Namen Dieren Geografie Gebeurtenissen Sterrenbeelden Bronnen

vorige pagina

volgende pagina

Apuleius

Afbeelding van Apuleius

Bron: Wikipedia

Lucius Apuleius Madaurensis (circa 123-180, Madaurus, Numidië) was een Berberse schrijver die voornamelijk in het oud-Latijn schreef. Hij is vooral bekend om zijn Latijnse schelmenroman Metamorphoses, beter bekend onder de naam De Gouden Ezel. Het is de enige Latijnse roman die in zijn geheel de tijd heeft doorstaan. De schrijver had met die roman veel invloed op de Westerse literatuur.

Zijn eerste opvoeding kreeg hij in zijn thuisstad Madaurus, een Berbers Romeinse kolonie, ver van de sterk geromaniseerde Middellandse Zeekust. Madaurus is dezelfde stad waar Augustinus van Hippo later zijn vroege studie zou volgen. Hij was een inheemse Afrikaan. In een van zijn bekendste werken, Apologia, beschreef hij zichzelf als 'half Numidiër en half Gaetuliër'.

Na de dood van zijn vader, een provinciale magistraat, erfde Apuleius een substantieel fortuin. Hiermee betaalde hij zijn verdere studies. Hij trok naar Carthago en Athene om zich verder te bekwamen in allerlei onderwerpen, waaronder de neo-Platoonse filosofie. Vervolgens reisde hij naar Rome om Latijnse retoriek te bestuderen. Daar werkte hij waarschijnlijk ook een tijdje als redenaar in de rechtbanken, alvorens terug te keren naar Noord-Afrika. Verder maakte hij rondreizen in Klein-Azië en Egypte, waar hij zich verder verdiepte in filosofie en de destijds florerende mysteriecultussen.

Toen hij naar zijn land terugkeerde werd hij verdacht van toverij. Hij zou magie hebben bedreven om het fortuin van een rijke weduwe te bekomen. Hij moest in Sabratha zichzelf verdedigen voor een rechtbank van magistraten, voorgezeten door de proconsul. Zijn verdediging (Apologia) is een hilarisch werk waarin hij zijn tegenstanders volkomen belachelijk maakt. Het is een van de grappigste werken die ons uit de Oudheid overgeleverd zijn.

© 2017 Maarten Hendriksz