Namen Dieren Geografie Gebeurtenissen Sterrenbeelden Bronnen

vorige pagina

volgende pagina

Diodorus Siculus - Geschiedenis van de Wereld

Bron: www.theoi.com

Diodorus Siculus. Library of History (Books III - VIII). Translated by Oldfather, C. H. Loeb Classical Library Volumes 303 and 340. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1935. Vertaald naar het Nederlands door Maarten Hendriks.

Boek 4 - deel 1

Introductie

4; 1; 1
Ik ben me bewust van het feit dat degenen die de oude verhalen van mythologische werken samenstelden met vele problemen te maken hadden. Want de oudheid van de gebeurtenissen die zij moesten opschrijven, maakten geschiedschrijving, in de eerste plaats, moeilijk, en was de oorzaak van veel verwarring bij diegenen die ze moesten opschrijven. En, voorzover zij enige uitspraak doen over de gebeurtenissen is dit nog geen bewijs van erkenning, wordt een gevoel van minachting opgeroepen in de geest van diegene die ze lezen. Bovendien, de grote verscheidenheid en veelheid aan helden, halfgoden en mensen in het algemeen van wie de genealogie moest worden opgeschreven maakten hun vertellingen uiterst moeilijk om te volbrengen. Maar het meest verwarrende probleem van alles lag in het feit dat zij, die de gebeurtenissen en oudste mythen hebben opgeschreven, het onderling oneens waren.

4; 1; 2
Hierdoor hielden schrijvers met de grootste reputatie onder latere historici zich afzijdig van het verhalen over oude mythologie vanwege dit probleem, en hielden zich alleen bezig met het vastleggen van de meest recente gebeurtenissen.

4; 1; 3
Ephorus van Cyme, bijvoorbeeld, een leerling van Isocrates, sloeg, toen hij aan zijn algemene geschiedenis begon, de verhalen van de oude mythologie over en begon zijn vertellingen met de gebeurtenissen die plaatsvonden na de terugkeer van de Heracliden. Net als Callisthenes en Theopompus, die tijdgenoten van Ephorus waren, zich afzijdig hielden van de oude mythen.

4; 1; 4
Wij hebben echter een andere mening dan zij, hebben onze schouders onder dit werk gezet en alle zorg aan deze oude legendes besteed die binnen ons vermogen lag. Want er zijn vele grote en talrijke daden uitgevoerd door de helden en halfgoden en eveneens door goede mannen, die, vanwege de voordelen die zij ontvingen van alle mensen, met offers van opeenvolgende generaties werden geeerd die in sommige gevallen gelijk waren aan die van goden, in andere gelijksoortige gevallen geschonken werd aan helden, en allemaal met gepaste lofzangen werden bezongen door de stem van de geschiedenis der tijden.

4; 1; 5
In de drie voorafgaande boeken hebben we de daden van de mythologische tijd geregistreerd die bij andere naties werden aangetroffen en wat hun verhalen vertellen over hun relatie met de goden, bij elke gebeurtenis de topografie van het land en ook de wilde dieren en andere beesten die onder hen aangetroffen werden, en, in het algemeen gesproken, hebben we alles beschreven wat het waard was om genoemd te worden en prachtig om te vertellen. In dit boek zullen we uiteenzetten wat de Grieken over hun geschiedenis uit de oude tijd vertellen en hun meest beroemde helden en halfgoden en, in het algemeen, over iedereen die iets van belang heeft gepresteerd in een oorlog, en hetzelfde ook in tijden van vrede wanneer iemand iets nuttigs uitvond of een goede wet uitvaardigde die bijdroeg aan het sociale leven van de mensen. We zullen beginnen met Dionysus omdat hij niet alleen tot de zeer oude tijd behoort maar ook grote weldaden heeft gebracht aan het ras der mensen.

Dionysus

4; 1; 6
We hebben in de vorige boeken aangegeven dat sommige barbaarse volken de geboorteplaats van deze god opeisen. De Egyptenaren bijvoorbeeld, zeggen dat de god die bij hen de naam Osiris draagt dezelfde is die de Grieken Dionysus nomen. Deze god, zoals hun mythen vertellen, bezocht heel de bewoonde wereld, was de ontdekker van de wijn, leerde de mensheid hoe deze wijnstokken moesten cultiveren, en ontving voor deze weldaad de gaven van onsterfelijkheid met de goedkeuring van allen. Maar de Indiers verklaren eveneens dat deze god onder hen geboren is, en nadat hij ingenieus had ontdekt hoe de wijnstok gecultiveerd moest worden, het genot van wijn aan mensen in heel de bewoonde wereld schonk. Maar van onze kant, omdat we over deze dingen in detail hebben gesproken, zullen nu vertellen wat de Grieken zelf te zeggen hebben over deze god.

Zeus en Semele

4; 2; 1
Het Griekse relaas van Dionysus loopt als volgt: Cadmus, de zoon van Agenor, werd door de koning van Phoenicie er opuit gestuurd om Europa te zoeken, met de opdracht hem het meisje te brengen of anders nooit meer terug te keren naar Phoenicie. Nadat Cadmus een groot gebied had doorkruist zonder dat hij in staat was haar te vinden, wanhoopte hij om ooit nog naar huis terug te keren, en toen hij in Boeotie aankwam, stichtte hij in opdracht van het orakel dat hij had ontvangen de stad Thebe. Hij bouwde hier zijn huis en trouwde met Harmonia, de dochter van Aphrodite, en verwekt bij haar Semele, Ino, Autonoe,

Agave en Polydorus

4; 2; 2
Semele werd door Zeus bemind vanwege haar schoonheid, maar omdat hij heimelijk gemeenschap zonder te spreken met haar had gehad dacht zij dat de god haar verachtte. Dus verzocht ze hem om bij haar te komen en haar op dezelfde manier te omarmen zoals hij dat met Hera deed.

4; 2; 3
Dus bezocht Zeus haar op een manier die bij een god paste, vergezeld van donder en bliksem, en vertoonde zich aan haar in zijn eigen gedaante toen hij haar omarmde. Maar Semele, die zwanger was en niet in staat om de majestueuze goddelijke aanwezigheid te verdragen, baarde de baby vroegtijdig en kwam zelf om in het vuur. Daarna, het kind opnemend, vertrouwde Zeus het kind toe aan de zorgen van Hermes, en gaf opdracht om het naar de grot van Nysa te brengen, die tussen Phoenicie en de Nijl lag, waar hij het moest afleveren bij de Nimfen die het moesten grootbrengen en met grote zorg omhullen.

4; 2; 4
Daarom, omdat Dionysus in Nysa opgroeide, kreeg hij zijn naam van Zeus (Dio) en Nysa. En Homerus getuigt hiervan in zijn Hymnen, wanneer hij schrijft: Er is een zekere Nysa, hoge berg, met dikke bossen, in het verre Phoenicie, dicht bij de rivieren van Aegyptus.

Dionysus

4; 2; 5
Nadat hij was opgegroeid bij de Nimfen in Nysa, zeggen ze, ontdekte hij de wijn en leerde de mensheid hoe ze de wijnstokken moeten cultiveren. Terwijl hij bijna heel de bewoonde wereld bezocht, bracht hij veel land in cultuur en in ruil daarvoor ontving hij de grootste mogelijke eer uit handen van alle mensen. Hij ontdekte ook de drank die werd gemaakt van gerst en door sommigen zythos werd genoemd, het boeket daarvan is niet veel minder dan van wijn. Het maken van deze drank leerde hij aan mensen van wie het land ongeschikt was voor de teelt van de wijnstok.

4; 2; 6
Hij voerde zelf ook het leger aan dat niet alleen uit mannen maar ook uit vrouwen bestond, en strafte mensen die onrechtvaardig en goddeloos waren. In Boeotie, uit dankbaarheid voor het land van zijn geboorte, bevrijdde hij alle steden en stichtte een stad waarvan de naam onafhankelijkheid betekend, en noemde die Eleutherae.

4; 3; 1
Daarna voerde hij campagne in Indie, waarvan hij in het derde jaar terugkeerde naar Boeotie, een opmerkelijke hoeveelheid buit meebracht, en zittend op een olifant de eerste man was die een overwinning vierde.

4; 3; 2
En de Boeotiers, andere Grieken en Thraciers, met de campagne naar Indie in het geheugen, stelden een jaarlijkse offerande aan Dionysus in, en geloofden dat de god zich op dat moment aan de mensheid onthulde.

4; 3; 3
Hierdoor verzamelen zich elk jaar groepen van Bacchanate vrouwen in Griekse steden, en is het voor maagden toegestaan om de thyrsus te dragen en deel te nemen aan de uitzinnige feestvreugde, “Euia!” roepend om de god te eren. Terwijl de getrouwde vrouwen, groepen vormend, offers aan de god brengen en zijn mysterien vieren en, in het algemeen, de aanwezigheid van Dionysus bejubelen, op deze wijze het aandeel van de Maenaden voor hun rekening nemend die, zoals de geschiedenis vertelt, van oorsprong het gezelschap van de god waren.

4; 3; 4
Hij strafte overal in de bewoonde wereld ook willekeurig mensen waarvan werd verondersteld dat zij goddeloos waren, de meest bekende onder hen waren Pentheus en Lycurgus. En de ontdekking van wijn en de gave daarvan aan de mensheid was een bron van grote voldoening voor hen, zowel vanwege het plezier van het drinken ervan als de grote kracht die bezit nam van de lichamen die het nuttigen, het is de gewoonte, zeggen ze, wanneer onvermengde wijn wordt geserveerd tijdens een maaltijd om die te begroeten met de volgende woorden, ‘Aan de goede God!’ maar wanneer de beker na de maaltijd verdund met water wordt rondgedeeld, om te schreeuwen, ‘Aan Zeus Zaligmaker!’ Want drinken van onvermengde wijn resulteerde in een toestand van waanzin, maar wanneer het vermengd was met de regen van Zeus ging het plezier en de vreugde door, en werd het slechte effect van waanzinnigheid en bedwelming vermeden.

4; 3; 5
En, in het algemeen, vertellen de mythen dat de goden die de meeste bijval van de mensen kregen diegenen waren die uitblonken op grond van hun ontdekkingen van goede dingen, namelijk, Dionysus en Demeter, de eerste omdat hij de uitvinder was van de meest aangename drank, de laatste omdat ze het ras der mensen voorzag van de beste droge voedingsmiddelen.

4; 4; 1
Sommige schrijvers van Mythen, echter, vertellen dat er een tweede Dionysus was die veel eerder leefde dan diegene die we zojuist genoemd hebben. Volgens hen is er uit Zeus en Persephone een Dionysus geboren die door sommigen Sabazius wordt genoemd en wiens geboorte, offers en eerbewijzen in het geheim en ’s nachts worden gevierd, vanwege de schande die voortvloeide uit het verkeer der seksen. Zij getuigen ook dat hij uitblonk in scherpzinnigheid en de eerste was die ossen onder het juk bracht en door hun hulp het zaaien van zaad teweegbracht, dit zou de reden zijn waarom ze hem uitbeelden met een hoorn op zijn hoofd.

4; 4; 2
Maar de Dionysus die in meer recentere tijden werd geboren uit Semele, zeggen zij, was een man die een verwijfd lichaam had en zeer fijngevoelig was. In schoonheid, blonk hij echter boven alle andere mannen uit en was verslaafd aan de heerlijke geneugten van de liefde, en op zijn campagnes leidde hij grote aantallen vrouwen die waren bewapend met lansen die de vorm hadden van een fallus.

4; 4; 3
Ze zeggen ook dat toen hij naar het buitenland ging hij werd begeleidt door de Muzen, maagden die een buitengewoon uitstekende opleiding hadden gekregen, en dat deze meisjes door hun gezang, dansen en andere talenten waar zij in waren onderwezen het hart van de god verrukten. Zij vertellen ook dat hij op zijn campagnes werd vergezeld van een persoonlijke assistent, Silenus, die zijn adviseur en instructeur was tijdens de meeste uitstekende achtervolgingen en die in hoge mate bijdroeg aan de grote prestaties en roem van Dionysus.

4; 4; 4
En in de gevechten die plaatsvonden tijdens zijn oorlogen omgordde hij zich met wapens geschikt voor de strijd en in de huiden van panters, maar in vredestijd tijdens vergaderingen en op feestelijke bijeenkomsten droeg hij felgekleurde kledingstukken van een luxueuze verwijfdheid. Bovendien, om de hoofdpijn af te weren die elke man krijgt van teveel wijn drinken, bond hij om zijn hoofd, vertellen zij, een band, waardoor hij de naam van Mitrephorus kreeg. En het was deze hoofdband, zeggen ze, die in latere tijden leidde tot de invoering van het diadeem voor koningen.

4; 4; 5
Hij werd ook Dimetor genoemd, verhalen zij, omdat de twee Dionysussen uit één vader werden geboren, maar wel uit twee moeders. De jongste erfde ook de daden van de oudere, en de mensen van latere tijden, onwetend van de waarheid en misleid door de overeenstemming van hun namen, dachten dat er maar één Dionysus was geweest.

4; 4; 6
De narthex wordt om de volgende reden ook geassocieerd met Dionysus. Toen wijn voor het eerst werd ontdekt, het mengen met water was nog niet bedacht en de wijn werd onverdund gedronken. Maar toen vrienden bijeen waren en genoten van de vrolijkheid, dronken de feestvierders zich zat aan een overvloed aan onverdunde wijn, en werden waanzinnig terwijl zij hun houten stokken gebruikten om de anderen te slaan.

4; 4; 7
Daarom, omdat sommigen van hen gewond en anderen overleden waren aan de wonden op vitale plekken die zij hadden opgelopen, voelde Dionysus zich gekrenkt door die gebeurtenissen, en hoewel hij niet besloot dat zij zich moesten onthouden van het drinken van grote hoeveelheden ongemengde wijn, omdat de drank zoveel plezier verschafte, beval hij dat zij voortaan een narthex moesten dragen en geen houten staf.

4; 5; 1
Vele benamingen, zo wordt ons verteld, zijn hem door de mensen gegeven, die gebaseerd zijn op gewoonten en gebruiken tijdens gelegenheden die met hem geassocieerd worden. Zo wordt hij, bijvoorbeeld, Bacchus genoemd naar de groepen Bacchanate vrouwen die hem vergezelden, Lenaeus naar aanleiding van de gewoonte om de druiventrossen met de voeten te vertrappen in een wijnvat, en Bromius naar de donder die tijdens zijn geboorte weerklonk. Om dezelfde reden wordt hij ook wel Pyrigenes genoemd.

4; 5; 2
Thriambus is een naam die hem is gegeven, zeggen ze, omdat hij de eerste was waar we een aantekening van hebben die een overwinning na een campagne vierde bij terugkeer in zijn vaderland. Dit deed hij toen hij met grote buit terugkeerde uit Indie. Op vergelijkbare gronden werden er andere benamingen of namen aan hem gegeven, maar we vinden dat dit een te lang verhaal zal worden en ongepast voor de geschiedenis die we aan het schrijven zijn. Men dacht dat hij twee gedaantes had, zegt men, omdat er twee Dionysussen waren, de oude had een lange baard, omdat alle mannen in oude tijden lange baarden droegen, de jongere was jeugdiger, verwijfd en jong, zoals we eerder al noemden.

4; 5; 3
Sommige schrijvers zeggen echter dat dit kwam omdat mannen die dronken werden in twee stemmingen konden verkeren, hetzij vrolijk hetzij somber, waardoor de god tweevormig wordt genoemd. Ook Satyrs, wordt gemeld, waren in zijn gezelschap aanwezig en verschaften de god grote vreugde en plezier in verband met hun dans en geitengezangen.

4; 5; 4
En, in het algemeen, door de Muzen die de voordelen en geneugten schonken die hun opleiding hen verschafte, en de Satyrs die met hun hulpmiddelen bijdroegen aan de vrolijkheid, was het leven van Dionysus gelukkig en aangenaam. Er is algemene overeenstemming, zeggen ze, dat hij de uitvinder was van de Thymelische spelen, en dat hij plaatsen introduceerde waar toeschouwers getuige konden zijn van shows en georganiseerde muzikale concerten. Bovendien, schafte hij elke gedwongen bijdrage aan het land af voor diegene die muzikale talenten hadden gekweekt tijdens zijn campagnes, en hierom hebben latere generaties de muzikale verenigingen van Dionysus gevormd die de belastingen hebben verlicht voor diegene die dit beroep kozen.

Voor wat betreft Dionysus en de mythen die over hem gaan zullen we het hierbij houden en tevreden zijn met wat er is gezegd, omdat we streven naar een juiste verhouding in ons relaas.

Priapus

4; 6; 1
Vanaf dit punt zullen we Priapus bespreken en de aan hem gerelateerde mythen, ons bewust dat een verhaal over hem toepasselijk is in relatie met de geschiedenis van Dionysus. De ouden registreerden in hun mythen dat Priapus een zoon van Dionysus en Aphrodite was en zij overlegden een aannemelijk argument voor deze afstamming. Want wanneer mannen onder invloed van wijn verkeren is hun lichamelijk orgaan gespannen en neigen zij naar de geneugten van de liefde.

4; 6; 2
Maar sommige schrijvers zeggen dat wanneer de ouden in hun mythen wilden spreken over het seksuele orgaan van de mannen zij dit Priapus noemden. Anderen vertellen echter dat dit geslachtsdeel, daar deze de oorzaak is van de voortplanting van de mens en hun voortbestaan door de eeuwen heen, het onderwerp werd van onsterfelijke eer.

4; 6; 3
Maar de Egyptenaren zeggen in hun mythen over Priapus (de Egyptische god Min) dat de Titanen in oude tijden tegen Osiris samenzwoeren en hem doodden. Vervolgens namen ze zijn lichaam mee en verdeelden dit in gelijke stukken onder zichzelf, smokkelden het stiekem het huis uit maar alleen dit orgaan wierpen zij in de rivier, omdat niemand bereid was om het mee te nemen. Maar Isis spoorde de moordenaars van haar man op, en nadat zij de Titanen had verslagen, zette zij de verschillende delen van het lichaam weer in elkaar in de vorm van een menselijke gedaante. Ze gaf dit aan de priesters met de opdracht om Osiris met de eer van een god te behandelen. Maar omdat zij niet in staat was om dit ene seksorgaan weer in ere te herstellen gaf ze hen opdracht om het te vereren als een god en in een rechtopstaande positie in hun tempels te plaatsen. Dit is de mythe over de geboorte van Priapus en zijn verering, zoals die betoond wordt door de oude Egyptenaren.

4; 6; 4
Deze god (Griekse Priapus) wordt door sommigen ook Ithyphallus genoemd, en Tychon door anderen. Hij wordt niet alleen vereerd in de steden, in de tempels, maar ook op het platteland, waar mannen zijn standbeeld oprichten om te waken over hun wijngaarden en tuinen, en presenteren hem als degene die iedereen straft welke een vloek uitspreekt over iets moois dat zij bezitten. En tijdens de heilige riten, niet alleen voor Dionysus maar ook voor vrijwel alle andere goden, ontvangt deze god tot op zekere hoogte een eerbetoon, terwijl de offers worden ingeleid met lachen en sport.

Hermaphroditus

4; 6; 5
Eenzelfde geboorte als die van Priapus wordt door sommige schrijvers van mythen ook toegekend aan Hermaphroditus, zoals hij werd genoemd, die werd geboren uit Hermes en Aphrodite en werd vernoemd naar een combinatie van de namen van zijn twee ouders. Sommigen zeggen dat deze Hermaphroditus een god is die op bepaalde tijden verschijnt onder de mensen, dat hij geboren is met een lichaam dat een combinatie is van een man en een vrouw, en een lichaam heeft dat zo mooi en fijngevoelig is als dat van een vrouw, maar de kracht en energie van een man. Maar er zijn er ook die beweren dat zulke schepsels van twee seksen monstrueus zijn, en zelden ter wereld komen als de voorboden van de karaktertrekken van het figuur, soms ten kwade en soms ten goede. Maar laat dit voor ons genoeg zijn over zulke zaken.

De Muzen

4; 7; 1
Wat betreft de Muzen, daar we naar hen verwezen hebben in relatie met de daden van Dionysus, is het wenselijk om een samenvatting over hun feiten te geven. De meerderheid der mytheschrijvers en zij die een grote reputatie genieten vertellen dat zij dochters van Zeus en Mnemosyne waren. Maar een paar dichters, onder wie Alcman, zegt dat zij dochters van Uranus en Gaea zijn.

4; 7; 2
Op soortgelijke wijze zijn schrijvers het ook oneens over het aantal Muzen. Want sommigen vertellen dat het er drie zijn, en andere dat er negen zijn, maar het aantal van negen heeft de overhand omdat dit berust op de autoriteit van de meest vooraanstaande mensen, zoals Homerus en Hesiodus en anderen zoals zij. Homerus schrijft bijvoorbeeld: De Muzen, negen in totaal, beantwoordden elkaar met zoeten stemmen. En Hesiodus geeft hen zelfs namen wanneer hij schrijft: Clio, Euterpe, Thalia, Melpomene, Terpsichore, Erato, Polymnia, Urania, en Calliope, de meest bevallige van hen.

4; 7; 3
Aan elk der Muzen kent men een bijzondere vaardigheid toe voor een van de takken der vrije kunsten, zoals poezie, zang, pantomime dansen, de rondedans met muziek, kennis der sterren, en de andere vrije kunsten. Men geloofde ook dat zij maagden waren, zoals de meeste schrijvers vertellen, omdat men van mening is dat het hoogste dat door studie bereikt kan worden puur en onbesmet is.

4; 7; 4
De mensen hebben de Muzen hun naam gegeven naar het woord muein, dat onderricht van nobele en doelmatige zaken betekent en niet bekend is bij de niet geschoolden. Want voor de naam van elke Muze, zeggen zij, hebben de mensen een passende naam gevonden. Clio wordt zo genoemd omdat de lof die dichters in hun lofzangen zingen grote roem schenkt aan hen die geeerd worden. Euterpe omdat zij diegenen die haar horen zingen in verrukking brengt vanwege de zegeningen die studie schenkt. Thalia omdat over mannen wier lofzangen in gedichten worden bezongen in lange periodes met bloemrijke taal wordt gesproken. Melpomene, vanwege het zingen waarmee ze de zielen van haar luisteraars beroert. Terpsichore omdat ze haar volgelingen verrukt met de goede dingen die komen door het onderwijs. Erato omdat zij diegenen die door haar onderwezen zijn waardig om bemind te worden maakt. Polymnia vanwege het aanzien dat ze schenkt aan de werken van schrijvers die onsterfelijke roem hebben verworven door haar uitstekende lofzangen. Urania omdat zij mensen die door haar zijn onderwezen op de hoge hemel richt, want het is een feit dat verbeelding en de kracht van gedachten menselijke zielen naar hemelse hoogten tilt. Calliope vanwege haar prachtige stem, dat wil zeggen door de overtreffende schoonheid van haar taal betovert ze haar gehoor.

Maar we hebben nu voldoende gesproken over deze zaken en keren terug naar onze discussie over de daden van Heracles.

Heracles

4; 8; 1
Ik ben mij bewust van de vele problemen waar men tegenaan loopt om een verklaring te vinden voor de oude mythen, dit is vooral het geval met betrekking tot de mythen over Heracles. Voor wat betreft de omvang van de daden die hij heeft verricht is men het er over eens dat hij iemand is geweest die alle andere mannen overtrof in de verhalen die sinds het begin der tijd aan ons zijn overgeleverd. Daarom is het moeilijk om elk van die daden op een zodanig manier te beschrijven dat dit recht doet aan zijn grootse daden, waarvan de omvang hem de prijs van onsterfelijkheid opleverde.

4; 8; 2
Omdat in de ogen van vele mensen de zeer jonge leeftijd en verbazingwekkende aard van de feiten die hiermee verband houden de mythen ongeloofwaardig maken, is een schrijver genoodzaakt om de grootste daden weg te laten en zo afbreuk doen aan de roem van een god, of ze allemaal vertellen en zo de geschiedenis ongeloofwaardig maken.

4; 8; 3
Want sommige lezers zullen een oneerlijke norm aanleggen en verlangen dat de verhalen over de oude mythen dezelfde nauwkeurigheid bevatten als de gebeurtenissen uit onze tijd, en hun eigen leven gebruiken als een norm waaraan ze beoordelen of deze daden de omvang konden hebben die ze oproepen, en zo de kracht van Heracles afmeten aan de zwakheid van de hedendaagse mens, met als resultaat dat de omvang van zijn daden het verhaal ongelofelijk maken.

4; 8; 4
Maar wat de geschiedenis der mythen betreft, moet een mens de waarheid niet zo nauwkeurig willen onderzoeken. In de theaters, bijvoorbeeld, hoewel we ervan overtuigd zijn dat er geen Centauren hebben bestaan die samengesteld waren uit twee verschillende soorten lichamen noch een Geryones met drie lichamen, kijken we toch met het voordeel van de twijfel naar zulke producten van de mythen als deze, en door ons applaus vergroten we de eer van de god.

4; 8; 5
En het zou inderdaad vreemd zijn als Heracles, terwijl hij nog onder de sterfelijke mensen verkeerde, door zijn eigen werken de bewoonde wereld in cultuur had gebracht, en de mensen ondanks dat de weldaden moesten vergeten die hij hen had geschonken en de lof moesten belasteren die hij ontving voor zijn edelste daden, en het is vreemd dat onze voorouders hem unaniem onsterfelijkheid toekenden vanwege zijn buitengewoon grote verworvenheden, dat we de vrome aanbidding van de god toch koesteren en handhaven omdat die via onze vaders aan ons is overgeleverd. Maar, we zullen zulke overwegingen achterlaten en zijn daden vanaf het begin vertellen, ons baserend op de verhalen van de oudste dichters en schrijvers van mythen.

Geboorte van Heracles

4; 9; 1
Dit is dan het verhaal zoals het aan ons is overgeleverd: Perseus was de zoon van Danae, de dochter van Acrisius, en Zeus. Andromeda, de dochter van Cepheus, sliep met hem en baarde Electryon, en daarna trouwde Eurydice, de dochter van Pelops, met hem en beviel van Alcmene, die op haar beurt door Zeus het hof werd gemaakt, die haar misleidde, en beviel van Heracles.

4; 9; 2
Daardoor zijn de bronnen van zijn afstamming in hun geheel terug te voeren, zoals wordt beweerd, via zijn twee ouders naar de grootste der goden, op de manier die we beschreven hebben. Zijn dapperheid was niet alleen zichtbaar in zijn daden, maar werd al herkend voor zijn geboorte. Want toen Zeus samenlag met Alcmene liet hij de nacht drie keer zo lang duren als de normale lengte en door deze lange tijd die hij besteedde aan de voortplanting voorspelde hij de uitzonderlijke macht van het kind dat zou worden geboren.

4; 9; 3
Hij pleegde deze daad niet uit liefdesverlangen, zoals hij in de andere gevallen met vrouwen deed, maar alleen ter wille van de voortplanting. Bijgevolg, om zijn omarmingen te rechtvaardigen, koos hij er niet voor om Alcmene te overweldigen, want hij maakte vanwege haar kuisheid geen kans. En dus, beslissend om bedrog toe te passen, verleidde hij Alcmene door in alle opzichten de gedaante van Amphitryon aan te nemen.

4; 9; 4
Toen de natuurlijke periode van zwangerschap verlopen was, kondigde Zeus, wiens geest was gefixeerd op de geboorte van Heracles, in aanwezigheid van alle goden aan dat het zijn bedoeling was om het kind dat die dag geboren zou worden koning te maken over alle afstammelingen van Perseus. Hierop vertraagde Hera, die vervuld was van jaloezie, met behulp van Eileithyia, haar dochter, de geboorteweeen van Alcmene en liet Eurystheus voor zijn tijd ter wereld komen.

4; 9; 5
Zeus wilde echter, hoewel hij was overbluft, zowel zijn belofte nakomen als zorgdragen voor de toekomstige roem van Heracles. Daarom, vertelt men, haalde hij Hera over om af te spreken dat Eurystheus koning zou worden zoals hij had beloofd, en dat Heracles dan Eurystheus zou moeten dienen en Twaalf Werken voor hem moest uitvoeren, ongeacht welke Eurystheus zou eisen. Maar nadat hij die had uitgevoerd zou hij de gave van onsterfelijkheid ontvangen.

4; 9; 6
Nadat Alcmene de baby ter wereld had gebracht, lag ze hem, bang voor de jaloezie van Hera, te vondeling op een plek die tot op heden naar hem het Veld van Heracles wordt genoemd. Juist op die tijd naderde Athena de plek, in gezelschap van Hera, en verbaasd over de natuurlijke kracht van het kind overtuigde ze Hera het de borst te bieden. Maar toen de jongen met meer geweld aan haar borst zoog dan men op zijn leeftijd mocht verwachten, kon Hera de pijn niet verdragen en wierp de baby van zich af, waarop Athena het naar zijn moeder bracht en haar aanspoorde om het groot te brengen.

4; 9; 7
En iedereen verbaasde zich over deze onverwachte wending van de zaak. Want de moeder wier taak het was om haar eigen kroost lief te hebben probeerde hem te doden, terwijl zij die haat van een stiefmoeder koesterde, onbewust het leven redde van degene die haar natuurlijke vijand was.

4; 10; 1
Hierna zond Hera twee slangen om de baby te doden, maar de jongen, in plaats van bang te worden, greep in iedere hand een nek van een slang en wurgde hen beiden. Hierdoor gaven de inwoners van Argos, nadat zij hoorden wat er gebeurt was, hem de naam Heracles omdat hij roem vergaard had door toedoen van Hera, hoewel hij eerst Alcaeus genoemd werd. Andere kinderen krijgen hun naam van hun ouders, alleen deze verdiende zijn naam door dapperheid.

Heracles en Erginus

4; 10; 2
Na deze periode werd Amphitryon uit Tiryns verbannen en ging in Thebe wonen. En Heracles werd, dankzij zijn opvoeding en onderricht en vooral door de grondige instructies die hij kreeg tijdens fysieke oefeningen, veruit de beste van de rest in lichamelijke kracht en beroemd om zijn edele geest. Sterker nog, terwijl hij nog een jongeling was bevrijde hij Thebe, en keerde terug naar de stad, alsof het de plaats van zijn geboorte was, als dank die hij haar verschuldigd was.

4; 10; 3
Want hoewel de Thebanen onderworpen waren aan Erginus, de koning van de Minyers, en hem een jaarlijkse vaste schatting betaalden, schrok Heracles niet terug voor de superieure macht van deze heersers maar had de moed om een daad te stellen. Want, toen de agenten van de Minyers verschenen om de schatting in ontvangst te nemen, verminkte Heracles hen en verjoeg ze daarna uit de stad.

4; 10; 4
Erginus eiste dat de schuldige aan hem uitgeleverd zou worden, en Creon, de koning van de Thebanen, ontsteld over de grote macht van Erginus, was bereid de man uit te leveren die verantwoordelijk was voor deze misdaad waarover geklaagd werd. Heracles overtuigde echter de jongemannen van zijn leeftijd om te strijden voor de vrijheid van hun vaderland, en haalde de wapenrustingen uit de tempels die daar aan de muren waren opgehangen, door hun voorvaderen opgedragen aan de goden als buit van hun oorlogen. Want er was geen enkel wapen in de stad te vinden dat in bezit was van een gewone burger. De Minyers hadden de stad geheel van wapens ontdaan zodat de inwoners van Thebe niet op het idee van een opstand tegen hen zouden komen.

4; 10; 5
Toen Heracles ontdekte dat Erginus, de koning der Minyers, met troepen tegen de stad oprukte ging hij naar buiten om hem te ontmoeten op een bepaalde smalle plek, waar hij de overmacht van het vijandelijke leger liet wegsmelten, zelf Erginus doodde, en bijna alle mannen versloeg die hem vergezelden. Toen verscheen hij onverwachts voor de stad van de Orchomeniers en sloop naar binnen door hun poorten waarna hij het paleis van de Minyers in brand stak en de stad met de grond gelijk maakte.

Twaalf Werken van Heracles

4; 10; 6
Nadat deze daad bekend geworden was in heel Griekenland en alle mensen vervuld waren van verwondering over deze onverwachtse gebeurtenis, liet koning Creon, die de grote prestatie van de jongeman bewonderde, zijn dochter Megara met hem in het huwelijk treden en vertrouwde hem de zaken van de stad toe alsof hij zijn wettige zoon was. Maar Eurystheus, die de heerser van Argolis was, keek met achterdocht naar de groeiende macht van Heracles, riep hem bij zich en gaf hem opdracht om diverse Werken uit te voeren.

4; 10; 7
Maar toen Heracles de dagvaarding negeerde zond Zeus hem een bericht dat hij in dienst van Eurystheus moest treden. Hierna reisde Heracles naar Delphi, en op vragen aan de god ten aanzien van de zaak waarover hij helderheid wilde hebben kreeg hij als antwoord dat de goden hadden besloten dat hij Twaalf Werken in opdracht van Eurystheus moest uitvoeren waarna hij de gave van onsterfelijkheid zou ontvangen.

4; 11; 1
Na deze ommezwaai der gebeurtenissen verviel Heracles tot een wanhoop van ongekende grootheid. Want hij vond dienstbaarheid aan een mindere iets wat dat zijn grote prestaties niet verdienden, en dat het pijnlijk voor zichzelf zou zijn en onmogelijk om Zeus niet te gehoorzamen, die ook zijn vader was. Terwijl hij druk met zijn verlies bezig was, stuurde Hera hem een razernij, en met zijn gekwelde ziel verviel hij tot waanzin. Terwijl de waanzin in hem groeide probeerde hij Iolaus te doden, maar toen het Iolaus lukte om te ontsnappen waren zijn eigen kinderen bij Megaera in de buurt, en schoot hij hen met zijn boog dood in de veronderstelling dat het zijn vijanden waren.

4; 11; 2
Toen hij uiteindelijk herstelde van zijn waanzin en de fout erkende die hij door een misverstand gemaakt had, werd hij in rouw ondergedompeld door de omvang van de ramp. En terwijl iedereen hem zijn sympathie betuigde en meeleed met zijn verdriet, bleef hij lange tijd inactief thuis, en vermeed elk contact of bijeenkomst met de mensen. Na verloop van tijd stilde uiteindelijk zijn verdriet, en maakte hij zijn geest op om de gevaren tegemoet te treden en te verschijnen aan het hof van Eurystheus.

Eerste werk: De Nemeische leeuw

4; 11; 3
Het eerste werk dat hij ondernam was het doden van de leeuw in Nemea. Dit was een beest van enorme omvang, die niet verwond kon worden door ijzer, brons of steen en de dwang van een menselijke hand vereiste voor zijn onderwerping. Hij leefde het grootste gedeelte van zijn tijd tussen Mycene en Nemea, in de buurt van een berg die Tretus werd genoemd vanwege een eigenaardigheid die zij bezat. Want zij had een spleet in haar basis die helemaal naar binnen liep en waarin het beest gewoonlijk op de loer lag.

4; 11; 4
Heracles kwam in de streek en viel de leeuw aan, en toen het beest zich in de spleet terugtrok, nadat hij eerst de andere opening had afgesloten, volgde hij hem naar binnen en worstelde met hem, en klemde zijn armen rond zijn nek totdat hij stikte. De huid van de leeuw trok hij om zich heen, en omdat die vanwege de grote afmetingen zijn hele lichaam bedekte, had hij hierdoor een bescherming tegen de gevaren die nog zouden volgen.

Tweede werk: de Hydra van Lerna

4; 11; 5
Het tweede werk dat hij ondernam was het doden van de Hydra van Lerna, uit zijn lijf ontsproten honderd nekken, elk voorzien van de kop van een slang. En als het hoofd werd afgeslagen, ontsprongen er op die plek twee anderen. Om deze reden werd het als onoverwinnelijk gezien, en met goede reden, omdat het gedeelte dat werd bedwongen een tweevoudige hulp in zijn plaats stuurde.

4; 11; 6
Tegen een zo moeilijk te overwinnen ding bedacht Heracles een ingenieus systeem en gaf Iolaus bevel om met een brandende fakkel de nekken dicht te schroeien die hij had doorgeslagen, en zo de doorstroming van het bloed te voorkomen. Toen hij het dier zo had onderworpen doopte hij de punten van zijn pijlen in het gif, zodat de projectielen die door hem weggeschoten werden ongeneselijk wonden veroorzaakten .

Derde werk: het everzwijn van Erymanthus

4; 12; 1
De derde opdracht die hij kreeg was het levend terugbrengen van het Erymanthische everzwijn dat leefde op de berg Lampeia in Arcadie. Deze opdracht werd als buitengewoon moeilijk gezien, omdat de man die met het beest vocht zo’n superioriteit moest bezitten dat hij precies op het juiste ogenblik tijdens de hitte van de ontmoeting het beest moest vangen. Want liet hij los terwijl het zijn kracht nog had dan kwam hij in gevaar door diens aanvallen, en moest hij heftiger aanvallen dan gevraagd was, waardoor hij hem moest doden en het Werk niet volbracht zou worden.

4; 12; 2
Maar, toen het tot de strijd kwam hield hij een zorgvuldig oog op de juiste balans en bracht het dier levend terug naar Eurystheus. Toen de koning hem het zwijn op zijn schouders zag dragen, schrok deze hevig en verborg zich in een bronzen vaas.

Heracles, Pholus en de Centauren

4; 12; 3
Omstreeks die tijd dat Heracles deze Werken uitvoerde, was er een worsteling tussen hem en de Centauren, zoals zij worden genoemd, vanwege de navolgende reden. Pholus de Centaur, naar wie de naburige berg was vernoemd, ontving Heracles met de juist beleefdheidsvormen als een gast en opende voor hem een kruik wijn die hij in de grond had begraven. Deze kruik, zo verhalen de schrijvers van mythen, was zeer oud en door Dionysus achtergelaten aan een zekere Centaur, die hem opdracht had gegeven om hem alleen te openen wanneer Heracles naar die plek zou komen. En dus, vier generaties later, toen Heracles werd onderhouden als gast, herinnerde Pholus zich de opdracht van Dionysus.

4; 12; 4
Toen de kruik geopend werd en de zoete geur van wijn, vanwege zijn leeftijd en sterkte, naar de naburige woningen van de Centauren trok, gebeurde het dat zij gek werden. Vervolgens snelden zij in één front naar de woning van Pholus en ontroofden hem op een verschrikkelijke manier van de wijn.

4; 12; 5
Op dat moment verborg Pholus zich angstig, maar Heracles, tot hun verbazing, worstelde met diegenen die zo’n geweld uitoefenden. Hij had inderdaad te kampen met wezens die van moeders kant goddelijk waren, die de snelheid van paarden hadden, die de kracht van twee lichamen bezaten, en bovendien de wijsheid en ervaring van mensen hadden. De Centauren vielen op hem aan, sommigen met pijnbomen die zij met wortel en al hadden geplukt, anderen met grote rotsblokken, weer anderen met brandende stukken hout, en sommigen met bijlen die werden gebruikt bij het slachten van runderen.

4; 12; 6
Maar hij weerstond hen zonder een teken van angst en voerde strijd die waardig aan zijn vroegere daden was. De Centauren werden tijdens de strijd geholpen door hun moeder Nephele die een zware regenval naar beneden liet vallen, wat voor diegenen die vier benen hebben geen probleem is, maar voor degene die maar door twee wordt ondersteund een glibberig voetenwerk veroorzaakt. Maar ondanks alles hield Heracles die verbazingwekkende strijd vol met degenen die zulke voordelen genoten als zij, versloeg het grootste gedeelte van hen, en dwong de overlevenden op de vlucht.

4; 12; 7
Onder de Centauren die werden gedood waren de meest bekenden Daphnis, Agrius, Amphion, Hippotion, Orius, Isoples, Melanchaetes, Thereus, Doupon en Phrixus. En voor diegenen die aan het gevaar ontsnapten door te vluchten, ontving elk van hen later een passende straf. Homadus, bijvoorbeeld, werd in Arcadie gedood toen hij Alcyone probeerde te verkrachten, de zuster van Eurystheus. En vanwege deze prestatie was Heracles bijzonder verbaasd, want hoewel hij privé redenen had om zijn vijand te haten, had hij medelijden met haar die werd verkracht, en was vastbesloten om superieur in menselijkheid te zijn boven anderen.

4; 12; 8
Er gebeurde ook iets eigenaardigs in het geval van hem die Pholus werd genoemd, de vriend van Heracles. Terwijl hij de gesneuvelde Centauren begroef, omdat het zijn verwanten waren, en een pijl uit één van hen trok, verwondde hij zich aan een weerhaak, en omdat de wond niet te genezen was werd het zijn dood. Heracles bezorgde hem een prachtige begrafenis en begroef hem aan de voet van de berg, die beter dienst deed dan een grafsteen om zijn roem te bewaren. Want Pholoe hield zijn naam in ere door zijn naam te dragen en een grafschrift was dus niet nodig. Onbewust had Heracles met een schot van zijn boog ook de centaur Chiron gedood, die bewonderd werd om zijn kennis van de geneeskunde. Maar betreffende de Centauren volstaat het met wat we hebben gezegd.

Vierde werk: De hinde uit Cerynie

4; 13; 1
De volgende opdracht die Heracles kreeg was het terugbrengen van het hert met gouden hoorns en die uitblonk door zijn grote snelheid. Bij de uitvoering van deze opdracht was zijn scherpzinnigheid van geest belangrijker dan de kracht van zijn lichaam. Want sommigen vertellen dat hij het ving met gebruikmaking van netten, anderen dat hij het opspoorde terwijl zij lag te slapen, en weer aderen dat hij haar uitputte door het na te blijven jagen. Een ding is zeker, hij volbracht zijn werk door zijn scherpzinnigheid, zonder gebruik te maken van geweld en zonder zelf enig gevaar te lopen.

Vijfde werk: de Stymphalische vogels

4; 13; 2
Heracles kreeg vervolgens opdracht om de vogels van het Stymphalische Meer te verdrijven, en hij volvoerde dit Werk eenvoudig door gebruik te maken van een ingenieus apparaat. Bij het meer bleken talloze vogels aanwezig te zijn die de vruchten van het land er omheen vernietigden. Het was niet mogelijk de vogels met kracht te overmeesteren vanwege hun buitengewoon grote aantallen, en was het de kunst om een of ander ingenieus apparaat uit te vinden. Bijgevolg maakte hij een bronzen ratel waarmee hij een verschrikkelijk lawaai maakte en de beesten van schrik wegjoeg, en bovendien, door voortdurend kabaal te blijven maken, dwong hij hen eenvoudig om hun beleg van de plek op te geven en het meer van hen te reinigen.

Zesde werk: De stallen van Augeas

4; 13; 3
Voor dit Werk kreeg hij opdracht van Eurystheus om de stallen van Augeas te reinigen, en dit te doen zonder hulp van iemand anders. De stallen bevatten een enorme hoeveelheid mest die was ontstaan in een zeer lange periode, en deze opdracht van Eurystheus om de mest te verwijderen was bedoeld om hem te beledigen. Heracles vond het onwaardig om deze taak op zijn schouders te nemen, vanwege de schande die hem zou vervolgen als hij deze beledigende taak op zich nam. En dus, leidde hij de loop van de rivier Alpheus, zoals die werd genoemd, door de stallen en liet zo de stroom de stallen zuiveren. Hij volvoerde dit werk in één dag, zonder gezichtsverlies. We kunnen zeker genieten van de vindingrijkheid van Heracles, want hij volbracht het onwaardige Werk dat hem opgedragen was zonder enige schande en zonder zich aan iets te onderwerpen dat hem onwaardig maakte voor onsterfelijkheid.

Zevende werk: de Stier van Kreta

4; 13; 4
Het volgende werk dat Heracles ondernam was het terugbrengen van de Stier van Kreta waar, zo vertellen ze, Pasiphae verliefd op was geworden, en zeilend naar het eiland verzekerde hij zich van de hulp van koning Minos en bracht het dier terug naar de Peloponnesus, zeilend over de golven van de uitgestrekte zee.

Stichting van de Olympische spelen

4; 14; 1
Na de voltooiing van dit werk stelde Heracles de Olympische spelen in, en selecteerde de mooiste plek voor een zo’n groot festival, de vlakte die langs de oevers van de rivier de Alpheus lag, waar hij de Spelen aan Zeus de Vader opdroeg. En hij bedong dat er alleen kransen als prijzen uitgereikt zouden worden, omdat hijzelf het menselijke ras hielp met allerlei problemen zonder daarvoor enige geldelijke beloning te ontvangen.

4; 14; 2
Alle wedstrijden werden zonder tegenstand van iemand anders door hem zelf gewonnen, want niemand had het lef om met hem te strijden vanwege zijn buitengewone dapperheid. En toch waren de wedstrijden zeer verschillend van elkaar, want het is moeilijk voor een bokser of iemand die worstelt een andere man te verslaan die hardloopt, en het is even moeilijk voor een man die de eerste plaats haalt in wedstrijden voor lichtgewichten om iemand neer te halen die uitblinkt bij zwaargewichten. Bijgevolg is het passend dat bij alle Spelen de Olympier het hoogst werd vereerd, omdat zij waren ingesteld door een nobele man.

4; 14; 3
Het zou ook niet juist zijn om de gaven over het hoofd te zien die de goden aan Heracles schonken vanwege zijn grote prestaties. Bijvoorbeeld, wanneer hij uit oorlogen terugkeerde wijdde hij zich zowel aan ontspanning als aan muziekfeesten, alsook aan feestpartijen en wedstrijden, elk van de goden eerden hem met passende geschenken. Athena met een mantel, Hephaistus met een strijdknots en een malienkolder, deze twee goden wedijverden met elkaar in overeenstemming met de kunsten die zij beoefenden, de een met een oog voor het genot en plezier ten tijde van vrede, de ander op zoek naar veiligheid temidden van de gevaren van de oorlog. En wat de andere goden betreft, Poseidon schonk hem paarden, Hermes een zwaard, Apollo gaf hem boog en pijlen en onderwees hem in het gebruik ervan, en Demeter stelde de Kleine Mysterien in ter ere van Heracles, waardoor ze hem zuiverde van het schuldgevoel dat hij had opgelopen door het doden van de Centauren.

4; 14; 4
Er was ook iets eigenaardigs in relatie met de geboorte van deze god. De eerste sterfelijke vrouw bijvoorbeeld, waarmee Zeus geslapen had was Niobe, de dochter van Phoroneus, en de laatste was Alcmene, die, zoals schrijvers van mythen beweren in hun genealogieen, de zestiende afstammelinge in lijn van Niobe was. Het lijkt dat, toen Zeus mensen begon te verwekken hij bij de voorouders van deze Alcmene stopte. Dat wil zeggen, hij stopte bij haar met het hebben van geslachtsverkeer met sterfelijke vrouwen, omdat hij geen hoop had dat hij in latere tijden er een zou krijgen die beter zou zijn dan zijn eerdere kinderen en niet bereid was om een mindere op een betere te laten volgen.

Heracles en de strijd met de Giganten

4; 15; 1
Hierna, toen de Giganten in de buurt van Pallene ervoor kozen om een oorlog tegen de onsterfelijken te beginnen, vocht Heracles aan de zijde van de goden, en voor het doden van veel zonen van Gaea ontving hij de hoogste bijval. Want Zeus gaf de naam ‘Olympier’ alleen aan die goden welke aan zijn zijde gestreden hadden, zodat de moedigen, zo eervol gesierd met een titel, zich door deze benaming konden onderscheiden van de lafaards. En van diegenen die uit sterfelijke vrouwen waren geboren vond hij alleen Dionysus en Heracles waardig voor deze titel, niet alleen omdat zij Zeus als vader hadden, maar ook omdat zij hetzelfde leven beleden als hij en grote voordelen toekenden aan het leven van de mensen.

Heracles en Prometheus

4; 15; 2
En Zeus, toen Prometheus het vuur had gestolen en aan de mensen gaf, sloeg hem in de boeien en liet een adelaar naast hem plaatsnemen die aan zijn lever vrat. Maar toen Heracles hem zo zag lijden onder de straf vanwege het voordeel dat hij aan de mensen had gegeven, doodde hij de adelaar met een pijl, en overreedde toen Zeus om af te zien van zijn woede en redde degene die een weldoener voor allen was.

Achtste werk: De paarden van Diomedes

4; 15; 3
Het volgende werk dat Heracles ondernam was het terugbrengen van de paarden van Diomedes, de Thracier. De voederbakken van deze paarden waren van koper omdat de rossen zo woest waren, en ze waren vastgezet met ijzeren kettingen vanwege hun kracht, en het voer dat zij aten was geen natuurlijk product van de aarde maar zij verscheurden de lichamen van vreemdelingen en kregen zo hun voedsel van veel ongelukkige mensen. Heracles wierp, om ze te bedwingen, hun meester Diomedes voor, en toen hij de honger van de beesten zo had gestild door het vlees van de man die ze had geleerd om menselijke wetten op deze manier te overtreden, had hij ze onder controle.

4; 15; 4
Toen de paarden bij Eurystheus werden gebracht wijde hij ze aan Hera, en hun ras bleef bestaan tot aan de heerschappij van Alexander van Macedonie. Nadat dit Werk uitgevoerd was zeilde Heracles met Iason uit als lid van de expeditie naar Colchis om het Gouden Vlies te halen. Maar we zullen een gedetailleerd verslag over deze zaken doen bij de Expeditie van de Argonauten. (hoofdstuk 41 t/m 56)

Negende werk: De Amazonen

4; 16; 1
Heracles kreeg toen opdracht om de gordel van de amazone Hippolyte terug te brengen en dus begon hij aan zijn expeditie tegen de Amazonen. Daarom zeilde hij de Pontus op, die door hem de Zee van Euxine werd genoemd, en ging verder naar de mond van de rivier de Thermodon waar hij zijn kamp opsloeg in de buurt van de stad Themiscyra, waar het paleis van de Amazonen was gelegen.

4; 16; 2
In de eerste plaats vroeg hij hen om de gordel die men hem bevolen had op te halen. Maar toen zij geen acht op hem sloegen, ging hij de strijd met hen aan. De grootste groep der Amazonen stond opgesteld tegenover de hoofdgroep van volgelingen van Heracles, maar de meest geeerde vrouwen stonden opgesteld tegenover Heracles zelf en er ontstond een hardnekkig gevecht. De eerste die het gevecht met hem aanging was Aella , die deze naam had gekregen vanwege haar snelheid, maar ze vond een tegenstander sneller dan zijzelf. De tweede, Philippis, bij het eerste treffen geconfronteerd met een dodelijke slag, werd gedood. Daarna ging hij de strijd aan met Prothoe die, zeiden ze, zeven maal had gezegevierd over haar tegenstanders die ze had uitgedaagd om te vechten. Nadat ze viel, was de vierde die hij overwon degene die bekend stond als Eriboea. Zij snoefde dat vanwege haar mannelijke moed die ze tentoonspreidde in de wedstrijd van de oorlog niemand nodig had om haar te helpen, maar ze ontdekte dat deze aanspraak fout was toen ze haar meerdere ontmoette.

4; 16; 3
De volgende, Celaeno, Eurybia en Phoebe, die de metgezellen van Artemis waren tijdens de jacht en wiens speren steeds hun doelen vonden, schampten zelfs het enkele doel niet, maar werden in dat gevecht de één na de ander neergeslagen terwijl zij schouder aan schouder naast elkaar stonden. Na hen werden Deianira, Asteria, Marpe, Tecmessa en Alcippe overwonnen. De laatstgenoemde had een eed afgelegd dat zij maagd zou blijven, en deze belofte bleef hield ze, maar haar leven behield ze niet. De leidster van de Amazones, Melanippe, die hevig werd bewonderd om haar mannelijke moed, verloor nu haar overmacht.

4; 16; 4
En Heracles, nadat hij zo de meest gerenommeerde van de Amazonen had gedood en de resterende menigte dwong om te vluchten, doodde de meeste van hen, zodat hun ras volkomen werd uitgeroeid. En wat de gevangenen betreft, hij gaf Antiope als een geschenk aan Theseus en liet Melanippe vrij, de gordel als haar losgeld aanvaardend.

Tiende werk: Het vee van Geryon

4; 17; 1
Eurystheus beval hem vervolgens als tiende werk het vee van Geryon terug te brengen, die graasden in het deel van Iberie dat schuin afliep naar de Oceaan. En Heracles, die zich realiseerde dat dit werk uitgebreide voorbereidingen vroeg en hij grote ontberingen moest doorstaan, verzamelde een aanzienlijke wapenuitrusting en een groot aantal soldaten die toereikend moesten zijn voor deze expeditie.

4; 17; 2
Want in heel de bewoonde wereld ging het gerucht dat Chrysaor , die deze benaming omwille van zijn rijkdom had gekregen, koning was over heel Iberie, en dat hij drie zoons had die aan zijn zijde streden, die uitblonken in zowel lichaamskracht als heldhaftige daden die zij tentoonspreidden in de diverse oorlogen. Verder was het bekend dat elk van deze zoons een groot leger tot hun beschikking hadden die waren gerekruteerd uit oorlogszuchtige stammen. Door deze berichten dacht Eurystheus dat elke expeditie tegen deze mannen bijna niet kon slagen en wees daarom dit Werk toe aan Heracles zoals zojuist beschreven.

Heracles op Kreta

4; 17; 3
Maar Heracles trad de problemen tegemoet met dezelfde stoutmoedigheid die hij had getoond tijdens de daden die hij daarvoor had verricht. Hij verzamelde zijn leger en bracht het naar Kreta, nadat hij besloten had om hiervandaan te vertrekken. Want dit eiland is bijzonder goed gelegen voor expedities naar een deel van de bewoonde wereld. Voor zijn vertrek werd hij overweldigend geeerd door de lokale bevolking, en om zijn dank aan de Kretenzers te tonen reinigde hij het eiland van alle wilde beesten die het onveilig maakten. Dit is de oorzaak waarom er in latere tijden geen enkel wild dier, zoals een beer, wolf, slang, of soortgelijk dier, aangetroffen werd op het eiland. Dit werk volbracht hij voor de roem van het eiland, dat, zoals de mythen vertellen, zowel de geboorteplaats als de eerste woning van Zeus was.

Heracles en Antaeus

4; 17; 4
Nadat hij uit Kreta was vertrokken, ging Heracles naar Libya, en daagde daar direct Antaeus uit voor een gevecht, wiens roem in het buitenland bekend was vanwege zijn lichaamskracht en zijn vaardigheid in het worstelen, en omdat hij de gewoonte had om alle vreemdelingen te doden die hij had verslagen met worstelen, en Heracles worstelde met hem en doodde de reus. Na deze geweldige daad overwon hij Libya, dat vol was met wilde dieren. En grote delen van de aangrenzende woestijn bracht hij allemaal in cultuur, zodat het hele land was overdekt met geploegde velden en beplantingen die meestal vrucht dragen. Vele ervan waren bestemd voor wijngaarden en velen voor het verbouwen van olijfbomen. En heel Libya, dat voor die tijd onbewoonbaar was geworden door de grote aantallen wilde beesten die het land onveilig maakten, werd door hem in cultuur gebracht en deed niet onder in voorspoed en welvaart voor enig ander land.

4; 17; 5
Hij bestrafte eveneens arrogante heersers en mannen met de dood die de wet trotseerden en schonk welvaart aan de steden. En de mythen vertellen dat hij elk soort wild beest haatte en met wetteloze mannen vocht vanwege het feit dat het zijn noodlot was omdat, terwijl hij nog een baby was, slangen een aanslag op zijn leven hadden gepleegd, en toen hij tot wasdom kwam hij werd onderworpen aan de macht van een arrogante en onrechtvaardige despoot die hem deze Werken had opgelegd.

Heracles en Busiris

4; 18; 1
Nadat Heracles Antaeus had gedood ging hij naar Egypte en bracht Busiris, de koning van het land, ter dood, die het tot een gewoonte had gemaakt om vreemdelingen die het land bezochten te doden. Toen zocht hij zich een weg door het waterloze deel van Libya, en kwam in een land dat waterrijk en vruchtbaar was en stichtte een stad van geweldige omvang, die Hecatompylon werd genoemd, die zo werd genoemd vanwege de grote hoeveelheid poorten. En de welvaart van deze stad werd voortgezet tot relatief recente tijd, tot de Carthagezers er een expeditie naar toe leidden en zich van haar meester maakten.

Heracles en Geryon

4; 18; 2
Nadat Heracles een groot deel van Libya had bezocht kwam hij aan bij de oceaan in de buurt van Gadira , waar hij op elk van de continenten een zuil oprichtte. Zijn vloot vergezelde hem langs de kust en daarmee stak hij over naar Iberie. Daar vond hij de zoons van Chrysaor die op enige afstand van elkaar gelegerd waren met drie grote legers. Hij daagde elk van de leiders stuk voor stuk uit voor een tweegevecht en versloeg hen allen. Daarna overmeesterde hij Iberie en dreef de prachtige kudden met runderen weg.

4; 18; 3
Hij doorkruiste het land van de Iberiers, en omdat uit de handen van een koning van de plaatselijke bewoners veel eer had ontvangen, een man die uitblonk in vroomheid en gerechtigheid, liet hij de koning een deel van het vee na als geschenk. De koning aanvaardde ze, maar wijdde ze allen aan Heracles en maakte er een gewoonte van om elk jaar de mooiste stier aan Heracles te offeren. En zo geschiedde het dat de koeien nog steeds worden gehouden in Iberie en tot in onze tijd nog steeds aan Heracles geofferd worden.

De zuilen van Heracles

4; 18; 4
Aangezien we de zuilen van Heracles genoemd hebben, achten wij het gepast om te beschrijven wat er met hen is gebeurd. Toen Heracles bij de verste punten van Libya en Europa aankwam die aan de oceaan grenzen, besloot hij deze zuilen op te richten als aandenken aan zijn expeditie.

4; 18; 5
En omdat hij bij de oceaan een monument wilde achterlaten met eeuwige herinneringswaarde, bouwde hij op beide kapen, zeggen zij, ver uit elkaar. Daarom, terwijl er voor die tijd een grote ruimte tussen was geweest, had hij nu de doorgang versmald, en om die ondiep en smal te maken voorkwam hij misschien dat grote zeemonsters uit de oceaan er door konden zwemmen naar de binnenzee, en tegelijkertijd de roem van hun bouwer zo eeuwig werd herinnerd vanwege de omvang van de bouwwerken. Sommige autoriteiten beweren echter het tegenovergesteld, namelijk, dat de twee continenten oorspronkelijk op elkaar aansloten en dat hij een doorgang uitgroef, en dat zo door zo een passage te maken de oceaan met onze zee werd vermengd. Over deze vraag mag iedereen denken en vinden wat hij wil.

Vallei van Tempe

4; 18; 6
Iets dergelijks had hij als eens gedaan in Griekenland. Bijvoorbeeld in de regio die Tempe wordt genoemd, waar het land een grote vlakte is en grotendeels overdekt met moerassen, groef hij een kanaal door het gebied dat er aan grensde, en voerde door dit kanaal al het water van de moerassen af en liet zo de vlakte verschijnen waar nu in Thessalie de rivier de Peneus langs loopt.

4; 18; 7
Maar in Boeotie deed hij juist het tegenovergestelde en damde een stroom af die vloeide naar de Minyische stad van Orchomenus en veranderde het land in een meer waardoor hij het verval van de hele regio veroorzaakte. Maar wat hij deed in Thessalie was ten voordele van de Grieken, terwijl hij in Boeotie een afgepaste bestraffing uitvoerde tegen diegenen die in het Minyische grondgebied woonden, want zij hadden de Thebanen tot slaven gemaakt.

Boek 4 - deel 2

Heracles in Celtica

4; 19; 1
Heracles gaf toen het koninkrijk van de Iberiers aan de edelste van de bewoners, en op zijn beurt, nam zijn leger mee en ging naar Celtica en doorkruiste heel het gebied en maakte een eind aan de wetteloosheid en het vermoorden van vreemdelingen waaraan de bevolking verslaafd was geraakt. En omdat een groot aantal mannen uit elke stam naar zijn leger overliepen, stichtte hij een grote stad die Alesia werd genoemd naar de ‘omzwervingen’ van zijn campagne.

4; 19; 2
Maar hij mengde onder de inwoners van de stad ook vele inheemsen, en omdat deze de anderen in aantallen overtroffen, gebeurde het dat alle inwoners tot wreedheid vervielen. De Celtics hielden tot heden de stad in ere, en zagen haar als de moederstad van Celtica. Vanaf die dagen van Heracles tot aan die van heden werd de stad nooit verslagen. Maar uiteindelijk bestormde Caesar, die tot god was uitgeroepen vanwege de omvang van zijn daden, de stad en maakte die en alle andere Celtics tot onderdanen van de Romeinen.

Heracles in de Alpen

4; 19; 3
Heracles vertrok van Celtica naar Italie, en toen hij de bergpas door de Alpen passeerde maakte hij van de route een goed begaanbare weg, die voorheen ruw en bijna onbegaanbaar was, met als gevolg dat deze nu kon worden gebruikt door legers en bagagekaravanen.

4; 19; 4
De lokale bevolking die het berggebied bewoonden waren gewoon om zulke legers die passeerden af te slachten en te plunderen als zij bij moeilijk begaanbare stukken van het pad aankwamen, maar hij onderwierp hen allen, doodde de leiders van dit soort wetteloosheid, en maakte de reis veilig voor de volgende generaties. Toen hij de Alpen overgestoken had trok hij door de vlakte die nu Galatae heet en ging verder door Ligurie.

De Liguriers

4; 20; 1
De Liguriers die in dit land leefden bezaten rotsachtig land dat totaal onvruchtbaar was, en, in ruil voor de inspanningen en grote ontberingen van de bewoners, produceerde het slechts schaars gewassen die er uitgewrongen moesten worden. Daardoor was het grootste gedeelte van de inwoners klein en krachtig door hun voortdurende inspanningen. En daar zij ver verwijderd waren van een zorgenvrij leven dat vergezeld gaat van luxe, waren ze snel in hun bewegingen en blonken uit in daadkracht wanneer het tot oorlog kwam.

4; 20; 2
De inwoners van de regio waren gewend om continue te werken, en omdat het land veel werk vroeg voor de teelt, waren de Liguriers gewend om de vrouwen te laten delen in de ontberingen die de teelt vereiste. En daar de mannen en vrouwen schouder aan schouder werkten voor hun loon, gebeurde het dat in onze dagen er verrassende dingen plaatsvonden met een bepaalde vrouw.

4; 20; 3
Ze was zwanger, en tijdens het werken voor haar loon in het gezelschap van mannen werd ze overvallen door weeen en trok zich stilletjes terug in een bosje. Daar beviel ze van een kind, en toen, nadat ze het omhuld had met bladeren, verborg ze de baby daar en voegde zich weer bij de arbeiders, en doorstond weer dezelfde ontberingen waarvoor ze was aangesteld en gaf geen krimp over wat er gebeurd was. Toen de baby begon te huilen en de gebeurtenis bekend werd, kon de opzichter haar op geen enkele manier overtuigen om te stoppen met werken. Ze zag inderdaad niet af van het zware werk totdat haar werkgever medelijden met haar kreeg, het verschuldigde loon betaalde, en haar vrij gaf van haar werk.

Heracles in Latium

4; 21; 1
Nadat Heracles door de landen van de Liguriers en de Tyrrheniers was getrokken kwam hij bij de rivier de Tiber en maakte zijn kamp op de plek waar nu Rome ligt. Maar deze stad werd vele generaties later gesticht door Romulus, de zoon van Ares, en toen hadden een aantal mensen uit de buurt hun huizen op de Palatijnse Heuvel, zoals die nu wordt genoemd, en vormden een totaal onbelangrijke stad.

4; 21; 2
Hier verwelkomden een paar vooraanstaande mensen, onder wie Cacius en Pinarius, Heracles met opvallende gastvrijheid en eerden hem met aangename geschenken, en gedenktekens van deze mannen zijn tot op vandaag nog in Rome te zien. Want, de edelen uit die tijd, die de naam Pinarii nog steeds onder de Romeinen voeren, worden als zeer oud beschouwd, en wat Cacius betreft, is er op het Palatijn een doorgang die naar beneden leidt, uitgerust met stenen treden, die naar hem de ‘Trappen van Cacius’ worden genoemd en zich in de buurt van het oorspronkelijke huis van Cacius bevindt.

4; 21; 3
Nu Heracles de door de bewoners van het Palatijn betoonde goede wil had ontvangen voorspelde hij hen dat, nadat hij in de kring der goden zou zijn opgenomen, wanneer de mannen een gelofte zouden afleggen om een tiende van hun goederen aan Heracles te offeren ze een gelukkig en voorspoedig leven zouden leiden. En in feite is deze gewoonte tot aan de dag van vandaag blijven bestaan.

4; 21; 4
En veel Romeinen, en niet alleen de middenstanders maar soms zelfs ook de zeer rijken, besloten om te beloven om een tiende van hun vermogen aan Heracles te wijden en een gelukkig en welvarend leven te leiden, schonken hem een tiende van hun bezittingen, wat soms neerkwam op vierduizend talenten. Lucullus, bijvoorbeeld, die misschien wel de rijkste Romein uit die tijd was, had zijn landgoed getaxeerd en schonk een volle tien procent aan de god, en zorgde zo voor constante feestpartijen die bovendien nog duurder waren. Daarnaast bouwden de Romeinen een opmerkelijke tempel voor deze god op de oever van de Tiber, om hier uit de opbrengst van de tienden offerandes uit te voeren.

4; 21; 5
Toen vertrok Heracles van de Tiber, en ging langs de kust van wat nu de naam Italie draagt en kwam bij de vlakte van Cumae. Hier woonden, zo vertellen de mythen, mannen met enorme kracht waarvan hun befaamdheid zelfs in het buitenland bekend was vanwege hun wetteloosheid en die Giganten werden genoemd. Deze vlakte werd die van Phlegrae (‘vurig’) genoemd naar de berg die vanouds vuur spoot zoals de Etna. Tegenwoordig heet deze berg de Vesuvius die veel tekenen vertoont van het vuur dat woedde in deze oude tijden.

Heracles en de Giganten

4; 21; 6
Toen de Giganten, volgens de overlevering, merkten dat Heracles in de buurt was, verzamelden zij zich op volle sterkte en trokken in strijdgelederen tegen hem op. De slag die daarop plaatsvond was een bijzondere, in het licht van zowel de moed als de kracht van de Giganten, maar Heracles, zeggen ze, met hulp van de goden die aan zijn kant streden, kreeg de overhand in de strijd, doodde het grootste deel van de Giganten, en bracht het land in cultuur.

4; 21; 7
De mythen vertellen dat de Giganten de zoons van Gaea waren vanwege de enorme omvang van hun lichamen. Met respect, aan de Giganten die werden gedood in Phlegrae, is dit het verhaal van verscheidene schrijvers van mythen, dat ook gevolgd werd door de historicus Timaeus.

Heracles in Zuid-Italie

4; 22; 1
Vanaf de vlakte van Phlegrae ging Heracles richting zee, waar hij diverse werkzaamheden verrichtte bij het meer dat de naam Meer van Avernus draagt en heilig voor Persephone is. Dit meer ligt tussen Misenum en Dicaearchia vlakbij het warme water, en is ongeveer vijf stadia in omtrek en ongelofelijk diep. Het water is zeer zuiver en heeft voor het oog een blauwe kleur vanwege zijn zeer grote diepte.

4; 22; 2
De mythen verhalen dat er in de oudheid aan de oevers een orakel van de doden was dat, zoals ze zeggen, in latere dagen werd vernietigd. Het Meer van Avernus had ooit een verbinding met de zee, maar, men zegt dat Heracles deze verbinding heeft dichtgemaakt en er een weg maakte die nu langs de zee loopt en naar hem de ‘Weg van Heracles’ wordt genoemd.

4; 22; 3
Dit waren de daden van Heracles in de gebieden die hierboven omschreven zijn. En verder door reizend kwam hij bij een bepaalde rots in het land der Poseidoniers , waarvan de mythen verhalen dat daar iets eigenaardigs heeft plaatsgevonden. Er was ooit onder de inwoners eens een zekere jager, wiens roem in het buitenland bekend was vanwege zijn moedige daden tijdens de jacht. Tijdens eerdere gelegenheden was het zijn gewoonte om de poten en koppen van de dieren te wijden aan Artemis door ze aan de bomen vast te nagelen, maar eens, toen hij een groot wild zwijn had overmeesterd, zei hij, alsof hij de godin minachtte, ‘De kop van het dier wijd ik aan mezelf,’ en terwijl hij dit riep hing hij de kop aan een boom, en toen, het was erg warm, viel hij ’s middags in slaap. En terwijl hij zo sliep brak de riem, en de kop viel op hem neer en doodde de slaper.

4; 22; 4
En er is geen enkele reden waarom iemand zich over dit wonder zou moeten verbazen, want er zijn veel voorbeelden die de wraak illustreren van deze godin op de goddelozen.

4; 22; 5
Maar in het geval van Heracles was zijn vroomheid zodanig dat het tegenovergestelde gebeurde. Want toen hij na een vermoeiende reis op de grens van Rhegium en Locris ging liggen om te rusten, zeggen ze dat hij werd gestoord door de krekels en dat hij bad naar de goden bad dat de wezens die hem stoorden mochten verdwijnen. Hierop stemden de goden met zijn bede in, en niet alleen heeft zijn gebed ertoe geleid dat de insecten voor dat moment verdwenen, maar in latere tijden is er ook nooit meer een krekel in het land waargenomen.

4; 22; 6
Toen Heracles aankwam op het punt bij de straat waar de zee het smalst is, liet hij de kudde naar Sicilie oversteken, maar hijzelf, pakte de hoorn van een stier en zwom de straat over, over een afstand van dertien stadien, zoals Timaeus zegt.

Heracles en Eryx

4; 23; 1
Bij zijn aankomst in Sicilie besloot Heracles om het hele eiland rond te gaan en van Pelorus naar Eryx te gaan. Terwijl hij langs de kust ging, vertellen de mythen, lieten de Nimfen warme baden ontspringen zodat hij zich kon verfrissen na het gezwoeg dat hij tijdens zijn reis had moeten doorstaan. Er waren er twee, Himeraea en Egestaea, die elk van hen hun naam schonken aan de plek waar de baden zijn.

4; 23; 2
Toen Heracles het gebied van Eryx naderde, die de zoon van Aphrodite en Butes was, en koning van het land was, daagde deze hem uit voor een wedstrijd. Deze wedstrijd der rivalen had een consequentie, Eryx moest zijn land opgeven en Heracles zijn kudde aan de winnaar. In eerste instantie was Eryx boos over deze voorwaarden, hij vond dat de kudde veel minder waard was dan zijn land. Maar toen Heracles in antwoord op zijn argumenten vertelde dat hij met de kudde ook zijn onsterfelijkheid zou verliezen, stemde Eryx in met de voorwaarden, worstelde met hem en verloor zijn land.

4; 23; 3
Heracles droeg het land over aan de bewoners van het gebied, kwam met hen overeen dat zij de vruchten van het land zouden beheren totdat één van zijn afstammelingen bij hen zou verschijnen en er om zou vragen, en dit gebeurde ook daadwerkelijk. Want vele generaties later kwam de Lacedaemonier Dorieus naar Sicilie, en nam het land in bezit en stichtte de stad Heraclea . Daar de stad snel groeide, kwamen de Carthagezers, die er jaloers op waren en ook bang dat het sterker zou worden van Carthago en de soevereiniteit van Phoeniciers af zou nemen, met een groot leger, namen het met geweld in, en maakten het met de grond gelijk. Maar deze gebeurtenis zullen we in detail beschrijven in de periode waarin zij valt.

Heracles op Sicilie

4; 23; 4
Terwijl Heracles zijn tocht over Sicilie maakte kwam hij bij de stad die tegenwoordig Syracuse heet, en om kennis te nemen van wat de mythen vertellen over de Schaking van Persephone bood hij vele offers aan de godinnen op een prachtige schaal, en nadat hij de mooiste stier van zijn kudde zo aan haar had opgedragen smeet hij die in de bron van Cyane en beval de inwoners om elk jaar aan Persephone te offeren en op een prachtige wijze een feestelijke bijeenkomst te houden.

4; 23; 5
Hij trok toen met zijn kudde door het binnenland van het eiland, toen de plaatselijke Sicanianen zich met een groot leger tegenover hem opstelde, hij overwon ze in na een stevige strijd en doodde velen van hen, onder wie, volgens sommige schrijvers van mythen, enkele belangrijke generaals aan wie tegenwoordig nog veel heldenroem wordt toegekend, zoals Leucaspis, Pediacrates, Buphonas, Glychatas, Bytaeas en Crytidas.

Verering van Heracles

4; 24; 1
Hierna, toen hij door de vlakte van Leontini trok, zich verwonderend over de schoonheid van het land, liet hij uit liefde voor de mannen die hem vereerden een onvergankelijk gedenkteken achter van zijn aanwezigheid. En het geschiedde dat een merkwaardige gebeurtenis plaatsvond in de buurt van de stad Agyrium . Hier werd hij net als de goden vereerd met festivals en prachtige offers. En hoewel hij voor die tijd geen offers accepteerde, gaf hij nu voor de eerste keer toestemming, daar de goden hem tekenen gaven van zijn aanstaande onsterfelijkheid.

4; 24; 2
Bijvoorbeeld, er was in de buurt van de stad een weg die geheel van steen was, en toch liet de kudde daarin haar sporen na alsof hij geheel van een wasachtige substantie was gemaakt. Daarna gebeurde hetzelfde met Heracles en zijn tiende werk bijna aan het eind, hij meende dat hij al een zekere mate van onsterfelijkheid had verkregen en accepteerde dus de jaarlijkse offers die hem door de bewoners van de stad werden aangeboden.

4; 24; 3
Bijgevolg, als teken van zijn dankbaarheid voor de mensen die genade bij hem hadden gevonden, bouwde hij een stad aan het meer, vier stadien in omtrek, die gewijd werd door zijn naam te dragen. En op dezelfde wijze gaf hij zijn naam aan de sporen die de kudde in de rotsen achtergelaten had en wijdde aan Geryon een heilige besloten ruimte die tot op vandaag vereerd wordt door de bevolking van het gebied.

4; 24; 4
Aan Iolaus, zijn neef, die zijn metgezel was op de expeditie, wijde hij eveneens een voorname en heilige besloten ruimte, en gaf opdracht dat jaarlijkse vereringen en offers aan hem gewijd moesten worden, wat tot op heden ook gedaan wordt. Want alle inwoners van deze stad laten hun haar vanaf hun geboorte groeien ter ere van Iolaus, totdat zij goede voortekenen uit kostbare offers hebben ontvangen en de god gunstig hebben gestemd.

4; 24; 5
En de heilige ruimten waren van zo’n majesteit en heiligheid doordrongen dat jongens die zich niet aan de gebruikelijke riten hielden hun stem verloren en als doden mannen werden. Maar zodra een van hen die leed aan deze ziekte een eed aflegde dat hij de offers zou voldoen en genadig aan de god een eed aflegde om in die zin te betalen, herstelde hij, zo wordt verteld, onmiddellijk.

4; 24; 6
Op basis van deze riten noemden de bewoners de poort waardoor zij in zijn aanwezigheid komen en hem offers brengen, de poort van Heracles, en zij houden elk jaar met de grootst mogelijke ijver spelen die gymnastische oefeningen en paardenraces bevatten. En omdat de gehele bevolking, zowel vrijen als slaven, zich verenigen om de god gunstig te stemmen, gaven zij hun bedienden opdracht, wanneer zij hem apart van de rest vereerden, zich in groepen te verenigen, en wanneer zij bijeen kwamen om feestmaaltijden te geven en offers aan de god te schenken.

Heracles, Lacinius en Croton

4; 24; 7
Heracles stak toen met zijn kudde over naar Italie en ging langs de kust. Daar doodde hij Lacinius terwijl deze probeerde om een deel van de kudde te stelen, en voor Croton, die hij per ongeluk doodde, organiseerde hij een prachtige begrafenis en bouwde voor hem een graf. En hij voorspelde aan de bewoners van die plek dat daar in latere tijden een beroemde stad zou ontstaan die de naam zou dragen van de man die gestorven was.

Elfde Werk: Cerberus

4; 25; 1
Toen Heracles zijn reis om de Adriatische Zee had voltooid, en te voet rond de Golf was gelopen, kwam hij in Epirus aan, waarvandaan hij op weg ging naar de Peloponnesus. En nu hij zijn tiende Werk had voltooid kreeg hij opdracht om Cerberus naar het daglicht te brengen. En in de veronderstelling dat het tot zijn voordeel zou strekken om dit werk te voltooien, ging hij naar Athene en nam daar deel aan de mysterien van Eleusis, waar Musaeus, de zoon van Orpheus, op dat moment verantwoordelijk was voor de initiele riten.

Orpheus

4; 25; 2
Daar we Orpheus hebben genoemd is het voor ons niet gepast om even kort in het voorbijgaan over hem te spreken. Hij was de zoon van Oeagrus, een Thracier van geboorte, en in cultuur, zang en poezie overtrof hij iedereen die we kennen. Want hij componeerde gedichten die een voorwerp van verwondering waren en uitblonken in melodie wanneer zij werden gezongen. En zijn roem groeide tot een dergelijke hoogte dat men dacht dat hij met zijn muziek zowel de wilde beesten als de bomen kon betoveren.

4; 25; 3
En nadat hij heel zijn leven had besteed aan zijn opleiding en had geleerd wat de mythen maar te vertellen hadden over de goden, reisde hij af naar Egypte, waar zijn kennis nog verder toenam en zo de grootste man onder de Grieken werd met kennis over de goden en hun riten, net als zijn gedichten en liederen.

4; 25; 4
Hij nam ook deel aan de tocht van de Argonauten, en vanwege zijn liefde voor zijn vrouw durfde hij de verbazingwekkende tocht naar de Hades te ondernemen, waar hij Persephone betoverde met zijn melodieuze gezang en haar overhaalde om hem te helpen met zijn verlangen en hem toe te staan zijn dode vrouw uit de Hades naar boven te brengen, door deze heldendaad leek hij op Dionysus. Want de mythen vertellen dat Dionysus zijn moeder uit de Hades naar boven bracht, en dat, zijn eigen onsterfelijkheid met haar delend, hij haar naam veranderde in Thyone. Maar nu we Orpheus besproken hebben, keren we terug naar Heracles.

4; 26; 1
Heracles daalde toen, volgens de mythen die tot ons zijn gekomen, af in het rijk van Hades, en als een broer verwelkomd door Persephone bracht hij Theseus en Pirithous terug naar de bovenwereld nadat hij hen van hun boeien bevrijd had. Dit kreeg hij voor elkaar dankzij de gunst van Persephone, en droeg tot verbazing van iedereen de geketende hond Cerberus en liet die aan de mensen zien.

Twaalfde Werk: Appels Hesperiden

4; 26; 2
Het laatste Werk dat Heracles ondernam was het terugbrengen van de gouden appels van de Hesperiden, en dus ging hij opnieuw naar Libya. Met betrekking tot deze appels heerst er verdeeldheid onder de schrijvers van mythen, en sommigen vertellen dat er gouden appels waren in een zekere tuin van de Hesperiden in Libya, waar zij onophoudelijk werden bewaakt door een reusachtige draak, terwijl anderen beweren dat de Hesperiden schaapskudden bezaten die uitblonken in schoonheid en vanwege die schoonheid, zoals dichters doen, ‘Gouden Appels’ genoemd werden net zoals Aphrodite ‘gouden’ genoemd wordt vanwege haar schoonheid.

4; 26; 3
Een aantal anderen vertelt echter dat het kwam omdat een schaap een bijzondere kleur van goud had die zij als een aanwijzing van god zagen, en dat Dracon (‘draak’) de naam van de schaapsherder was, een man die uitblonk in kracht en moed, die de schapen bewaakte en iedereen doodde die het waagde om ze weg te voeren. Maar met betrekking tot dit onderwerp mag iedereen zijn eigen mening vormen en denken wat hij wil.

4; 26; 4
In ieder geval doodde Heracles de bewaker van de appels, en nadat hij ze naar behoren bij Eurysthenes had gebracht en zo zijn Werken had voltooid wachtte hij op de gaven van onsterfelijkheid, zoals Apollo hem voorspeld had.

Atlas en de Hesperiden

4; 27; 1
Maar we moeten niet nalaten om te vermelden wat de mythen te vertellen hebben over Atlas en het ras van de Hesperiden. Het verhaal gaat als volgt: in het land dat bekend stond als Hesperitis woonden twee broers wier roem alom bekend was, Hesperus en Atlas. Deze broers bezaten kudden schapen die uitblonken door hun schoonheid en goudgeel van kleur waren, dit is de reden waarom dichters, als zij over deze schapen spreken, hen gouden ‘appels’ noemden.

4; 27; 2
Hesperus kreeg een dochter genaamd Hesperis, die hij als vrouw aan zijn broer gaf en naar wie het land Hesperitis werd genoemd. En Atlas kreeg bij haar zeven dochters, die naar hun vader Atlantiden werden genoemd, en naar hun moeder, Hesperiden. En omdat de Atlantiden uitblonken in schoonheid en kuisheid, werd Busiris de koning van de Egyptenaren, zoals het verhaal zegt, geheel in beslag genomen om de meisjes in zijn macht te krijgen, en dus stuurde hij piraten op pad over zee om de meisjes te grijpen en die bij hem af te leveren.

4; 27; 3
Rond deze tijd doodde Heracles, terwijl hij bezig was met zijn laatste Werk, in Libya Antaeus, die alle vreemdelingen dwong met hem te worstelen, en aan Busiris in Egypte, die alle vreemdelingen aan Zeus offerde die zijn land bezochten, lag hij de straf op die deze verdiende. Hierna zeilde Heracles over de Nijl naar Ethiopie waar hij Emathion doodde, de koning der Ethiopiers, die een gevecht met hem had uitgelokt, en keerde daarna terug om zijn laatste Werk te voltooien.

4; 27; 4
Ondertussen hadden de piraten de meisjes gevangen genomen terwijl zij in een bepaalde tuin speelden en voerden hen weg. Zij vluchtten snel naar hun schepen en zeilden met hen weg. Heracles overviel de piraten terwijl zij op een strand hun maaltijd nuttigden, en terwijl hij vernam van de meisjes wat er gebeurd was doodde hij alle piraten en bracht de meisjes terug naar hun vader Atlas. En omdat Atlas zo dankbaar was voor de vriendelijke daad van Heracles gaf hij hem als wederdienst niet alleen de hulp die hij voor zijn Werk nodig had, maar onderwees hem ook geheel vrijwillig in de kennis van de astrologie.

4; 27; 5
Want Atlas had de wetenschap van de astrologie tot een perfectie uitgewerkt die alle anderen oversteeg en had ingenieus het sferische karakter van de sterren ontdekt, en om die reden werd algemeen geloofd dat hij het hele firmament op zijn schouders droeg. Ook in het geval van Heracles, toen hij de Grieken de kennis van de hemellichamen bracht, vergaarde grote roem, en als hij de last van het firmament op zijn schouders heeft genomen, die Atlas had gedragen, imiteren wijze mannen op deze raadselachtige manier wat er daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.

Theseus en de Amazonen

4; 28; 1
Terwijl Heracles bezig was met de zaken die zojuist zijn beschreven, zeggen ze dat de Amazonen, waarvan er nog enkelen leefden in de buurt van de rivier Thermodon, een groep bijeen brachten en op weg gingen naar de Grieken om wraak te nemen vanwege dat wat Heracles hen had gedaan op zijn tocht tegen hen. Ze popelden vooral om de Atheners te straffen omdat Theseus Antiope tot slavin had gemaakt, de leidster van de Amazonen, of, zoals anderen schrijven, van Hippolyte.

4; 28; 2
De Scythiers werden gedwongen om mee te gaan met de Amazonen, en zo kwam het dat een aanzienlijk leger op de been werd gebracht, waarmee de leiders van de Amazonen de Cimmeriaanse Bosporus overstaken en oprukten via Thracie. Uiteindelijk doorkruisten zij een groot deel van Europa en kwamen in Attica aan, waar zij hun kamp opsloegen op een plek die tegenwoordig naar hen het ‘Amazoneum’ wordt genoemd.

4; 28; 3
Toen Theseus hoorde van de naderende Amazonen deed hij een beroep op de steun van het leger van de stadbewoners, en bracht de Amazone Antiope met hem mee, bij wie hij al een zoon Hippolytus had. Theseus ging de strijd met de Amazonen aan, en daar de Atheners hen overtroffen in moed, behaalde hij de overwinning, en van de Amazonen die tegen hem streden, doodde hij sommigen en dreef de rest uit Attica.

4; 28; 4
En het geschiedde dat Antiope, die aan de zijde van haar man Theseus vocht, zich onderscheidde in de strijd en heldhaftig strijdend stierf. De Amazonen die overleefden deden afstand van hun voorouderlijke grond, en keerden met de Scythiers terug naar Scythie en bouwden hun huizen tussen de bevolking. Maar we hebben nu genoeg gezegd over de Amazonen, en zullen terugkeren naar de daden van Heracles.

Dochters van Thespius

4; 29; 1
Nadat Heracles zijn werken had volbracht, openbaarde de god hem dat het goed zou zijn, voordat hij overging naar het gezelschap van de goden, dat hij kolonisten naar Sardinie moest sturen stuurde en de zoons die hij had gekregen bij de dochters van Thespius de leiders van die nederzetting moest maken, dus besloot hij zijn neef Iolaus met de jongens mee te sturen, omdat zij nog zeer jong waren.

4; 29; 2
Het lijkt ons absoluut noodzakelijk dat we eerst over de geboorte van de jongens spreken, zodat we in staat zijn om duidelijker uiteen te zetten wat er gezegd moet worden over de kolonie. Thespius was door geboorte een aanzienlijk man in Athene en een zoon van Erechtheus, hij was koning van het land dat zijn naam droeg en kreeg bij zijn vrouwen, waar hij een groot aantal van had, vijftig dochters.

4; 29; 3
Toen Heracles nog een jongen was, maar al buitengewoon sterk, wenste de koning zeer dat zijn dochters kinderen van hem kregen. Bijgevolg nodigde hij Heracles uit bij een offer, en na hem op briljante wijze uitgebreid onthaald te hebben stuurde hij een voor een zijn dochters naar hem toe. Heracles sliep met hen allemaal, maakte hen zwanger, en werd zo vader van vijftig zoons. Deze zoons kregen allen dezelfde naam als de dochters van Thespius, en toen ze de volwassenheid naderden besloot Heracles om ze naar Sardinie te sturen om een kolonie te stichten, zoals het orakel had bevolen.

Iolaus, kolonie van Sardinie

4; 29; 4
En daar de expeditie onder leiding van Iolaus stond, die Heracles op bijna al zijn reizen vergezeld had, belaste deze hem met de zorg over de Thespiaden en het opzetten van de kolonie. Van de vijftig jongens, bleven er twee in Thebe wonen, hun afstammelingen, zeggen ze, worden tot op de dag van vandaag nog vereerd, en zeven in Thespie, waar ze de ‘demouchie’ werden genoemd, en hun afstammelingen waren de voornaamste mannen van de stad tot aan recente tijden.

4; 29; 5
Alle andere Thespiaden en nog velen meer die wensten deel te nemen aan de stichting van een kolonie nam Iolaus met hem mee en vertrok naar Sardinie. Daar overwon hij de plaatselijke bevolking in de strijd en verdeelde het mooiste deel van het eiland in percelen, speciaal het land dat vlak was wordt nog steeds Iolaium genoemd.

4; 29; 6
Toen hij het land in cultuur had gebracht en beplant met vruchtdragende bomen werd het eiland tot onderwerp van veel strijd. Bijvoorbeeld, het verwierf zo’n grote roem vanwege de afmetingen van het fruit dat in latere tijden de Carthagezers, toen die machtig waren geworden, het eiland begeerden en confronteerden met veel strijd en gevaar om het te bezitten. Maar we zullen over deze zaken schrijven in relatie met de periode waartoe zij behoren.

4; 30; 1
In de periode die wij nu beschouwen, toen Iolaus de kolonie stichtte, en op Daedalus van Sicilie een beroep deed bouwde die voor hem veel grote werken welke nog steeds bestaan en ‘Daedalia’ worden genoemd naar hun bouwmeester. Hij heeft ook grote en dure sportscholen gebouwd en vestigde er gerechtshoven en andere instituten die bijdroegen aan de welvaart van een staat.

4; 30; 2
Bovendien noemde Iolaus de inwoners van de kolonie Iolaeers, naar zichzelf, de Thespiaden stemden hiermee in en kenden hem deze eer toe als aan een vader. Zijn achting voor hen deed zo’n goed gevoel bij hen ontstaan dat zij hem als titel de benaming gaven die meestal wordt gegeven aan de stamvader van een volk. Bijgevolg noemen degenen die in latere tijden een offer brengen aan deze god hem ‘Vader Iolaus’, zoals de Perzen doen wanneer zij Cyrus aanroepen.

4; 30; 3
Hierna stak Iolaus, tijdens zijn terugkeer naar Griekenland, over naar Sicilie en verbleef geruime tijd op dat eiland. En gedurende die periode bleven velen die in zijn gezelschap het eiland bezochten daar achter vanwege de schoonheid van het land, en mengden zich met de Sicani toen zij zich op het eiland vestigden, en werden bijzonder vereerd door de oorspronkelijke bewoners. Iolaus werd ook groots welkom geheten, en daar hij veel voordeel schonk aan vele mensen werd hij vereerd in tal van de steden met heilige gebieden en met onderscheidingen gelijk aan die werden toegekend aan helden.

4; 30; 4
Een bijzonder en verbazingwekkend iets gebeurde in verband met deze kolonie in Sardinie. Want de god had in een orakel verteld dat iedereen die toetrad tot deze kolonie en hun nakomelingen tot in de eeuwigheid vrije mensen zouden zijn, en aldus geschiedde en leven zij nog steeds in harmonie met het orakel tot in onze tijd.

4; 30; 5
Maar de bevolking van de kolonie verviel in de loop der tijden tot barbarisme, omdat de barbaren die in de kolonie kwamen wonen hen ver in aantal overtroffen, en dus verhuisden zij naar het bergachtige gedeelte van het eiland en bouwden daar hun huizen in de ruige en onvruchtbare gebieden. Ze gewenden zichzelf om te leven van melk en vlees en fokten grote kuddes, en hadden geen behoefte aan graan. Ze bouwden zelf ook ondergrondse woningen, en door hun leven te leven in de uitgegraven woningen ontweken ze de gevaren die oorlog met zich meebrengt.

4; 30; 6
Als gevolg hiervan bereikten zowel de Carthagezers in vroegere tijden als de Romeinen in latere, ondanks de vele oorlogen die ze met deze mensen voerden, nooit hun doel. Ten aanzien van Iolaus, de Thespiaden en de kolonisten die naar Sardinie waren gezonden, zullen we tevreden zijn met wat er verteld is, en gaan we verder met het verhaal van Heracles vanaf het punt waar we gebleven waren.

Heracles, Eurytus en Iole

4; 31; 1
Nadat Heracles zijn Werken voltooid had gaf hij zijn eigen vrouw ten huwelijk aan Iolaus, bang als hij was vanwege de ramp die hen met hun kinderen was overkomen en beducht om nog andere kinderen bij haar te krijgen, en zocht een andere vrouw bij wie hij nog zonder angst kinderen kon verwekken.

4; 31; 2
Bijgevolg vroeg hij om de hand van Iole, de dochter van Eurytus die koning van Oechalia was. Maar Eurytus aarzelde vanwege het slechte fortuin dat Megara was overkomen en antwoordde dat hij over het huwelijk zou nadenken. Maar omdat Heracles tegen een weigering van zijn verzoek aanliep, en de schande die hem betoond was, dreef hij de paarden van Eurytus weg.

Heracles, moord op Iphitus

4; 31; 3
Maar Iphitus, de zoon van Eurytus, vermoedde wat er gebeurd was en kwam in Tiryns naar de paarden zoeken, waarna Heracles, die hem meenam naar een hoge toren van het kasteel, hem vroeg of hij bij toeval hen ergens zag grazen. Toen Iphitus ze niet kon ontdekken, beweerde hij dat Iphitus hem vals beschuldigd had van de diefstal en wierp hem halsoverkop van de toren.

4; 31; 4
Vanwege deze moord op Iphitus werd Heracles overvallen door een ziekte, en toen hij naar Neleus in Pylos ging smeekte hij hem om gezuiverd te worden van deze bloedschuld. Daarop pleegde Neleus overleg met zijn zoons en die vonden allemaal, met uitzondering van Nestor die de jongste was, dat hij de rite van zuivering niet moest uitvoeren.

4; 31; 5
Heracles ging daarna naar Deiphobus, de zoon van Hippolytus, en de gangbare rite van reiniging zuiverde hem, maar nog steeds niet in staat om zich te ontdoen van de ziekte ondervroeg hij Apollo hoe hij kon genezen. Apollo gaf hem als antwoord dat hij zich eenvoudig kon ontdoen van de ziekte als hij als slaaf verkocht zou worden en de aankoopprijs van zichzelf eervol aan de overgebleven zonen van Iphitus te schenken, en zo, onder dwang van het orakel, zeilde hij met sommige van zijn vrienden naar Azie. Daar stond hij vrijwillig toe dat hij door een van zijn vrienden als slaaf aan Omphale werd verkocht, de dochter van Iardanus, die nog steeds niet getrouwd was en koningin was van de mensen die in die tijd Maeoniers genoemd werden, maar tegenwoordig Lydiers.

Heracles en Omphale

4; 31; 6
De man die Heracles had verkocht betaalde de aankoopprijs aan de zoon van Iphitus, zoals het orakel had bevolen, en Heracles, nu hersteld van de ziekte diende Omphale als haar slaaf, begon de rovers die het land onveilig maakten te bestraffen.

4; 31; 7
Wat de Cercopen betreft, zoals zij bijvoorbeeld worden genoemd, die roofden en vele slechte daden pleegden, bracht hij sommigen van hen ter dood en anderen nam hij gevangen en leverde hen in ketenen af bij Omphale. Syleus, die iedere vreemdeling gevangen nam die passeerde en dwong om zijn wijngaard te schoffelen, doodde hij met één slag van zijn eigen schoffel. En van de Itoni, die een groot gebied van het land van Omphale plunderden, nam hij hun buit af, en de stad die zij als basis gebruikten voor hun uitvallen maakte hij met de grond gelijk, en haar inwoners tot slaven.

4; 31; 8
Omphale was blij met de moed die Heracles toonde, en nadat zij ontdekte wie hij was en wie zijn ouders waren prees ze zijn moed, liet ze hem vrij, trouwden en schonk hem een zoon Lamus. Nog voor dit moment, terwijl hij nog een slaaf was, kreeg hij een zoon Cleodaeus bij een slavin.

Heracles’ oorlog met Laomedon

4; 32; 1
Hierna, op zijn terugweg naar de Peloponnesus, voerde Heracles oorlog met Ilium omdat hij een grief koesterde tegen de koning, Laomedon. Want toen Heracles deelnam aan de zoektocht naar het Gouden vlies met Iason, en het zeemonster had verslagen, weigerde Laomedon hem de merries te geven waarover hij had afgesproken die aan hem te schenken en waarover wij later gedetailleerd verslag zullen doen in relatie met de Argonauten.

4; 32; 2
Op dat moment was Heracles niet in de gelegenheid, omdat hij bezig was met de expeditie van Iason, maar later had hij die gelegenheid wel en viel Troje aan met achttien oorlogsschepen, zoals sommigen vertellen, maar, zoals Homerus schrijft, met maar zes in totaal, wanneer hij de zoon van Heracles Tlepolemus introduceert terwijl deze zegt: ‘Ja, wat een man, vertellen ze, was Heracles in kracht, mijn vader, zeers standvastig, met het hart van een leeuw, die ooit eens hier kwam om de merries van koning Laomedes af te voeren, met maar zes schepen en een kleine bemanning, en toch versloegen zij de stad van het trotse Ilium, en roofden haar straten leeg.’

4; 32; 3
Toen Heracles op de kust van Troad landde, rukte hij met zijn selecte groepje naar de stad op en liet aan Oicles het bevel over de schepen over, de zoon van Amphiareus. Daar de vijand niet werd verwacht, was het voor Laomedon onmogelijk, hoewel op dat moment noodzakelijk, om een redelijk leger op de been te brengen. Maar zoveel mogelijk soldaten verzamelend als hij kon trok hij op naar de schepen, in de hoop dat hij ze in brand kon steken en zo een einde aan de oorlog te maken. Oicles trad naar voren om hem te treffen, maar toen hij, de generaal, viel, slaagde de rest van zijn mannen er in om naar de schepen te vluchten en de zee te bereiken.

4; 32; 4
Laomedon trok zich terug en ging de strijd met de troepen van Heracles aan, dicht bij de stad werd hij zelf en het merendeel van zijn soldaten gedood. Heracles nam de stad met geweld en doodde tijdens die actie veel inwoners. Hij gaf het koninkrijk van Ilium aan Priamus vanwege zijn gevoel van rechtvaardigheid.

4; 32; 5
Want Priamus was de enige van zijn zoons die weerstand had geboden aan zijn vader en hem geadviseerd had om de merries aan Heracles te geven, zoals hij beloofd had om te doen. En Heracles beloonde de moed van Telamon door hem de dochter van Laomedon, Hesione, te schenken, want tijdens het beleg was hij de eerste die door zijn kracht een toegang tot de stad afdwong, terwijl Heracles het sterkste gedeelte van de muur van de Acropolis aanviel.

Heracles’ oorlog tegen Augeas

4; 33; 1
Hierna keerde Heracles terug naar de Peloponnesus en ging naar Augeas, daar de laatste hem zijn beloning had onthouden . Het kwam tot een gevecht tussen hem en de Eliers, maar bij deze gebeurtenis had hij geen succes en keerde terug naar Dexamenus in Olenus . De dochter van laatst genoemde, Hippolyte, vierde net haar huwelijk met Azan, en terwijl Heracles aan het bruiloftsmaal zat, ziend dat de Centaur Eurytion Hippolyte op een beledigende manier behandelde en haar probeerde te overweldigen, doodde hij hem.

4; 33; 2
Toen Heracles terugkeerde in Tiryns, beschuldigde Eurystheus hem dat hij samenzwoer om de macht in het koninkrijk te grijpen en beval hem dat hij, Alcmene, Iphicles en Iolaus uit Tiryns moesten vertrekken. Bijgevolg was hij gedwongen om in ballingschap te gaan met degenen die zojuist genoemd zijn en ging in Pheneus in Arcadie wonen.

4; 33; 3
In deze stad vestigde hij zijn hoofdkwartier, en toen hij eens vernam dat een heilige processie ter ere van Poseidon uit Elis naar de Isthmus was gezonden en dat Eurytus, de zoon van Augeas, deze leidde, viel hij onverwachts Eurytus aan en doodde hem vlakbij Cleonae, waar nog steeds een tempel van Heracles staat.

4; 33; 4
Hierna voerde hij oorlog met Elis en doodde haar koning Augeas, en nadat hij de stad had overwonnen herinnerde hij zich Phyleus, de zoon van Augeas, en gaf hem het koninkrijk in handen. Want deze zoon was door zijn vader verbannen toen hij als arbiter tussen zijn vader en Heracles had gediend in de zaak van de beloning en had in het voordeel van Heracles besloten. Heracles’ oorlog tegen Hippocoön

4; 33; 5
Hierna verbande Hippocoön zijn broer Tyndareus uit Sparta, en de zoons van Hippocoön, twintig in getal, brachten Oeonus ter dood die de zoon van Licymnius was en een vriend van Heracles. Hierdoor werd Heracles boos en trok tegen hen op, en in een grote slag behaalde hij de overwinning en slachtte elke van hen af. Toen, nadat hij Sparta met geweld had heroverd gaf hij Tyndareus zijn macht, die de vader van de Dioscuren was, over het koninkrijk terug op basis dat vanwege de gewonnen oorlog het van rechtswege van hem was, en gaf hem de opdracht om het veilig te bewaren voor Heracles’ eigen afstammelingen.

4; 33; 6
In die strijd sneuvelden maar een paar kameraden van Heracles, hoewel er wel enkele beroemde bij waren, zoals Iphiclus, Cepheus en zijn zeventien zoons, zodat er maar drie van de twintig de strijd overleefden. Terwijl echter van de tegenstanders Hippocoön zelf sneuvelde, en samen met hem tien zoons, en grote aantallen van de overige Spartanen.

Heracles en Auge

4; 33; 7
Na deze campagne keerde Heracles terug in Arcadie, en toen hij stopte bij het huis van koning Aleus sliep hij stiekem met diens dochter Auge, maakte haar zwanger, en keerde terug naar Stymphalus.

4; 33; 8
Aleus wist niet wat er gebeurd was, maar toen het kind in haar buik begon te groeien en zo de schending van zijn dochter verraadde vroeg hij wie haar had geschonden. Toen Auge onthulde dat het Heracles was geweest die haar had overmeesterd, wilde hij dit niet geloven, en gaf haar aan zijn vriend Nauplius met de opdracht haar te verdrinken in zee.

4; 33; 9
Maar toen Auge door Nauplius werd weggevoerd en in de buurt van de berg Parthenium aankwam, voelde zij de geboorteweeen opkomen en trok zich terug in een naburig bosje alsof ze een bepaalde noodzakelijke handeling moest uitvoeren. Daar beviel ze van een mannelijk kind, en verborg de baby in de bosjes en liet het daar achter. Hierna keerde Auge terug naar Nauplius, en toen ze in de haven van Nauplia in Argos aankwam werd ze op een onverwachtse manier van de dood gered.

4; 33; 10
Nauplius besloot namelijk om haar niet te verdrinken, zoals hem was opgedragen, maar om haar als geschenk aan bepaalde Cariers te geven die naar Asia gingen. En deze mannen namen Auge mee naar Asia en gaven haar aan Teuthras de koning van Mysie.

Telephus en Auge

4; 33; 11
En de baby die door Auge in Parthenium was achtergelaten, werd door herders van koning Corythus gevonden terwijl hij voeding uit een tepel van een hinde zoog en deze brachten hem als geschenk naar hun meester. Corythus nam het kind verheugd in ontvangst, en voedde hem op alsof het zijn eigen zoon was, en noemde hem Telephus naar de hinde die hem gezoogd had. Toen Telephus volwassen was geworden, werd hij geheel in beslag genomen door het verlangen om achter de identiteit van zijn moeder te komen, ging naar Delphi en kraag als antwoord om naar koning Teuthras in Mysie te zeilen.

4; 33; 12
Hier ontdekte hij zijn moeder, en toen bekend werd wie zijn vader was ontving hij een hartelijk welkom. En omdat Teuthras geen mannelijke nakomelingen had huwelijkte hij zijn dochter Argiope als vrouw aan Telephus en benoemde hem tot zijn opvolger van het koninkrijk.

Heracles en Deianira

4; 34; 1
In het vijfde jaar nadat Heracles naar Pheneus was verhuisd, bedroefd over de dood van Oeonus, de zoon van Licymnius, en over zijn broer Iphicles, verhuisde hij uit vrije wil uit Arcadie en vertrok van de Peloponnesus. Met hem gingen een groot aantal mensen van Arcadie mee en trokken naar Calydon in Aetolie waar hij zich vestigde. En daar hij geen wettige kinderen of vrouw had, trouwde hij met Deianira, de dochter van Oeneus, Meleager was al dood. In dit verband is het volgens ons niet ongepast om kort af te dwalen en te spreken over het ongeluk dat Meleager overkwam.

Meleager, Everzwijn van Calydon

4; 34; 2
De feiten luiden als volgt. Toen Oeneus eens een geweldige graanoogst had, bood hij offers aan de goden aan, maar vergat alleen Artemis. En omdat de godin hierover boos was zond ze het beroemde Everzwijn op hem af, een schepsel van enorme omvang.

4; 34; 3
Dit dier plunderde het naburige land en verwoeste de landerijen. Hierop verzamelde Meleager, de zoon van Oeneus, op dat moment in de bloei van zijn leven en uitblinkend in kracht en moed, een groep van de moedigste mannen om op het dier te jagen. Meleager was de eerste die zijn speer in hem wierp en met algemene stemmen kreeg hij de beloning voor dapperheid, die uit de huid van het dier bestond.

4; 34; 4
Maar Atalanta, de dochter van Schoeneus, nam ook deel aan de jacht, maar omdat Meleager verliefd op haar was, deed hij afstand van de huid en de eer van de grootste dapperheid ten gunste van haar. De zoons van Thestius echter, die ook deelgenomen hadden aan de jacht, werden boos om wat hij deed, omdat hij een vreemde vrouw boven hen eerde en verwantschap opzij zette. Bijgevolg, omdat zij de prijs die Meleager had weggegeven wilden hebben, belegden zij een hinderlaag voor Atalanta, overvielen haar toen ze terugkeerde naar Arcadie en namen haar de huid af.

4; 34; 5
Meleager was diep verontwaardigd vanwege zowel zijn liefde die hij voor Atalanta voelde als de respectloze manier waarop zij haar behandelden. Toen zij even geen acht op hem sloegen doodde hij hen, hoewel zij broers van Althaea waren. Bijgevolg sprak Althaea, overmand door smart over de gedode mannen van haar eigen bloed, een vloek uit waarin zij de dood van Meleager eiste. En volgens het verhaal gaven de goden gehoor aan haar oproep en maakten een eind aan zijn leven.

4; 34; 6
Maar sommige auteurs van mythen geven de volgende verklaring. Vlak voor de geboorte van Meleager stonden de Moiren om Althaea die lag te slapen en zeiden tegen haar dat haar zoon Meleager zou sterven op het moment dat het houtblok in het vuur was opgebrand. Dus, toen ze bevallen was, geloofde ze dat de veiligheid van haar kind afhing van het houtblok dat ze vervolgens met grote zorgvuldigheid bewaakte.

4; 34; 7
Later, echter, toen ze uiterst woedend was over de moord op haar broers, verbrandde ze het houtblok en veroorzaakte zo de dood van Meleager. Maar naarmate de tijd voortschreed treurde ze meer en meer over wat ze had gedaan en maakte uiteindelijk een eind aan haar leven door zich op te hangen.

4; 35; 1
Op het moment dat deze gebeurtenissen plaatsvonden, zo gaan de mythen verder, zond Hipponous in Olenus, boos op zijn dochter Periboea die beweerde dat zij zwanger was van Ares, haar weg naar Oeneus in Aetolie met de opdracht om haar bij de eerste de beste gelegenheid te doden.

4; 35; 2
Oeneus, die pas zijn zoon en vrouw had verloren, was niet bereid om Periboea te doden, maar in plaats daarvan trouwde hij met haar en kreeg een zoon Tydeus. Op deze wijze gaat dus het verhaal van Meleager, Althaea en Oeneus.

Heracles en Achelous

4; 35; 3
Maar Heracles, ernaar verlangend om een dienst voor de Calydoniers uit te voeren, legde de loop van de rivier Achelous om en creeerde zo een grote hoeveelheid vruchtbaar land dat nu door de rivier bevloeid werd.

4; 35; 4
Sommige dichters hebben, zoals ons verteld wordt, deze daad tot een mythe gemaakt, want zij introduceerden dat Heracles een gevecht met Achelous aanging, de rivier voorstellend in de gedaante van een stier, en tijdens die worsteling één van zijn hoorns afbrak, die hij aan de Aetoliers gaf. Deze noemden zij de ‘Hoorn van Amalthea’, en presenteerden die volledig gevuld met een grote hoeveelheid van elk soort najaarsfruit, zoals appels en druiven en dergelijke. De dichters duiden op deze duistere wijze de hoorn van Achelous als de rivier aan, die door een kanaal liep, en zo de appels, druiven, granaatappels en vele vruchtdragende planten op het vruchtbare land bevloeide. Bovendien vertellen zij dat de zinsnede ‘Hoorn van Amalthea’ wordt gebruikt als een kwalitatieve omschrijving die niet kan verzwakken, waarbij geduid wordt op de gestaalde kracht van de man die het werk bouwde.

Heracles’ oorlog tegen Phylas

4; 36; 1
Heracles begon samen met de Calydoniers een strijd tegen de Thesproten, nam de stad Ephyra met geweld in, en doodde Phylas de koning van de Thesproten. Nam de dochter van Phylas gevangen, sliep met haar, en verwekte Tlepolemus.

Heracles en Nessus

4; 36; 2
Drie jaar na zijn huwelijk met Deianira dineerde Heracles in het huis van Oeneus waarbij Eunomus, de zoon van Architeles, die nog steeds een jongen in jaren was, hem bediende, en toen de jongen uitgleed toen hij hem bediende gaf Heracles hem een klap met zijn vuist, en sloeg onbedoeld zo hard dat hij de jongen doodde. 4; 36; 3

Overmand door verdriet vanwege het ongeluk vertrok hij weer in vrijwillige ballingschap uit Calydon samen met zijn vrouw Deianira en Hyllus, zijn zoon bij haar, die nog een kleine jongen was. Toen hij tijdens zijn reis bij de rivier Evenus aankwam trof hij daar de Centaur Nessus, die tegen vergoeding reizigers over de rivier droeg.

4; 36; 4
Nessus droeg als eerste Deianira naar de overkant, en werd verliefd op haar vanwege haar schoonheid en probeerde haar te verkrachten. Maar toen zij haar echtgenoot om hulp riep schoot Heracles naar de Centaur met een pijl, en Nessus, werd geraakt terwijl hij geslachtsgemeenschap met haar probeerde te hebben en stond op het punt te sterven. Hij vertelde op het laatst dat hij Deianira een liefdesmiddel zou geven zodat Heracles nooit meer naar een andere vrouw zou omkijken.

4; 36; 5
Hij drong er bij haar op aan om zijn zaad dat uit hem gelopen was, te mengen met olijfolie en het bloed dat van de weerhaken van de pijl droop, en dit mengsel op een kledingstuk van Heracles te smeren. Dit advies gaf Nessus aan Deianira en blies daarop zijn laatste adem uit. En ze deed het zaad, zoals Nessus haar op het hart had gedrukt, in een kruik en doopte daarin de punt van de pijl maar verzweeg dit voor Heracles. En hij, nadat hij de rivier was overgestoken, kwam bij Ceyx, de koning van Trachis, en bouwde bij hem zijn huis tussen de Arcadiers die hem altijd op zijn tochten vergezeld hadden.

Heracles’ oorlog tegen Phylas

4; 37; 1
Hierna, toen Phylas, de koning van de Dryopen, in de ogen der mensen een daad van goddeloosheid had gepleegd tegen de tempel van Delphi, trok Heracles tegen hem ten strijde met een groep inwoners van Melis. Hij doodde de koning van de Dryopen, dreef de rest van hen het land uit, en gaf het aan de bevolking van Melis. En de dochter van Phylas nam hij gevangen, sliep met haar, en kreeg een zoon Antiochus.

4; 37; 2
Bij Deianira werd hij vader van twee zoons, jonger dan Hyllus, Glenus en Onites. Van de Dryopen die uit hun land waren verdreven gingen enkelen naar Euboea en stichtten daar de stad Carystus, anderen zeilden naar het eiland Cyprus, waar zij zich mengen onder de bevolking van het eiland en daar hun huizen bouwden, terwijl de rest van de Dryopen hun toevlucht zochten bij Eurystheus en zijn steun wonnen vanwege de vijandschap die hij droeg tegen Heracles. En met hulp van Eurystheus stichtten zij drie steden op de Peloponnesus, Aene, Hermelion en Eion.

Heracles’ strijd tegen Coronus

4; 37; 3
Na de verdrijving van de Dryopen uit hun land ontstond er een oorlog tussen de Doriers die in het land Hestiaea woonden, waar Aegimius koning van was, en de Lapithen die op de berg Olympus woonden, wier koning Coronus was, de zoon van Caeneus. En omdat de Lapithen met hun troepen sterk in de meerderheid waren, wendden de Doriers zich voor hulp tot Heracles en smeekten om met hen mee te doen, en beloofden hem een derde van hun land Dorie en het koningschap, en toen zij hem voor zich hadden gewonnen voerden zij een gemeenschappelijke campagne tegen de Lapithen. Heracles had de Arcadiers bij zich die hem hadden vergezeld op zijn expedities, en overwon de Lapithen met hun hulp en doodde zelf hun koning Coronus, en moordde de meesten van de rest van hen uit en dwong hen zo het land op te geven dat onderwerp van het geschil was.

Heracles en Cycnus

4; 37; 4
Nadat hij deze daad had vervuld vertrouwde hij een derde deel van het land aan Aegimius toe, wat zijn aandeel was, met de opdracht dat hij het in bezit moest houden ten gunste van de afstammelingen van Heracles. Daarop keerde hij terug naar Trachis, en nadat hij was uitgedaagd tot de strijd door Cycnus, de zoon van Ares, doodde hij de man. Toen hij het grondgebied van Itonus verliet en door Pelasgiotis trok kwam hij terecht bij koning Ormenius en vroeg hem om de hand van zijn dochter Astydamia. Toen Ormenius dat weigerde omdat hij al een wettige getrouwd was met Deianira, de dochter van Oeneus, trok Heracles tegen hem ten strijde, nam zijn stad in, en doodde de koning die hem niet wilde gehoorzamen, nam Astydamia gevangen en sliep met haar waarbij hij een zoon Ctesippus verwekte.

Heracles’ oorlog tegen Eurytus

4; 37; 4
Na voltooiing van dit wapenfeit zette hij koers naar Oechalia om ten strijde te trekken tegen de zoons van Eurytus omdat deze geweigerd hadden op zijn aanzoek voor Iole in te gaan. De Arcadiers streden opnieuw aan zijn zijde en hij veroverde de stad en doodde de zoons van Eurytus. Dit waren Toxeus, Molion en Clytius. Hij nam Iole gevangen en vertrok van Euboea naar de kaap die Cenaeum wordt genoemd.

Dood van Heracles

4; 38; 1
In Cenaeum zond Heracles, omdat hij wilde offeren, zijn volgeling Lichas naar zijn vrouw Deianira, en gaf hem opdracht om de tuniek en mantel mee te brengen waarin hij gewoonlijk zijn offerandes uitvoerde. Maar toen Deianira hoorde van Lichas over de liefde van Heracles voor Iole, wilde zij hem alleen voor zichzelf hebben en dus smeerde ze de tuniek met de liefdeszalf in die zij had gekregen van de Centaur, wiens bedoeling het was om de dood van Heracles te veroorzaken.

4; 38; 2
Lichas bracht, onwetend van deze zaken, de kledingstukken voor het offer. En Heracles trok de tuniek aan die was ingesmeerd, en toen de kracht van het vergif langzaam begon te werken ontmoette hij zijn meest verschrikkelijke ramp. Want de weerhaak van de pijl bevatte het vergif van de adder , en toen de tuniek hierdoor warm werd, viel dat het vlees van zijn lichaam aan. Heracles werd door zulke verschrikkelijke pijnen overvallen dat hij Lichas doodde, die zijn bediende was geweest, ontbond zijn leger, en keerde terug naar Trachis.

4; 38; 3
Heracles kreeg steeds meer last van zijn kwaal en daarom zond hij Licymnius en Iolaus naar Delphi om aan Apollo te vragen wat hij moest doen om ervan genezen te worden, maar Deianira was zo aangeslagen door de omvang van het noodlot van Heracles dat zij, zich bewust van haar fout, haar leven beeindigde door zich op te hangen. De god gaf als antwoord dat Heracles meegenomen moest worden, en zijn wapenrusting en wapens van de oorlog, naar Oeta en dat zij daar een grote brandstapel bij hem in de buurt moesten bouwen. Wat er dan moest gebeuren, zei hij, was in de handen van Zeus.

4; 38; 4
Toen hij deze opdrachten had uitgevoerd en zich op enige afstand terugtrok om te zien wat er gebeurde, klom Heracles, omdat hij geen hoop meer voor zichzelf had, op de brandstapel en vroeg iedereen die bij hem in de buurt kwam om een fakkel in de brandstapel te steken. Toen niemand de moed had om hem te gehoorzamen liet alleen Philoctetes zich overhalen. En hij, nadat hij in ruil de boog en pijlen van Heracles had gekregen, stak deze de brandstapel aan. En meteen kwam er een bliksem uit de hemel en was de brandstapel geheel verteerd.

4; 38; 5
Hierna, toen de metgezellen van Iolaus de beenderen van Heracles wilden verzamelen en geen botje konden vinden, namen zij aan, in overeenstemming met de woorden van het orakel, dat hij was overgegaan van de mensen naar het gezelschap der goden.

4; 39; 1
Daarom brachten zij offers voor de dode uit als voor een held, en nadat zij een grote heuvel van aarde hadden opgeworpen keerden zij terug naar Trachis. Hun voorbeeld volgend offerde Menoetius, de zoon van Actor en een vriend van Heracles, een stier en een ram aan hem als aan een held en gaf opdracht dat elk jaar in Opus Heracles de offers en vereringen van een held zou ontvangen. Bijna hetzelfde werd gedaan door de Thebanen, maar de Atheners waren de eersten van allen die Heracles als een god met offers vereerden, en door dit voorbeeld uit eerbied voor de god voor alle andere mensen te stellen besloten de Grieken als eersten, en na hen alle mensen in de bewoonde wereld, om Heracles als een god te vereren.

Heracles op de Olympus

4; 39; 1
We moeten nog toevoegen aan datgene wat er gezegd is over Heracles, dat na zijn apotheose Zeus Hera overtuigde om hem te adopteren als haar zoon en hem voortaan eeuwig te koesteren met een moederlijke liefde, en deze adoptie, vertellen ze, vond plaats op de volgende wijze. Hera lag op een bed, trok Heracles dicht tegen zich aan en liet hem door haar kleding op de grond vallen, zo de eigenlijke geboorte nabootsend. En deze ceremonie wordt tot op vandaag in acht genomen door de barbaren wanneer zij een zoon willen adopteren.

4; 39; 3
Nadat zij Heracles op deze manier geadopteerd had, zo verhalen de mythen, liet ze hem trouwen met Hebe, De dichter Homerus zegt in de ‘Odyssee’ het volgende: ‘Ik zag de schaduw van Heracles, maar voor deze neemt genoegen met feesten onder de onsterfelijke goden en als vrouw had hij Hebe met de mooi gevormde enkels.’

4; 39; 4
Zij vermelden verder over Heracles dat Zeus hem wilde opnemen onder de twaalf goden maar dat deze niet wilde instemmen met deze eer. Want het was voor hem onmogelijk om toe te treden tenzij één van de twaalf goden eerst werd uitgeworpen. In zijn ogen was het monsterlijk voor hem om een eer te accepteren die een andere god zijn eer ontnam. Over het onderwerp Heracles hebben we nu lang genoeg uitgeweid, en hebben niets weggelaten van de mythen die betrekking op hem hebben.

Boek 4 - deel 3

Iason en Pelias

4; 40; 1
Wat de Argonauten betreft, daar Heracles deelnam aan hun tocht, is het wenselijk om hier over hen te spreken. Dit is het verhaal dat wordt verteld. Iason was een zoon van Aeson en via zijn vader de neef van Pelias, de koning van de Thessaliers, en blonk boven alle anderen van zijn leeftijd uit door zijn lichaamskracht en nobele geest en stond te popelen om een daad te verrichten die het waard was om herinnerd te worden.

4; 40; 2
En omdat hij gemerkt had dat de mannen van weleer, zoals Perseus en anderen, roem hadden vergaard die vanwege de expedities die zij hadden uitgevoerd in vreemde landen eeuwig werden herinnerd, en het gevaar dat zij hadden gelopen tijdens de Werken die ze hadden uitgevoerd, was hij erop gebrand hun boorbeeld te volgen. Hierdoor onthulde hij zijn plannen aan de koning en ontving als snel zijn goedkeuring. Het was niet dat Pelias stond te popelen om onderscheid aan de jeugd te schenken maar hij hoopte dat hij bij de gevaarlijke tochten zijn leven zou verliezen.

4; 40; 3
Want de natuur had hem mannelijke kinderen onthouden en hij was bang dat zijn broer, met de hulp van zijn zoon, een aanval op het koninkrijk zouden doen. Deze achterdocht verbergend beloofde hij te zorgen voor alles wat voor de tocht nodig was, hij drong er bij Iason op aan een heldendaad te verrichten door naar Colchis te zeilen en daar de beroemde gouden vacht van de ram op te halen.

4; 40; 4
De kusten van de Pontus werden omstreeks die tijd allen bewoond door volken die barbaars en strijdlustig waren en werd de ‘Axenos’ genoemd, omdat de lokale bevolkingen de gewoonte hadden om vreemdelingen die op hun kust landden te doden.

4; 40; 5
Iason, hunkerend naar de roem, erkende dat de tocht moeilijk was uit te voeren maar niet onmogelijk, en concludeerde dat hij om deze reden ook grotere roem zou vergaren, en bracht alles in gereedheid om de tocht uit te voeren.

Inscheping van de Argonauten

4; 41; 1
Als eerste, in de buurt van de berg Pelion, bouwde hij een schip dat in omvang en uitrusting alle anderen vaartuigen uit die tijd ver overtrof, daar de mensen destijds de zee op gingen op vlotten of in zeer kleine bootjes. Daardoor was iedereen die het schip destijds zag uiterst verbaasd, en toen het gerucht in Griekenland de ronde deed over zowel de heldendaad als de bouw van het enorme schip, stonden niet weinig prominente jongeren te popelen om deel te nemen aan de tocht.

4; 41; 2
Toen koos Iason, nadat hij het schip te water had gelaten en op een briljante manier had uitgerust met alles dat de geest kon verbazen, de meest gerenommeerde leiders uit diegene die stonden te popelen om aan zijn plan deel te nemen, met als gevolg dat hij in totaal een bemanning van vierenvijftig koppen had. De meest beroemden van hen waren Castor en Polydeuces, Heracles en Telamon, Orpheus en Atalanta de dochter van Schoeneus, de Thespiaden, en hijzelf als leider die uitvaarden op hun reis naar Colchis.

4; 41; 3
Het schip werd Argo genoemd naar Argus, zoals sommige schrijvers van mythen melden, die de bouwer van het schip was en mee ging op reis om delen het vaartuig te herstellen als die van tijd tot tijd kapot gingen. Maar anderen vertellen dat het is vernoemd naar de grote snelheid die het kon maken, dat door de ouden ‘Argos’ wordt genoemd. Nadat de leiders bijeen waren gekomen kozen zij Heracles als hun leider, hem de voorkeur gevend vanwege zijn moed.

Trojaanse zeemonster

4; 42; 1
Nadat ze waren vertrokken, zo gaat het verhaal voort, en Athos en Samothrace waren gepasseerd, werden ze overvallen door een storm en werden naar Sigeum in de Troad geblazen. Toen ze daar ontscheepten, zo wordt verteld, troffen ze een meisje in ketenen aan op de kust. De reden hiervoor is als volgt.

4; 42; 2
Poseidon, zo gaat het verhaal, werd boos op Laomedon de koning van Troje in verband met de bouw van de muren, en stuurde vanuit zee een monster naar het land om dat te teisteren. Door dit monster werden diegenen die hun levensonderhoud uit zee haalden en het land aan de kust bebouwden verrast en moesten vertrekken. Verder brak er de pest uit onder de bevolking en werd hun oogst totaal vernietigd, zodat alle inwoners ten einde raad waren vanwege de omvang van de ellende die hen overkwam.

4; 42; 3
Bijgevolg kwam het gewone volk bijeen in een vergadering en zochten naar een uitweg voor hun ellende, en de koning, zo wordt gezegd, stuurde een delegatie naar Apollo om hem te vragen wat er aan de hand was. Toen het orakel vernam wat er aan de hand was vertelde deze dat dit veroorzaakt werd door de boosheid van Poseidon, en dat deze zich alleen zou terugtrekken als zij uit vrije wil een kind door het lot aan lieten wijzen die als voer voor het monster moest dienen. Hoewel alle kinderen meededen, viel het lot op de dochter van de koning, Hesione.

4; 42; 4
Daardoor werd Laomedon door het lot gedwongen om het meisje, geketend, achter te laten aan de kust.

4; 42; 5
Heracles verbrak, toen hij met de Argonauten ontscheepte en hoorde van de plotselinge verandering van het geluk van het meisje, de ketens die om haar lichaam zaten en ging naar de stad waar hij de koning aanbood om het monster te doden.

4; 42; 6
Laomedon accepteerde het voorstel en beloofde hem als beloning zijn onoverwinnelijk merries. Heracles versloeg het monster, zo vertellen ze, en werd de keus gelaten om of haar huis te verlaten met haar redder of om thuis in haar geboorteland bij haar ouders te blijven. Het meisje koos er toen voor om haar leven door te brengen met de vreemdeling, niet vanwege de voorkeur die ze had voor de familieband en de weldaad die ze daaruit had ontvangen, maar omdat ze bang was dat het monster opnieuw zou verschijnen en ze door de burgers weer zou worden blootgesteld aan hetzelfde lot waaraan ze net ontsnapt was.

4; 42; 7
En Heracles, nadat hij schitterend geeerd was met geschenken en de nodige tekenen van gastvrijheid, liet de merries en Hesione achter in bewaring bij Laomedon, nadat hij afgesproken had dat wanneer hij was teruggekeerd uit Colchis, hij ze opnieuw zou ontvangen. Daarna zeilde hij snel weg met de Argonauten om het werk te volvoeren dat nog voor hen lag.

Sterren van de Dioscuren

4; 43; 1
Maar er stak een grote storm op en de leiders hadden de moed al opgegeven nog gered te worden, toen Orpheus, zo wordt verteld, die de enige aan boord was die in de mysterien van de goden van Samothrace was ingewijd, aan deze goden de gebeden voor hun redding offerde.

4; 43; 2
Onmiddellijk ging de wind liggen en daalden er twee sterren boven de hoofden van de Dioscuren, het hele gezelschap was verbaasd over het wonder dat had plaatsgevonden en concludeerden dat zij van het gevaar gered waren door een daad van de Voorzienigheid der goden. Hierom is het verhaal over de ommekeer van het fortuin van de Argonauten aan vele latere generaties overgeleverd, en richten zeelieden wanneer zij door een storm worden overvallen hun gebeden direct naar de goden van Samothrace en schrijven de verschijning van de twee sterren toe aan de openbaring door de Dioscuren.

Argonauten en Phineus

4; 43; 3
Toen de storm, zo gaat het verhaal verder, was geweken, landden de Argonauten in Thracie in een land dat werd geregeerd door Phineus. Hier troffen ze twee jongeren aan die als straf in een grafkelder waren opgesloten waar zij voortdurende werden geslagen met zwepen. Het waren de zoons van Phineus en Cleopatra, waarvan men zegt dat zij een kind was van Orithyia, de dochter van Erechtheus, en Boreas, die onterecht aan deze straf onderworpen werden door de gewetenloosheid en leugenachtige beschuldigingen van hun schoonmoeder.

4; 43; 4
Want Phineus was getrouwd met Idaea, de dochter van Dardanus en de koning van de Scythiers, en omdat hij uit liefde aan elk verlangen van haar toegaf, had hij haar aanklacht geloofd dat zijn zoons uit een eerder huwelijk brutaal geweld tegen hun schoonmoeder hadden gebruikt uit verlangen om hun moeder een plezier te doen.

4; 43; 5
Toen Heracles en zijn vrienden onverwachts verschenen, smeekten de jongens die onder deze martelingen leden, de leiders zoals ze aan goden zouden smeken, en vertelden de oorzaak van hun vaders onwettige gedrag en smeekten om verlost te worden van hun ongelukkige lot.

4; 44; 1
Phineus, zo gaat het verhaal verder, trad de vreemdelingen met bittere woorden tegemoet en vertelde hen dat zij zich met hun eigen zaken moesten bemoeien. Want geen enkele vader, zei hij, eist uit vrije wil straf voor zijn zoons, tenzij zij de natuurlijke liefde die ouders hebben voor hun kinderen, door de omvang van hun misdaden, hebben overwonnen.

4; 44; 2
Daarop werden de jongens, die bekend stonden als de Boreaden en tot het gezelschap behoorden van degenen die met Heracles meezeilden, omdat ze broers van Cleopatra waren, en vanwege hun verwantschap met de jongemannen, de eersten, zo wordt verteld, die zij te hulp snelden, en zij verwijderden de ketenen die hen vasthielden en doodden de barbaren die weerstand boden.

4; 44; 3
Toen Phineus zich haastte om strijd met hen te voeren en een grote groep Thraciers verzamelde, doodde Heracles, zeggen ze, die de machtigste daden van allen verrichtte, Phineus en een groot aantal anderen, en leidde uiteindelijk Cleopatra, nadat hij het koninklijke paleis veroverd had, uit haar gevangenis, en herstelde de zoons van Phineus in hun voorouderlijke heerschappij. Maar toen de zoons hun schoonmoeder dood wilden martelen, haalde Heracles hen over om een dergelijke wraak af te zweren, en dus drongen de zonen, door haar naar haar vader in Scythia te sturen, er op aan dat zij werd gestraft voor de slechte behandeling die zij hen bezorgd had.

4; 44; 4
En dit is wat er gebeurde. De Scythier veroordeelde zijn dochter ter dood, en de zoons van Cleopatra vergaarden op deze wijze onder de Thraciers een reputatie vanwege hun rechtvaardige behandeling. Ik ben niet onbekend met het feit dat sommige schrijvers van mythen zeggen dat de zoons van Phineus door hun vader blind gemaakt waren en dat Phineus hetzelfde lot onderging door de handen van Boreas.

4; 44; 5
Op dezelfde manier hebben enkele schrijvers het verhaal doorgegeven dat Heracles, toen hij aan land ging in Asia om water te halen, in het land werd achtergelaten door de Argonauten. Maar in zijn algemeen vinden we dat de oude mythen ons geen eenvoudig en consistent verhaal hebben nagelaten.

4; 44; 6
Daarom vinden we het geen verrassing, als we de oude verhalen samenvatten, dat ze op sommige details niet overeenstemmen met die welke door verschillende historica en dichters worden verteld. In elk geval, volgens de oude verhalen, droegen de zoons van Phineus het koninkrijk over aan hun moeder Cleopatra en sloten zich aan bij de Argonauten.

Aeetes, Hecate en Circe

4; 44; 7
Nadat ze uit Thracie waren vertrokken over de Pontus, zetten zij koers naar de Taurische Chersonesus, onbekend met de wrede manieren van de inheemse bevolking. Want het is de gewoonte van de barbaren die dit land bewonen om vreemdelingen die daar voet aan land zetten te offeren aan de Taurische Artemis, en onder hen, zeggen ze, werd in latere tijd Iphigenia priesteres van deze godin en offerde hen die gevangen werden genomen.

4; 45; 1
Daar het de taak van historici is om dat doden van vreemdelingen te onderzoeken, zullen we deze reden kort behandelen, vooral omdat uitweiding over dit onderwerp nodig is in verband met de daden van de Argonauten. Er is ons verteld, dat Helius twee zonen had, Aeetes en Perses, Aeetes was koning van Colchis en de ander koning van het Taurische Chersonesus, en beiden waren buitengewoon wreed.

4; 45; 2
Perses had een dochter Hecate, die haar vader overtrof in stoutmoedigheid en wetteloosheid. Ze was ook dol op de jacht, en wanneer ze geen geluk had richtte ze haar pijlen op menselijke wezens in plaats van op dieren. Omdat ze ook vindingrijk was in het mengen van dodelijke giffen ontdekte ze een gif dat Akoniet genoemd werd dat elk ander gif overtrof wanneer dit gemengd werd in het eten dat aan vreemdelingen werd gegeven. En omdat ze grote ervaring had in zulke zaken vergiftigde zij als eerste haar vader en besteeg zo de troon, stichtte vervolgens een tempel van Artemis en gaf opdracht dat vreemdelingen die daar landden geofferd moesten worden aan de godin. Zo werd ze tot ver in de omtrek bekend om haar wreedheid.

4; 45; 3
Hierna trouwde ze met Aeetes en baarde twee dochters, Circe en Medea, en een zoon Aegialeus. Hoewel Circe zich ook, zoals wordt verteld, wijdde aan de werking van allerlei soorten kruiden en grote aantallen wortels ontdekte van velerlei aard en met verschillende mogelijkheden die te moeilijk zijn om te beschrijven, ontdekte ze toch, ondanks het feit dat ze werd onderwezen door haar moeder Hecate over vele soorten kruiden, door zelfstudie een nog veel groter aantal, zodat ze over de toepassing van kruiden ver boven de andere vrouwen uitstak.

4; 45; 4
Ze werd uitgehuwelijkt aan de koning van de Sarmaten, die sommigen Scythen noemen, en vergiftigde direct haar man en daarna, als troonopvolgster, beging ze vele wrede en gewelddadige handelingen tegen haar onderdanen.

4; 45; 5
Hierom werd ze van de troon gestoten, en volgens sommige schrijvers van mythen, en vluchtte naar de oceaan, waar ze een onbewoond eiland in bezit nam, en vestigde zich daar met de vrouwen die met haar mee gevlucht waren. Maar volgens andere historici verliet ze de Pontus en vestigde zich in Italie op een voorgebergte dat tot op de dag van vandaag de naam Circaeum draagt.

Aeetes en Medea

4; 46; 1
Dit verhaal houdt verband met Medea. Van haar moeder en zuster leerde ze alle geheimen die kruiden bezitten, maar haar doel om ze te gebruiken was precies het tegenovergestelde. Want ze maakte er een gewoonte van om vreemdelingen die naar hun kust kwamen te redden van hun problemen, soms richtte ze smeekbeden aan haar vader en ontlokte zo dat de levens van diegenen die moesten sterven werden gespaard, en soms bevrijdde ze henzelf uit de gevangenis en beraamde dan plannen voor de veiligheid van de ongelukkige mannen. Want Aeetes, deels door zijn eigen natuurlijke wreedheid en deels door de invloed van zijn vrouw Hecate, gaf zijn goedkeuring aan de gewoonte om vreemdelingen te vermoorden.

4; 46; 2
Maar daar Medea zich steeds meer en meer verzette tegen haar ouders, verdacht Aeetes, zeggen ze, zijn dochter van tegen hem samen te spannen en stelde haar onder bewaking. Medea wist echter te ontsnappen en vluchtte naar een heilige tempel van Helius aan de kust.

De Argonauten en Medea

4; 46; 3
Dit gebeurde op het moment dat de Argonauten arriveerden uit het Taurische Chersonesus en ’s nachts landden in het gebied van Colchis. Daar troffen ze Medea aan, ze dwaalde langs de kust, en vernamen van haar de gewoonte om vreemdelingen te doden. Ze roemden het meisje voor haar vriendelijke geest en onthulden vervolgens het doel van hun komst. Op hun beurt vernamen zij van haar het gevaar dat haar bedreigde vanwege haar vader omdat ze eerbied had voor vreemdelingen.

4; 46; 4
Omdat ze nu erkenden dat het in hun wederzijds voordeel was, beloofde Medea met hen samen te werken totdat zij het werk konden uitvoeren dat voor hen lag, terwijl Iason onder ede beloofde dat hij met haar zou trouwen en haar levensgezel zou blijven zo lang hij leefde.

4; 46; 5
Hierna lieten de Argonauten bewakers bij het schip achter en vertrokken ‘s nachts met Medea om de gouden vacht te halen, waarover wij een gedetailleerd overzicht zullen geven, zodat niets dat tot de deze geschiedschrijving behoort onbekend zal blijven.

Phrixus, Aeetes en de gouden vacht

4; 47; 1
Phrixus, de zoon van Athamas, vertellen de mythen, omdat zijn moeder een plan tegen hem smeedde, nam zijn zuster Helle en vluchtte met haar uit Griekenland. En terwijl ze de overtocht maakten van Europa naar Asia, geleid door de Voorzienigheid van de goden, op de rug van een ram, wiens vacht van goud was, viel het meisje in de zee, welke naar haar Hellespont werd genoemd. Maar Phrixus ging door naar de Pontus en werd tot Colchis gedragen, waar, zoals een orakel had bevolen, hij de ram offerde en de vacht als opgedragen offer ophing in de tempel van Ares.

4; 47; 2
Hierna, terwijl Aeetes koning van Colchis was, werd een orakel bekend, dat meldde dat een eind aan zijn leven zou komen wanneer vreemdelingen op die plek zouden landen en de gouden vacht mee zouden nemen. Om deze reden en ook vanwege zijn eigen wreedheid, beval Aeetes dat alle vreemdelingen geofferd moesten worden, en dat dit bericht over de wreedheid van de Colchiers naar elk deel van de wereld verspreid moest worden, zodat geen vreemdeling het zou wagen om een voet aan de grond te zetten. Hij trok ook een muur om het district op en stationeerde daar bewakers bij, mannen uit het Taurische Chersonesus, en vanwege deze bewakers verzonnen de Grieken monsterlijke mythen.

4; 47; 3
Bijvoorbeeld, het bericht ging in het buitenland rond dat er vuurspuwende stieren (tauri) om het gebied liepen en er een slapeloze draak (Draco) was die de vacht bewaakte. De overeenstemming van de namen heeft geleid tot de overdracht van Taurische mannen naar de in de mythen omschreven kudde vuurspuwende stieren vanwege hun kracht en de getoonde wreedheid bij het vermoorden van vreemdelingen. Iets soortgelijks is gebeurd met de wachter die het heilige voorwerp bewaakte, die Draco heette, en door de dichters is veranderd in het monsterlijke en vuurspuwende beest, de draak.

4; 47; 4
Ook het verhaal van Phrixus onderging een vergelijkbare verandering naar een mythe. Want, zoals sommigen mannen zeggen, hij maakte zijn reis op een schip dat de kop van een ram op haar boeg droeg, en Helen, die last had van zeeziekte, en hierdoor ver over de reling van de boot hing, viel in zee.

4; 47; 5
Sommigen zeggen echter, dat de koning van de Scythen, die een schoonzoon van Aeetes was, juist op het moment dat het gebeurde op visite in Colchis was toen Phrixus en zijn bediende gevangen genomen werden, en een passie voor de jongen opvatte. Hij kreeg hem als geschenk van Aeetes, hield van hem als was het zijn eigen zoon, en liet hem zijn koninkrijk na. De bediende die Crius (ram) heette, werd aan de goden geofferd, en toen zijn lichaam werd gevild werd de huid in de tempel opgehangen, in overeenstemming met de heersende gewoonte.

4; 47; 6
Toen later het orakel bij Aeetes werd afgeleverd met het bericht dat hij zou sterven wanneer vreemdelingen naar zijn land zouden zeilen om de huid van Crius te stelen, bouwde de koning, zeggen ze, een muur om het gebied en plaatste er een wacht bij. Bovendien, vergulde hij de huid zodat de soldaten door dat stralende aanzien het waardig zouden vinden om als uiterst kostbare schat te bewaken. Maar wat al deze zaken betreft is het aan mijn lezers om te bepalen welk verhaal hun voorkeur heeft.

De Argonauten en de gouden vacht

4; 48; 1
Medea, zo wordt ons verteld, leidde de Argonauten naar het heiligdom van Ares, dat zeventig stadien van de stad verwijderd was en Sybaris genoemd werd en waar tevens het paleis van de heersers van Colchis stond. En nadat ze de poorten genaderd waren, die ’s nachts gesloten werden, riep zij de bewakers in de Taurische taal aan.

4; 48; 2
Toen de soldaten snel de poort voor haar openden omdat ze de dochter van de koning was, snelden de Argonauten met getrokken zwaarden naar binnen en doodden vele barbaren en verdreven de overigen, die door angst waren overvallen vanwege de plotselinge gebeurtenis, uit het heiligdom, en pakten toen de gouden vacht, en gingen met de meeste spoed naar het schip.

4; 48; 3
Medea doodde, de Argonauten assisterend, met gif de draak, die volgens de mythen nooit slaapt terwijl deze in het heiligdom rond de vacht lag gekruld, en ging samen met Iason op weg naar de zee.

4; 48; 4
De Tauriers die het gelukt waren om te ontsnappen meldden aan hun familie de aanval die op hen had plaatsgevonden, en Aeetes nam de soldaten die zijn persoon bewaakten, en zette de achtervolging op de Grieken in, en trof hen in de buurt van de zee. Hij ging direct de strijd met hen aan, en doodde één van de Argonauten, Iphiclus, de broer van Eurystheus die aan Heracles zijn Werken had opgedragen. Maar al snel, toen hij de rest van de Argonauten had omsingeld met een groot aantal van zijn soldaten en voorop ging in de hete strijd, werd hij gedood door Meleager.

4; 48; 5
Op het moment dat de koning viel, vatten de Grieken moed, en sloegen de Colchiers op de vlucht en werd het grootste deel van hen gedood tijdens de achtervolging. Er waren gewonden onder de mannen van Iason, Laertes, Atalanta, en de Thespiaden zoals zij werden genoemd. Maar zij herstelden allen binnen een paar dagen door Medea door middel van de wortels en voorzien van proviand gingen zij de zee op. Ze hadden het midden van de Pontus al bereikt toen een storm hen overviel die hen in groot gevaar bracht.

De Argonauten en Glaucus

4; 48; 6
Maar toen Orpheus, net als bij de vorige gelegenheid, zijn gebeden offerde aan de goden van Samothrace, ging de wind liggen en verscheen vlakbij het schip de zeegod Glaucus, zoals hij wordt genoemd. De god vergezelde het schip twee dagen en nachten onophoudelijk en voorspelde Heracles zijn Werken en onsterfelijkheid, en aan de Tyndariden dat zij de Dioscuren (Zoons van Zeus) genoemd moesten worden en zij van de mensheid dezelfde eer zouden ontvangen als die aan de goden werd betoond.

4; 48; 7
En hij richtte zich tot alle Argonauten en vertelde hen dat hij vanwege de gebeden van Orpheus was verschenen in overeenstemming met de Voorzienigheid van de goden en vertelde hen verder dat wat voorbestemd was om plaats te vinden. En hij adviseerde hen, dat zodra zij voet aan de grond zouden zetten, om de goden hun respect te betuigen door wiens tussenkomst zij nu al twee keer waren gered.

4; 49; 1
Hierna, zo gaat het verhaal verder, verdween Glaucus in de diepte, en de Argonauten, toen zij bij de monding van de Pontus aankwamen, gingen aan land, de koning van het land was op dat moment Byzas, naar wie de stad Byzantium is genoemd.

4; 49; 2
Daar bouwden zij altaren, en toen zij hun respect aan de goden hadden betoond heiligden zij de plek , die tot op de dag van vandaag in ere wordt gehouden door de zeelieden die haar passeren.

Heracles en Laomedon

4; 49; 3
Hierna kozen ze zee, en nadat zij door de Propontis en de Hellespont hadden gevaren landden zij bij Troad. Hier, nadat Heracles zijn broer Iphiclus en Telamon naar de stad had gestuurd om de merries en Hesione op te eisen, wierp Laomedon, naar men zegt, de boodschappers in de gevangenis en plande een hinderlaag voor de andere Argonauten om hen te doden. Al zijn zoons waren bereid om hem bij deze daad te steunen, behalve Priamus die weerstand bood. Hij verklaarde dat Laomedon rechtschapen moest zijn in de omgang met vreemdelingen en hen zowel zijn zuster als de merries moest geven zoals beloofd.

4; 49; 4
Maar toen niemand aandacht aan Priamus schonk, bracht hij twee zwaarden naar de gevangenis, en gaf ze in het geheim aan Telamon en Iphiclus, en door het plan van zijn vader te onthullen veroorzaakte hij hun bevrijding.

4; 49; 5
Want Telamon en Iphiclus doodden onmiddellijk alle bewakers die weerstand boden, en vluchtten naar de zee en deden volledig verslag aan de Argonauten wat er gebeurd was. Vervolgens maakten zij zich gereed voor de strijd en gingen op weg om de strijdgroep te ontmoeten die met de koning uit de stad vertrok.

4; 49; 6
Er ontstond een felle strijd, maar hun moed gaf de Argonauten de overhand, en Heracles, zo vertellen de mythen, voerde de dapperste strijd van hen allen. Want hij doodde Laomedon, en nam de stad bij de eerste aanval en strafte diegenen die hadden deelgenomen aan het complot van de koning. Maar aan Priamus, vanwege de geest van rechtvaardigheid die hij had getoond, gaf hij het koningschap, en sloot vriendschap met hem, en zeilde daarna weg in het gezelschap van de Argonauten.

4; 49; 7
Maar sommigen van de oude dichters vertellen dat Heracles Troje niet overwon met de hulp van de Argonauten, maar tijdens een campagne met zijn eigen zes schepen, om de merries in zijn bezit te krijgen. En Homerus getuigt ook van deze versie met de volgende regels: ‘Ja, wat een man, zeggen ze, was Heracles in kracht, mijn vader, standvastig, met het hart van een leeuw, die eens hier kwam om de merries van koning Laomedon te halen, met maar zes schepen en een klein aantal mannen, maar hij versloeg het trotse Ilium, en roofde haar straten leeg.

4; 49; 8
Maar de Argonauten vertrokken van Troad en arriveerden in Samothrace, waar zij opnieuw hun respect aan de grote goden betoonden in de heilige tempel met de schalen die daar tot op heden nog steeds worden bewaard.

Medea en de dood van Pelias

4; 50; 1
Toen de terugkeer van de Argonauten nog niet bekend was in Thessalie, deed daar een gerucht de ronde dat het hele gezelschap van Iason tijdens de expeditie was omgekomen in het gebied van de Pontus. Bijgevolg dacht Pelias dat nu de tijd gekomen was om zich te ontdoen van al diegenen die aanspraak maakten op de troon. Hij dwong de vader van Iason om het bloed van een stier te drinken, en vermoordde zijn broer Promachus, dat nog een klein kind was.

4; 50; 2
Maar Amphinome, zijn moeder, toen ze op het punt stond gedood te worden, deed iets zeer moedigs dat de moeite van het vermelden waard is. Want vluchtend naar de haard van de koning sprak ze een vloek tegen hem uit, met het doel dat hij zwaar zou lijden door de goddeloze daden die hij verricht had, daarna stak ze met een zwaard in haar borst, en eindigde haar leven heldhaftig.

4; 50; 3
Maar Pelias, toen hij op deze manier alle familieleden van Iason vernietigd had, ontving spoedig de passende straf die behoort bij zulke goddeloze daden. Want Iason, welke die nacht naar een rede was gevaren niet ver van Iolcus maar uit het zicht van de bewoners van de stad lag, hoorde van een van de boeren over het ongeluk dat zijn familie was overkomen.

4; 50; 4
Daarop stonden alle Argonauten klaar om hun steun aan Iason te geven en elk gevaar namens hem te trotseren, maar ze kregen een geschil hoe ze de aanval moesten uitvoeren. Sommigen adviseerden bijvoorbeeld dat zij onmiddellijk naar de stad moesten gaan en de koning overvallen terwijl hij hen niet verwachtte, maar anderen verklaarden dat elk van hen de soldaten uit zijn eigen geboorteplaats moest verzamelen en dan een oorlog te beginnen. Omdat het onmogelijk was voor drieenvijftig man, zo hielden zij vol, een koning te overwinnen die een heel leger een aantal belangrijke steden bezat.

4; 50; 5
Terwijl ze zo verdeeld waren beloofde Medea om Pelias geheel alleen te doden door een list en het koninklijke paleis aan de hen uit te leveren zonder dat zij enig risico liepen.

4; 50; 6
Toen ze allemaal verbaasd waren over haar verklaring vroegen ze haar om te vertellen wat zij in gedachten had, en zij zei dat ze vele kruiden met een geweldige kracht met zich meegenomen had die door haar moeder Hecate en haar zus Circe waren ontdekt. En hoewel ze die voor die tijd nog nooit had gebruikt om een mens te vernietigen, wilde ze in dit geval er wel gebruik van maken om zo wraak te nemen op mannen die straf verdienden.

4; 50; 7
Toen, nadat ze het gedetailleerde plan van de aanval aan de Argonauten had verteld, beloofde zij dat ze hen een teken vanuit het paleis zou geven, overdag met rook en ’s nachts met vuur, in de richting van de uitkijk die hoog boven de zee stond opgesteld.

4; 51; 1
Toen maakte Medea een hol beeld van Artemis en verborg daarin verschillende kruiden van uiteenlopende aard, en voor zichzelf, zalfde ze haar haren met een aantal krachtige zalven en verfde het grijs, en voorzag haar lichaam en gezicht van zoveel rimpels dat degene die haar zou zien zeker zou denken dat ze een oude vrouw was. Uiteindelijk ging ze, het beeld van de godin meenemend dat zo was gemaakt dat de achterdocht van de bevolking weggenomen werd en omgezet in angst voor de goden, bij dageraad de stad in.

4; 51; 2
Ze gedroeg zich als een bezielde, en terwijl de menigte door de straten snelde riep ze het volk aan de godin met eerbied te ontvangen, hen vertellend dat de godin van de Hyperboreeen was gekomen om geluk aan de koning en de bevolking te brengen.

4; 51; 3
En terwijl alle inwoners bogen voor de godin en haar eerden met offers, en de hele bevolking, samen met Medea, zich als geinspireerden mensen gedroegen, ging ze het paleis in, en daar trof ze Pelias in zo’n staat van achterdocht en angst aan, en door haar magische vaardigheden waren zijn dochters zo bang dat zij werkelijk geloofden dat de godin daar in eigen persoon in het huis van de koning was.

4; 51; 4
Want ze verklaarde dat Artemis, rijdend door de lucht in een wagen die werd getrokken door draken, over vele delen van de bewoonde wereld had gevlogen en het rijk van de meest vrome koning in heel de wereld had gekozen om daar haar eigen erediensten in te stellen die eeuwig zouden duren. Tevens had de godin haar bevolen dat ze de koning, door middel van bepaalde krachten die zij bezat, niet alleen van zijn hoge leeftijd moest verlossen maar ook zijn lichaam weer jong moest maken, en hem bovendien nog vele andere geschenken moest geven, zodat uiteindelijk zijn leven gezegend zou zijn en de goden welgevallig zou zijn.

4; 51; 5
De koning was stomverbaasd over deze verbazingwekkende voorstellen, maar Medea beloofde hem daar terstond dat zij, met haar eigen lichaam, het bewijs zou leveren van wat zij verteld had. Ze droeg een van de dochters van Pelias op om zuiver water te gaan halen, en toen het meisje direct haar verzoek uitvoerde, sloot ze zichzelf in een kleine kamer op, waste grondig haar hele lichaam en reinigde het van de krachtige invloeden der kruiden. Zo weer in haar oude gedaante hersteld, toonde zij zichzelf aan de familie, en verbaasde iedereen die haar zag, en dachten dat de Voorzienigheid der goden haar hadden veranderd van een oude vrouw in een jong meisje van opvallende schoonheid.

4; 51; 6
En ook door gebruik van bepaalde kruiden gebruik te maken, liet Medea de vormen van de draken verschijnen, en verklaarde dat die de godin vanaf de Hyperboreeen door de lucht hadden getrokken en haar hadden laten stoppen bij Pelias. Aangezien de daden die Medea had verricht te groots voor de menselijke geest waren, vond de koning het passend om haar met zijn toestemming te belonen, en geloofde elk woord dat zij had gezegd. Zij drong er in een privé gesprek met Pelias op aan om zijn dochters opdracht te geven met haar samen te werken en alles te doen wat zij hen opdroeg. Want het was passend, zei ze, dat het lichaam van de koning de gunst van de goden ontving, niet door de handen van bedienden, maar door die van zijn eigen kinderen.

4; 51; 7
Bijgevolg gaf Pelias expliciete aanwijzingen aan zijn dochters om alles te doen wat Medea hen zou opdragen met betrekking tot het lichaam van hun vader, en de meisjes waren er helemaal klaar voor om haar opdrachten uit te voeren.

4; 52; 1
Toen de nacht was gevallen en Pelias sliep vertelde Medea aan de meisjes dat het noodzakelijk was dat het lichaam van Pelias in een ketel werd gekookt. Maar toen de meisjes het voorstel met vijandigheid ontvingen, bedacht ze een tweede bewijs van dat wat ze zei waar was. Want er was een oude ram in hun huis, en ze verkondigde aan de meisjes dat zij die eerst zou koken en daar dan weer een lammetje van zou maken.

4; 52; 2
Toen zij hier mee instemden, hakte Medea het dier in diverse stukken, kookte het lichaam van de ram, en toen, hen misleidend met bepaalde kruiden, trok ze een beeld uit de ketel dat leek op een lammetje. Daarop waren de meisjes verbaasd, en waren overtuigd dat zij alle bewijzen hadden gezien die aantoonden dat zij kon doen wat ze beloofd had en haar opdrachten uitvoerden. Zij sloegen met z’n allen hun vader dood, maar alleen Alcestis, vanwege haar grote vroomheid, wilde haar handen niet bezoedelen aan diegene die haar verwekt had.

4; 52; 3
Nu Pelias op deze wijze gedood was, nam Medea geen deel aan het in stukken hakken van het lichaam om het te koken, maar pretendeerde dat zij eerst gebeden moest offeren aan de maan, ze liet de meisjes met lampen naar het hoogste punt van het dak van het paleis klimmen, terwijl ze zelf veel tijd nam om een lang gebed in de Colchische taal uit te spreken, en zo tijd makend voor diegenen die de aanval moesten uitvoeren.

4; 52; 4
Daarom geloofden de Argonauten, toen ze vanuit hun uitkijkpost het vuur zagen, dat het doden van de koning uitgevoerd was, en haastten zich naar de stad, en nadat zij de muren gepasseerd waren het paleis met getrokken zwaarden ingingen en de bewakers doodden die tegenstand boden. De dochters van Pelias die op dat moment afdaalden van het dak om hun vader te gaan koken, zagen tot hun verrassing zowel Iason als de Argonauten in het paleis, en waren verbijsterd door wat hen overkwam. Want het lag niet binnen hun vermogens om zich te wreken op Medea, noch konden zij door bedrog de afschuwelijke daad goedmaken die zij hadden gepleegd.

4; 52; 5
Daarop stonden de dochters op het punt om een eind aan hun leven te maken, maar Iason, die medelijden had met hun geestesnood, hield hen tegen, maande hen goede moed te houden, en liet hen inzien dat het niet met kwade opzet was wat zij verkeerd hadden gedaan maar tegen hun wil en door misleiding dit misfortuin moesten ondergaan.

4; 53; 1
Iason, beloofde aan al zijn verwanten dat hij zich eervol en grootmoedig zou gedragen, en riep de bevolking voor een vergadering bijeen. En na zich verdedigd te hebben over datgene wat hij had gedaan verklaarde hij dat hij alleen wraak had genomen op de mannen die hem het eerst hadden benadeeld, hen een minder zware straf opleggend dan het kwaad dat hij zelf ondergaan had. Hij gaf Acastus, de zoon van Pelias, het ouderlijke koningschap, en voor de dochters van de koning, zei hij dat hij het recht overwoog om zelf de verantwoordelijkheid over hen op zich te nemen.

4; 53; 2
En uiteindelijk kwam hij zijn belofte na, door ze na een tijdje allemaal uit te huwelijken aan de meest vooraanstaande mannen. Bijvoorbeeld Alcestis, de oudste, gaf hij ten huwelijk aan Admetus van Thessalie, de zoon van Pheres. Amphinome aan Andraemon, de broer van Leonteus. Evadne aan Caenes, die de zoon van Cephalus was en in die tijd koning van de Phociers. Deze huwelijken werden gesloten in een latere periode. Maar op dit moment, nadat hij met de Argonauten naar de Isthmus op de Peloponnesus was gezeild, voerde hij een offer aan Poseidon uit en droeg aan de god ook het schip de Argo op.

4; 53; 3
En nadat hij op grootse wijze was onthaald aan het hof van Creon, de koning van de Corinthiers, werd hij een burger van die stad en bracht de rest van zijn dagen in Corinthe door.

Stichting Olympische Spelen

4; 53; 4
Toen de Argonauten op het punt stonden om uiteen te gaan en naar hun eigen thuislanden te vertrekken, stelde Heracles de mannen voor dat, in het kader van onverwachtse wendingen van het lot, zij eden zouden uitwisselen om aan elkaars zijden te strijden als er iemand van hen om hulp vroeg. En verder dat zij de mooiste plek van Griekenland moesten kiezen, daar spelen en feesten moesten inrichten voor de hele mensheid, en deze spelen moesten opdragen aan de grootste van alle goden, de Olympische Zeus.

4; 53; 5
Nadat de Argonauten de eed hadden afgelegd met betrekking tot het bondgenootschap en Heracles het beheer van de spelen hadden toevertrouwd, koos hij als plek voor het festival de oever van de rivier de Alpheus in het land van de Eliers. Hij wijdde vervolgens deze plek aan de grootste der goden en noemde het Olympia. Toen hij paardenrennen en gymnastische oefeningen had ingesteld, stelde hij regels voor de evenementen op en zond heilige bodes om het spektakel van de spelen in de steden bekend te maken.

4; 53; 6
En hoewel Heracles al een grote bekendheid en achting had verworven tijdens de expeditie met de Argonauten, werd deze faam nog groter door het festival dat hij stichtte in Olympia, en werd de meest beroemde man in heel Griekenland, en in bijna alle andere landen. Velen popelden om zijn vriend te worden en elk gevaar met hem tegemoet te treden.

4; 53; 7
Omdat hij een onderwerp van bewondering was vanwege zijn moed en vaardigheden als aanvoerder, verzamelde hij een machtig leger en bezocht heel de bewoonde wereld, verleende weldaden aan de mensen, en in ruil hiervoor kreeg hij met algemene instemming de status van onsterfelijkheid. Maar de dichters, hun gewoonte volgend om van een verhaal een wonder te maken, vertellen de mythe dat Heracles, eigenhandig en zonder steun van zijn leger, de Werken uitvoerde waarover iedereen sprak.

Iason en Medea in Corinthe

4; 54; 1
Maar nu hebben we alle mythen verteld die bekend zijn over deze god, en op dit moment moet er nog verteld worden over Iason wat er nog resteert. Het verhaal gaat aldus verder: Iason ging samen met zijn vrouw Medea in Corinthe wonen en verwekte in tien jaar meerdere kinderen bij haar. De twee oudsten, Thessalus en Alcimedes, die een tweeling waren, en de derde, Tisandrus, welke veel jonger was dan de andere twee.

4; 54; 2
Gedurende deze periode, zo weten we, werd Medea geadoreerd door haar man, omdat ze niet alleen een schoonheid was maar ook uitblonk in bescheidenheid en elke andere deugd. Maar later, toen de tijd steeds meer van haar natuurlijke bevalligheid wegnam, werd Iason verliefd op Glauce, de dochter van Creon, en vroeg het meisje ten huwelijk.

4; 54; 3
Nadat haar vader zijn toestemming verleend had en een dag voor het huwelijk had vastgesteld, probeerde Iason eerst Medea te overtuigen om vrijwillig te scheiden. Want, zo hij vertelde hij haar, verlangde hij ernaar om met het meisje te trouwen, niet omdat hij de relatie met Medea onder zijn stand vond, maar omdat hij stond te popelen om een verwantschap tussen het koningshuis en zijn kinderen te laten ontstaan.

4; 54; 4
Maar toen zijn vrouw boos werd en de goden aanriep die getuige waren geweest van hun eed, wordt verteld dat hij deze eden van zich af wierp en toch wilde trouwen met de dochter van de koning.

4; 54; 5
Daarop werd Medea uit de stad verdreven, en stond Creon haar slechts één dag toe om deze ballingschap voor te bereiden. Ze ging ’s nachts het paleis binnen, veranderde haar uiterlijk door het gebruik van kruiden, en stak het gebouw in brand met een kleine wortel die was ontdekt door haar zuster Circe en de eigenschap had dat wanneer hij eenmaal was aangestoken moeilijk te doven was. Toen het paleis plotseling in brand stond, vluchtte Iason snel naar buiten, maar wat Creon en Glauce betreft, zij werden aan alle kanten door het vuur ingesloten en stierven in de vlammen.

4; 54; 6
Sommige historici vertellen echter dat de zoon van Medea een mooie jurk naar de bruid bracht die met vergif was ingesmeerd, en dat toen Glauce deze aantrok zij haar dood tegemoet trad en haar vader, die te hulp schoot om haar te redden, op dezelfde manier omkwam.

4; 54; 7
Hoewel Medea succesvol was geweest met haar eerste daden, schroomde ze nu niet terug om wraak te nemen op Iason. Want ze was in zo’n staat van woede en jaloezie geraakt, ja zelfs van barbaarsheid, omdat hij aan het gevaar dat hem op hetzelfde ogenblik als de bruid bedreigde was ontsnapt, dat zij besloot, door de kinderen van hen samen te vermoorden, en hem zo in het diepste ongeluk te storten. Want, behalve de ene zoon die aan haar wist te ontsnappen, doodde ze de andere zoons en in gezelschap van haar meest trouwe dienstmeisjes vluchtte zij in het holst van de nacht uit Corinthe en kwam veilig bij Heracles in Thebe aan. Zij besloot hiertoe omdat Heracles als tussenpersoon had gehandeld tijdens de eden die waren gesloten in het land van de Colchiers en had beloofd om haar te komen helpen als zij vond dat die werden geschonden.

4; 55; 1
Ondertussen, zo wordt verder verteld, had Iason naar het oordeel van iedereen, door het verlies van zijn kinderen en vrouw, gekregen wat rechtvaardig was. Bijgevolg was hij niet in staat om de omvang van zijn leed te dragen en maakte hij een eind aan zijn leven. De Corinthiers waren diep bedroefd over zo’n ommekeer van het fortuin en waren buitengewoon in de war over de begrafenis van de kinderen. Daarom zonden zij boodschappers naar de Pytho om de god te vragen wat er moest gebeuren met de lichamen van de kinderen, en de Pythische priesters gaven hen opdracht om de kinderen te begraven in het heiligdom van Hera en hen met het respect dat aan helden betoond wordt te vereren.

4; 55; 2
Nadat de Corinthiers deze opdracht uitgevoerd hadden, werd Thessalus, die aan de dood door zijn moeder ontsnapt was, als kind opgevoed in Corinthe en verhuisde daarna naar Iolcus, wat het geboorteland van Iason was. Hij ontdekte toen hij aankwam dat Acastus, de zoon van Pelias, kort geleden was overleden, en nam de troon over die aan hem toekwam vanwege zijn geboorterecht en noemde de mensen die zijn onderdanen waren Thessaliers naar zijn eigen naam.

4; 55; 3
Ik ben mij ervan bewust dat dit niet de enige verklaring is voor de naam die de Thessaliers dragen, maar het is een feit dat de andere verhalen die aan ons zijn overgeleverd eveneens in strijd met elkaar zijn, waarover we later op een meer geschikt ogenblik zullen spreken.

Medea en Aegeus

4; 55; 4
Maar toen Medea merkte, nadat zij was aangekomen in Thebe, dat Heracles in een bui van razernij zijn zoons had gedood, genas zij hem van die ziekte met gebruikmaking van haar kruiden. Omdat Eurystheus Heracles bleef lastigvallen met Werken en zij op dat moment geen enkele steun van hem kon verwachten zocht zij haar toevlucht in Athene bij Aegeus, de zoon van Pandion.

4; 55; 5
Daar trouwde zij met Aegeus en baarde Medus, die later koning van Medie zou worden, maar andere schrijvers vertellen dat, toen zij door Hippotes, de zoon van Creon werd opgeroepen, een proces gegund kreeg en werd vrijgesproken van de beschuldigingen die tegen haar waren ingebracht.

4; 55; 6
Daarna, toen Theseus terugkeerde uit Troezen in Athene, werd er tegen haar een aanklacht wegens vergiftiging ingediend, en moest ze uit de stad vluchten. Maar dankzij Aegeus kreeg ze een escorte mee om haar te begeleiden naar elk land wat ze maar wilde en kwam zo in Phoenicie.

Medea in Asia

4; 55; 7
Daarvandaan reisde ze naar het binnenland van Asia en trouwde daar een koning met een beroemde naam, bij wie ze haar zoon Medus baarde. En de zoon, die troonopvolger werd na de dood van zijn vader, werd bewonderd om zijn moed en noemde zijn onderdanen naar zichzelf Meden.

4; 56; 1
Vanwege het verlangen van de tragische dichters lieten zij het leven van Medea zo gevarieerd en wonderlijk verlopen. En sommigen, in hun verlangen om de gunst van de Atheners voor zich te winnen, zeggen dat zij Medus, die ze aan Aegeus gebaard had, meenam en veilig in Colchis aankwam. En dat Aeetes, die met geweld van zijn troon was verdreven door zijn broer Perses, in die periode zijn troon herwon, en dat Medus, de zoon van Medea, Perses doodde. En dat Medus later, nadat hij zijn leiderschap over het leger veilig had gesteld, een groter deel van Asia veroverde dat boven de Pontus ligt en het bezit van Medie veilig stelde, dat naar Medus was vernoemd.

4; 56; 2
Maar omdat het in onze ogen onnodig en saai zou zijn om alle beweringen die schrijvers van mythen over Medea gedaan hebben te noteren, zullen we alleen de zaken die zijn gepasseerd in relatie met de Argonauten toevoegen.

Alternatieve routes van de Argonauten

4; 56; 3
Veel van de oude historici evenals de jongeren, van wie Timaeus er een is, beweren dat de Argonauten, nadat zij de vacht hadden meegenomen, merkten dat de monding van de Pontus al door de vloot van Aeetes was geblokkeerd, en verrichtten een verbazingwekkend wapenfeit dat het vermelden waard is. Ze zeilden de Tanaes op tot aan haar oorsprong, en trokken het schip op een bepaalde plek over land, en volgden daarna een rivier die in de oceaan stroomde waarover ze naar de zee zeilden. Van daar koersten zij van het noorden naar het westen, het land aan de linkerzijde houdend, en toen ze in Gadira (Cadiz) arriveerden zeilden zij onze zee in.

4; 56; 4
En de schrijvers van mythen dragen zelfs bewijs hiervoor aan, erop wijzend dat de Celtics die aan de oceaan wonen de Dioscuren meer vereren dan de goden, omdat ze uit de oudheid een traditie overgeleverd hebben gekregen dat deze goden vanuit de oceaan komend tussen hen verschenen. Bovendien zeggen ze, dat het land dat aan de oceaan ligt, vele namen kent die zijn afgeleid van de Dioscuren en de Argonauten.

4; 56; 5
En op dezelfde wijze bevat het continent aan deze kant van Gadira zichtbare sporen van de terugreis van de Argonauten. Bijvoorbeeld, toen zij over de Tyrrheense Zee voeren, en voet aan de grond zetten op het eiland Aethalia noemden zij haar haven, die de mooiste is van alle regio’s, Argoön naar hun schip, en zo wordt het tegenwoordig nog steeds genoemd.

4; 56; 6
Op dezelfde manier zoals we net hebben verteld is er een haven op achthonderd Stadien van Rome door hen Telamon genoemd, en ook de haven Aeetes op Phormia in Italie, die nu bekend is als Caeetes . Verder, toen zij door de wind waren afgedreven naar de Syrte en kennis hadden gemaakt met Triton, die op dat moment koning van Libie was, en de bijzondere aard van de zee daar kende, en om veilig te kunnen ontsnappen hem een bronzen driepoot welke met oude karakters was ingegraveerd schonken en daar tot op heden nog steeds bij het volk van Euhesperis staat.

4; 56; 7
We moeten ook het verhaal van hen niet onbesproken laten die stellen dat de Argonauten de rivier de Istrus tot aan haar begin opvoeren en toen, door een zijtak die in tegenovergestelde richting stroomde, afdaalde naar de Adriatische golf.

4; 56; 8
Lange tijd zijn degenen tegengesproken die beweren dat de Istrus die met meerdere monden in de Pontus uitstroomt en de Istrus die zijn uitweg zoekt in de Adriatische Zee in dezelfde regio ontspringen. In feite, toen de Romeinen de volken van de Istrus onderwierpen werd ontdekt dat de laatste rivier zijn bron op enkele stadien afstand van de zee heeft. Maar de oorzaak van deze fout van de historici, zeggen ze, ligt in het feit dat de rivieren dezelfde naam hebben.

De Heracliden en Eurystheus

4; 57; 1
Daar we de geschiedenis van de Argonauten en de daden die Heracles verricht heeft nu voldoende hebben uitgewerkt, is het passend om ook, in overeenstemming met de belofte die we gedaan hebben, over de daden van zijn zonen te vertellen.

4; 57; 2
Na de vergoddelijking van Heracles gingen zijn zoons in Trachis wonen aan het hof van koning Ceyx. Maar later, toen Hyllus en enkele anderen de volwassenheid bereikten, besloot Eurystheus, bang als zij allemaal volwassen zouden zijn, zij hem van zijn koninkrijk zouden verstoten, om de Heracliden uit heel Griekenland te verbannen.

4; 57; 3
Daarom zond hij bericht naar Ceyx, de koning, om zowel de Heracliden als de zoons van Licymnius, alsook Iolaus en de groep Arcadiers die Heracles had gediend op zijn expedities te verbannen, en voegde daar aan toe, dat als hij weigerde dit te doen, zij rekening moesten houden met oorlog.

4; 57; 4
Maar de Heracliden en hun vrienden, ziende dat zij onvoldoende manschappen hadden om een oorlog tegen Eurystheus te beginnen, besloten om Trachis uit vrije wil te verlaten, en gingen naar de andere belangrijke steden die zij vroegen of zij de moed hadden om hen als burgers op te nemen. Geen van de steden had de moed om hen op te nemen, behalve de Atheners, vanwege hun aangeboren gevoel voor rechtvaardigheid, die de Heracliden van harte verwelkomden, en samen met hun metgezellen vestigden zij zich na hun vlucht in de stad Tricorythus, dat een van de steden is die de Tetrapolis worden genoemd.

4; 57; 5
Na enige tijd, toen alle zoons van Heracles volwassen waren geworden en trots van geest omdat zij van de roemrijke Heracles afstamden, trok Eurystheus, die met achterdocht naar hun groeiende macht keek, met een groot leger tegen hen ten strijde.

4; 57; 6
Maar de Heracliden, die de steun van de Atheners genoten, kozen Iolaus als hun leider, de neef van Heracles, en nadat zij hem, Theseus, en Hyllus het commando over de strijd hadden gegeven, versloegen zij Eurystheus in een veldslag. Tijdens die slag werd het grootste deel van het leger van Eurystheus verslagen en Eurystheus zelf, toen zijn wagen tijdens de vlucht kapot ging, door Hyllus, de zoon van Heracles. Op dezelfde wijze kwamen ook de zoons van Eurystheus om het leven.

4; 58; 1
Na deze gebeurtenissen, nu zij Eurystheus in een veldslag, waar tot ver in het buitenland over werd gesproken, hadden verslagen en daardoor vele bondgenoten kregen vanwege hun succes, begonnen ze met een campagne tegen de Peloponnesus met Hyllus als hun aanvoerder.

4; 58; 2
Atreus die na de dood van Eurystheus het koningschap in Mycene van hem had overgenomen, en de Tegeanen en andere volken aan zijn strijdkracht had toegevoegd, trok tegen ten strijde om de Heracliden te treffen.

4; 58; 3
Toen de twee legers elkaar op de Isthmus troffen, daagde Hyllus, Heracles’ zoon, een van de vijanden die daartoe de moed had uit tot een tweegevecht met hem, onder de voorwaarde dat, als Hyllus zijn tegenstander zou verslaan, de Heracliden het koninkrijk van Eurystheus terug zouden krijgen, maar als Hyllus werd verslagen, de Heracliden voor een periode van vijftig jaar niet meer naar de Peloponnesus terug zouden keren.

4; 58; 4
Echemus, de koning van de Tegeanen, kwam naar voren om de uitdaging aan te nemen, en in het tweegevecht dat volgde werd Hyllus verslagen en de Heracliden gaven hun inspanningen op, zoals zij hadden beloofd, en keerden terug naar Tricorythus.

4; 58; 5
Enige tijd later gingen Licymnius en zijn zoons met Tlepolemus, de zoon van Heracles, in Argos wonen, nadat de Argivers hen vrijwillig het burgerschap hadden toegekend. Maar de rest die hun huizen in Tricorythus hadden, keerde terug naar de Peloponnesus, nadat de vijftig jaar voorbij waren. Hun daden zullen we beschrijven als we aan die periode toe zijn gekomen.

4; 58; 6
Alcmene keerde terug naar Thebe, en toen ze enige tijd later uit het zicht verdween ontving ze goddelijke eer uit de handen van de Thebanen. De rest van de Heracliden kwam bij Aegimius, de zoon van Dorus, en eisten het land terug dat hun vader aan hem had toevertrouwd en gingen daar tussen de Doriers wonen. De ballingschap van Tlepolemus

4; 58; 7
Maar Tlepolemus, de zoon van Heracles, terwijl hij in Argos woonde, doodde Licymnius, de zoon van Electryon, tijdens een ruzie over een bepaald onderwerp, en werd vanwege die moord uit Argos verbannen en ging in Rhodos wonen. Het eiland werd op dat moment door Grieken bewoond die daar door Triopas, de zoon van Phorbas, naar toe waren gebracht.

4; 58; 8
Vervolgens, met algemene goedkeuring van de plaatselijke bewoners, verdeelde Tlepolemus Rhodos in drie delen en stichtte daar drie steden, Lindos, Ialysus en Cameirus. Hij werd koning over geheel Rhodos, vanwege de roem van zijn vader Heracles, en later nam hij deel aan de oorlog tegen Troje met Agamemnon.

Boek 4 - deel 4

Geboorte van Theseus

4; 59; 1
Nu we de feiten over Heracles en zijn afstammelingen hebben uiteengezet, is het in dit verband nodig om over Theseus te spreken, omdat hij de Werken van Heracles nastreefde. Theseus was een kind van Aethra, de dochter van Pittheus, en Poseidon, en werd grootgebracht in Troezen in het huis van Pittheus, zijn moeders vader. En nadat hij de tekens had gevonden en opgepakt, zoals de mythen beschrijven, die daar onder een rots waren geplaatst door Aegeus, ging hij naar Athene. En de weg langs de kust nemend, omdat hij de grootse prestaties van Heracles nastreefde, begon hij aan zijn Werken die hem bijval en roem zouden opleveren.

Theseus, De weg naar Athene

4; 59; 2
De eerste die hij doodde werd Corynetes genoemd, die een ‘koryne’ droeg, zoals die genoemd werd, ofwel een knots waarmee hij vocht, en daarmee iedereen doodde die passeerde, en de tweede was Sinis die zijn huis op de landengte had.

4; 59; 3
Sinis had de gewoonte om twee dennen achterover te buigen, maakte aan elke boom een arm vast, en liet dan plotseling de dennen vrijkomen, met als gevolg dat de lichamen uit elkaar werden getrokken door de kracht van de dennen en de ongelukkige slachtoffers een ongelukkige dood tegemoet gingen.

4; 59; 4
Als derde werk doodde hij een wild zwijn dat hij achtervolgde in de omgeving van Crommyon, een beest dat uitblonk in zowel grootte en heftigheid en vele mensen gedood had. Daarna strafte hij Sciron die tussen de rotsen van Megaris woonde en naar hem de Scironische Rotsen werden genoemd. Deze man had namelijk de gewoonte om mensen die voorbijkwamen te dwingen zijn voeten op een steile hoogte te wassen, en hen dan plotseling een trap te geven, daarna rolde hij ze van de rotsen af in zee bij een plaats die Chelone (Schildpad) genoemd werd.

4; 59; 5
In de buurt van Eleusis doodde hij Cercyon, die met iedereen worstelde die langskwam en degenen doodde die hij versloeg. Hierna bracht hij Procrustes ter dood, zoals die werd genoemd, die woonde in een plaats die bekend stond als Cordyallus in Attica. Deze man dwong de reizigers die passeerden om te gaan liggen op een bed, en als iemand te lang was sneed hij de delen van hun lichaam af die buiten het bed staken, en in het geval dat zij te kort waren rekte (prokrouein) hij hun benen op, om deze reden werd hij Procrustes genoemd.

4; 59; 6
Na deze Werken succesvol te hebben volbracht, kwam Theseus in Athene aan en door de tekens die hij bij zich had herkende Aegeus hem. Daarna worstelde hij met de stier van Marathon die Heracles tijdens een van zijn Werken van Kreta naar de Peloponnesus had gebracht, en nadat hij het dier had overmeesterd bracht hij die naar Athene. Deze stier kreeg Aegeus van hem en werd geofferd aan Apollo.

4; 60; 1
We zullen nu over de Minotaurus vertellen die door Theseus werd verslagen, zodat we het verhaal over de daden van Theseus kunnen voltooien. Maar we moeten dan eerst terug naar vroegere tijden en de feiten vermelden die verweven zijn met dit gebeuren, zodat het hele verhaal duidelijk is.

Zeus en Europa

4; 60; 2
Tectamus, de zoon van Dorus, de zoon van Hellen, de zoon van Deucalion, zeilde met de Aeoliers en de Pelasgen naar Kreta en werd daar koning van het eiland, trouwde met de dochter van Cretheus en verwekte Asterius. En tijdens de periode dat hij koning van Kreta was, droeg Zeus vanuit Phoenicie Europa op de rug van een stier naar Kreta. Daar lag hij met haar samen en verwekte drie zonen, Minos,

Rhadamanthys en Sarpedon

Minos en Androgeus 4; 60; 3
Hierna nam Asterius, de koning van Kreta, Europa als vrouw. En omdat hij kinderloos bleef adopteerde hij de zoons van Zeus en liet hen na zijn dood het koninkrijk na. Rhadamanthys gaf de Kretenzers hun wetten, en Minos, die de troon erfde en met Itone trouwde, de dochter van Lyctius, kreeg Lycastus, die op zijn beurt de macht kreeg en trouwde met Ide, de dochter van Corybas, en de tweede Minos als kind kreeg, die, zoals sommige schrijvers beweren de zoon van Zeus was. Deze Minos was de eerste der Grieken die een sterke zeemacht creeerde en heerser van de zee werd.

4; 60; 4
Hij trouwde met Pasiphae, de dochter van Helius en Crete. Bij haar werd hij vader van Deucalion, Androgeus, Ariadne en nog veel meer andere kinderen. Met betrekking tot de zonen van Minos, Androgeus kwam naar Athene op het moment van de Panatheense Spelen, terwijl Aegeus koning was, en versloeg alle tegenstanders tijdens die spelen en werd een goede vriend van de zoons van Pallas.

4; 60; 5
Daarop beraamde Aegeus een plan om hem te vermoorden, die de vriendschap welke Androgeus had gesloten met achterdocht bekeek, omdat hij vreesde dat Minos zijn steun aan de zoons van Pallas zou geven en deze hem zo van de troon zouden stoten. Dus toen Androgeus op weg was naar Thebe om daar een festival bij te wonen, liet Aegeus hem verraderlijk doden door bepaalde lieden uit de regio in de buurt van Oenoe in Attica.

4; 61; 1
Minos ging, toen hij van het noodlot hoorde dat zijn zoon was overkomen, naar Athene en eiste genoegdoening voor de moord op Androgeus. Daar niemand acht op zijn woorden sloeg, verklaarde hij oorlog aan de Atheners en riep een vervloeking af bij Zeus, en vroeg om droogte en hongersnood in het land van de Atheners. Toen de droogte snel de overhand kreeg in Attica en Griekenland waardoor de gewassen werden vernietigd, kwamen de leiders van de gemeenschappen bijeen en vroegen Apollo welke stappen ondernomen moesten worden om hen te ontdoen van hun huidige noden. De god gaf antwoord dat zij naar Aeacus, de zoon van Zeus en Aegina, de dochter van Asopus, moesten gaan en hem vragen om gebeden voor hen te offeren.

4; 61; 2
Nadat zij gedaan hadden wad hen bevolen was, volbracht Aeacus daarop de gebeden, en bij de rest van de Grieken verdween de droogte, maar hield deze aan bij de Atheners. Daarop waren de Atheners gedwongen opnieuw in Delphi op onderzoek uit te gaan hoe zij verlost konden worden van hun huidige ellende. Daarop antwoordde de god dat dit pas zou gebeuren nadat zij aan Minos een schatting betaald zouden hebben die hem tevreden stelde voor de moord op Androgeus.

4; 61; 3
De Atheners gehoorzaamde het bevel van de god, en Minos gebood dat zij hem elke negen jaar zeven jongens en evenzovele maagden moesten geven voor de Minotaurus om op te eten gedurende de periode dat het monster zou leven. Toen de Atheners hem de bewoners van Attica gaf werden zij bevrijdt van hun ellende en gaf Minos de strijd tegen Athene op. Na het verstrijken van de negen jaar kwam Minos opnieuw naar Attica in gezelschap van een grote vloot en eiste de veertien jonge mensen op.

Theseus en de Minotaurus

4; 61; 4
Nu was Theseus een van degenen die werden gestuurd, en Aegeus sprak met de kapitein van het schip af dat, als Theseus de Minotaurus zou verslaan, zij terug zouden keren met witte zeilen, maar als hij zou sterven met zwarte, net zoals ze gewend waren te doen bij de vorige gelegenheid. Toen zij in Kreta aankwamen, werd Ariadne, de dochter van Minos, verliefd op Theseus, die bijzonder knap was, en Theseus, nadat hij met haar gesproken had en zich van haar hulp verzekerd had, versloeg de Minotaurus en kwam veilig uit het labyrint, nadat zij hem de weg had verteld.

4; 61; 5
Bij zijn vertrek naar zijn geboorteland nam hij Ariadne mee en zeilde in de nacht onopgemerkt weg, waarna hij voet aan land zette op het eiland dat toen Dia werd genoemd, maar tegenwoordig Naxos heet. Op hetzelfde ogenblik, zo vertellen de mythen, vertoonde Dionysus zich op het eiland, en vanwege de schoonheid van Ariadne, nam hij het meisje van Theseus af en maakte haar tot zijn wettige vrouw, haar om die schoonheid buitengewoon liefhebbend. En, na haar dood achtte hij haar een onsterfelijke eer waardig vanwege zijn genegenheid voor haar, en plaatste ‘de Kroon van Ariadne’ tussen de sterren van de hemel.

4; 61; 6
Maar Theseus was buitengewoon kwaad omdat het meisje hem ontnomen was, en vergat door zijn verdriet de afspraak met Aegeus, en keerde in de haven van Attica terug met zwarte zeilen.

4; 61; 7
En Aegeus, die getuige was van de terugkeer van het schip en dacht dat zijn zoon dood was, pleegde een daad die gelijkertijd heroisch en een ramp was, want hij klom op de Acropolis en, omdat hij genoeg had van het leven vanwege zijn grote verdriet, smeet zichzelf in de diepte.

Koningschap van Theseus

4; 61; 8
Nadat Aegeus gestorven was, volgde Theseus hem op als koning, heerste in overeenstemming met de wetten over de massa en droeg bij aan vele daden die zijn geboorteland verheerlijkten.

4; 61; 9
Het meest opmerkelijk wat hij bereikte was het instellen van districten, die klein van afmeting waren, maar groot in aantal, in het centrum van Athene. Vanaf dat moment waren de Atheners vervuld van trots vanwege het belang van hun staat en streefden naar het leiderschap van de Grieken. Maar wat ons betreft, nu we de feiten voldoende uiteen hebben gezet, zullen we doorgaan met wat er nog over Theseus te vertellen valt.

Phaedra en Hippolytus

4; 62; 1
Deucalion, de oudste zoon van Minos, vormde een alliantie, terwijl hij heerser van Kreta was, met de Atheners en verenigde zijn eigen zuster Phaedra in het huwelijk met Theseus. Na zijn huwelijk zond Theseus zijn zoon Hippolytus, die hem door de Amazone gebaard was, naar Troezen om groot gebracht te worden tussen de broers van Aethra, en bij Phaedra verwekte hij Acamas en Demophon.

4; 62; 2
Kort hierna keerde Hippolytus terug naar Athene voor de viering van de mysterien en Phaedra, die vanwege zijn schoonheid verliefd op hem werd, nadat hij teruggekeerd was uit Troezen, liet in die periode een tempel voor Aphrodite bouwen naast de Acropolis op een plek vanwaar men een blik op Troezen kan werpen. Maar later, toen ze samen een oponthoud in het huis van Theseus hadden, vroeg ze Hippolytus om met haar samen te liggen. Nadat hij dit weigerde te doen, was Phaedra, zo wordt verteld, uit haar humeur, en bij haar terugkeer naar Athene vertelde ze Theseus dat Hippolytus had voorgesteld om met haar samen te liggen.

4; 62; 3
En omdat Theseus twijfelde over de beschuldiging, liet hij Hippolytus roepen om hem op de proef te stellen, waarna Phaedra, het resultaat van het onderzoek vrezend, zichzelf ophing. En Hippolytus, die een wagen bestuurde toen hij van de beschuldiging hoorde, raakte daarvan zo in de war dat de paarden hem niet meer gehoorzaamden en er vandoor gingen. De wagen werd in puin werd gereden en de jongen, verstrikt geraakt in de leren teugels, werd meegesleurd en stierf.

4; 62; 4
Hippolytus ontving uit handen van de Troezen, omdat zijn leven was beeindigd door zijn kuisheid, eerbetuigingen die gelijk waren aan die welke ze aan de goden betoonden, maar Theseus, die na deze gebeurtenis werd overmeesterd door een rivaliserende partij, werd verbannen uit zijn geboorteland, en kwam te overlijden op vreemde bodem . De Atheners, die echter spijt hadden van wat zij hadden gedaan, brachten zijn beenderen terug en gaven hem net zoveel eer als zij doen aan de goden, en zij bouwden vlakbij Athene een heilige tempel die naar hem ‘Theseum’ werd genoemd.

Theseus en Helena

4; 63; 1
Daar we het verhaal van Theseus voldoende uiteen hebben gezet, zullen we nu de schaking van Helena en de hofmakerij van Persephone door Pirithous bespreken. Want deze gebeurtenissen zijn verweven met de zaken van Theseus. Pirithous, de zoon van Ixion, toen zijn vrouw Hippodamia stierf en haar zoon Polypoetes achter liet, kwam op bezoek bij Theseus in Athene.

4; 63; 2
Toen hij merkte dat Phaedra, de vrouw van Theseus, dood was, haalde hij hem over om Helena te schaken, de dochter van Leda en Zeus, die pas tien jaar oud was, maar alle vrouwen in schoonheid overtrof. Toen zij in Lacedaemon met een aantal gezellen aankwamen en een gunstige gelegenheid troffen, hielpen zij elkaar om Helena te grijpen en af te voeren naar Athene.

4; 63; 3
Daarop besloten zij om te loten, en degenen die won zou Helena trouwen en de ander helpen om een vrouw te krijgen, en daarbij elk gevaar te doorstaan. Nadat zij eden hadden uitgewisseld wierpen zij het lot, en bleek dat Theseus haar won. Theseus kreeg het meisje dus voor zichzelf zoals we omschreven hebben. Maar omdat de Atheners ontstemd waren over wat er gebeurd was, bracht Theseus Helena, uit angst voor hen, veilig naar Aphidnae, een van de steden in Attica. Waar hij haar onderbracht bij zijn moeder Aethra en liet de dapperste van zijn vrienden achter als bewakers bij het meisje.

Pirithous en Persephone

4; 63; 4
Pirithous besloot nu om Persephone ten huwelijk te vragen, en toen hij aan Theseus vroeg om samen met hem de reis te maken probeerde deze hem eerst van deze goddeloze daad af te houden. Maar omdat Pirithous behoorlijk aandrong was Theseus door zijn eed gedwongen om hem te vergezellen bij zijn daad. Nadat zij eindelijk hun weg hadden gevonden naar de onderwereld van Hades, gebeurde het dat zij beiden vanwege hun goddeloze daad in de ketens werden geslagen, en hoewel Theseus later werd vrijgelaten wegens de gunst die Heracles hem betoonde, bleef Pirithous vanwege zijn goddeloosheid achter in de onderwereld, en moest een eeuwig durende straf ondergaan. Maar sommige schrijvers van mythen vertellen dat zij beiden nooit terugkeerden.

De Dioscuren ontzetten Helena

4; 63; 5
Terwijl dit plaatsvond, vertelt men dat de broers van Helena, de Dioscuren, met een leger naar Aphidnae kwamen, de stad volledig verwoestten, en Helena terugbrachten, terwijl ze nog steeds maagd was, naar Lacedaemon en samen met haar, om haar als een slaaf te dienen, de moeder van Theseus.

Oedipus en Laius

4; 64; 1
Nu we voldoende hebben gezegd over deze zaken, moeten we nu het verhaal van de Zeven tegen Thebe vertellen, beginnend met de oorspronkelijke oorzaak van de oorlog. Laius, de koning van Thebe, trouwde Iocasta, de dochter van Creon, en daar hij al enige tijd kinderloos was vroeg hij de god hoe hij kinderen kon krijgen. De Pythische priesteres ten antwoord dat het niet in zijn voordeel was als hij kinderen kreeg, daar de zoon die verwekt zou worden de moordenaar van zijn vader zou worden en heel zijn huis in het ongeluk zou storten. Maar Laius vergat het orakel en kreeg een zoon, hij legde de baby te vondeling nadat hij zijn enkels met een stuk ijzer had doorboord, dit is de reden waarom hij later de naam Oedipus kreeg.

4; 64; 2
Maar de huisbedienden waren niet bereid om het kind te vondeling te leggen, en gaven het cadeau aan de vrouw van Polybus, omdat zij geen kinderen kon krijgen. Later, toen de jongen volwassen was geworden, besloot Laius om de god te vragen wat er met het kind was gebeurd dat te vondeling was gelegd, en ook Oedipus, die van iemand had gehoord dat wat er met hem was gebeurd, ging op weg naar de Pythische priesteres om te vragen wie zijn echte ouders waren. In Phocis ontmoetten die twee elkaar persoonlijk, en toen Laius op minachtende wijze Oedipus opdracht gaf om plaats voor hem te maken, doodde de laatste in woede Laius, niet wetend dat het zijn vader was.

Oedipus en de Sphinx

4; 64; 3
Juist in die tijd, zo gaan de mythen verder, was de Sphinx, een beest met een dubbele gedaante, naar Thebe gekomen en vertelde aan iedereen een raadsel en vroeg hen dat op te lossen, en velen werden door haar gedood omdat zij de oplossing niet wisten. En hoewel er een grote beloning werd aangeboden aan de man die het probleem oploste, hij zou koning van Thebe worden en met Iocasta trouwen, snapte niemand wat het raadsel betekende uitgezonderd Oedipus, die als enige het raadsel oploste. Het raadsel dat door de Sphinx werd opgegeven luidde als volgt: Welk dier is tegelijkertijd een tweevoer, een drievoeter en een viervoeter?

4; 64; 4
En terwijl iedereen verbijsterd was, verklaarde Oedipus dat het dier dat in het raadsel werd genoemd een ‘man’ was, omdat hij in zijn jeugd viervoetig is, als hij volwassen is tweevoetig, en op oude leeftijd een drievoeter, omdat hij dan vanwege zijn ouderdom met een stok loopt. Na dit antwoord wierp de Sphinx, in overeenstemming met het orakel waarover de mythen spreken, zichzelf in een afgrond, en Oedipus trouwde met de vrouw die, zonder dat hij het wist, zijn moede was, en kreeg twee zoons, Eteocles en Polynices, en twee dochters Antigone en Ismene.

Oorlog van de Zeven tegen Thebe

4; 65; 1
Nadat de jongens volwassen waren geworden, zo gaat het verhaal verder, en de goddeloze daden van de familie bekend waren geworden, werd Oedipus, vanwege de schande, door zijn zoons gedwongen om zich voorgoed terug te trekken, en de jongemannen, die de troon overnamen, kwamen overeen om elk om het jaar te regeren. Eteocles, die de oudste was, zou als eerste regeren, maar toen de periode afliep weigerde hij om het koningschap af te staan.

4; 65; 2
Maar Polynices eiste de troon op zoals ze hadden afgesproken, en toen zijn broer niet wilde toegeven aan zijn eis vluchtte hij naar koning Adrastus in Argos. Op dezelfde tijd dat dit gebeurde, vluchtte Tydeus, de zoon van Oeneus, die zijn neven Alcathous en Lycopeus in Calydon had gedood, van Aetolie naar Argos.

4; 65; 3
Adrastus ontving de twee vluchtelingen vriendelijk, en gehoorzaam aan een bepaald orakel huwelijkte hij zijn dochters aan hen uit, Argia aan Polynices, en Deipyle aan Tydeus. En omdat de jongemannen in hoog aanzien stonden en in hoge mate de gunst van de koning genoten, beloofde Adrastus, als teken van goede wil om zowel Polynices als Tydeus weer in ere te herstellen in hun vaderland.

4; 65; 4
Nadat hij had besloten om Polynices als eerste in ere te herstellen, zond hij Tydeus als bode naar Eteocles in Thebe om te onderhandelen over de terugkeer. Maar terwijl Tydeus daarheen onderweg was, zo wordt verteld, werd hij door vijftig man die door Eteocles waren gestuurd in een hinderlaag overvallen. Maar hij doodde elke man en kwam veilig in Argos aan, tot verbazing van iedereen, en het meest door Adrastus, toen hij hoorde wat er gebeurd was. Hij trof onmiddellijk voorbereidingen voor de daaruit voortvloeiende campagne tegen Eteocles, en overtuigde Capaneus, Hippomedon, Parthenopaeus, de zoon van Atalanta, de dochter van Schoeneus, om zijn bondgenoten te zijn tijdens deze oorlog.

4; 65; 5
Polynices probeerde ook de ziener Amphiaraus ervan te overtuigen om met hem deel te neem aan de campagne tegen Thebe. Toen deze laatste, omdat hij al bij voorbaat wist dat hij zou sterven als hij aan de campagne deelnam, om deze reden niet wilde meedoen, gaf Polynices de gouden halsketting, die eens als cadeau door Aphrodite aan Harmonia was gegeven, aan de vrouw van Amphiaraus, in de hoop dat zij haar man zou overtuigen om zich bij de anderen te voegen als bondgenoot.

4; 65; 6
Op het moment van deze kwestie had Amphiaraus, zo wordt ons verteld, een meningsverschil met Adrastus, strevend naar het koningschap, en de twee kwamen samen overeen dat zij zich in deze zaak zouden onderwerpen aan de beslissing van Eriphyle, de vrouw van Amphiaraus en zus van Adrastus. Toen Eriphyle ten voordele van Adrastus besliste, met betrekking tot de campagne tegen Thebe, gaf zij als mening dat deze ondernomen moest worden, Amphiaraus, die geloofde dat zijn vrouw hem had verraden, stemde toe om aan de campagne deel te nemen, maar liet bij zijn zoon Alcmaeon de opdracht achter dat die na zijn dood Eriphyle moest doden.

4; 65; 7
Daarom doodde Alcmaeon, later, zijn moeder in overeenstemming met het bevel van zijn vader, en doordat hij zich bewust was van de misdaad die hij had gepleegd werd hij tot waanzin gedreven. Maar Adrasteus, Polynices en Tydeus, en de overige vier aanvoerders, Amphiaraus, Capaneus, Hippomedon en Parthenopaeus, de zoon van Atalanta en dochter van Schoeneus, gingen op weg naar Thebe, vergezeld van een aanzienlijk leger.

4; 65; 8
Hierna doodden Eteocles en Polynices elkaar, Capaneus stierf terwijl hij onstuimig tegen de muur omhoog ging op een ladder, en wat Amphiaraus betreft, de aarde spleet voor hem open en samen met zijn rijtuig viel hij in dit gat en verdween uit het zicht.

4; 65; 9
Toen de rest van de aanvoerders, uitgezonderd Adrastus, eveneens omkwamen en vele soldaten gesneuveld waren, weigerden de Thebanen toe te staan dat de doden werden weggehaald en dus liet Adrastus ze onbegraven achter en keerde terug naar Argos. Zo bleven de lichamen van degenen die waren gesneuveld aan de voet van de Cadmea onbegraven en niemand onder hen had de moed, behalve de Atheners, die boven alle anderen uitblonken in oprechtheid, om hen te eren met begrafenisrituelen.

Oorlog van de Epigonen

4; 66; 1
Voor de Zeven tegen Thebe was dit dus het resultaat van hun campagne. Maar hun zoons, die bekend werden als Epigonen , erop belust om de dood van hun vaders te wreken, besloten gezamenlijk om een campagne tegen Thebe te voeren, nadat ze een orakel van Apollo hadden ontvangen dat zij oorlog moesten voeren tegen deze stad, met Alcmaeon, de zoon van Amphiaraus als hun opperbevelhebber.

4; 66; 2
Alcmaeon ondervroeg, nadat zij hem als hun aanvoerder hadden gekozen, de god met betrekking tot de campagne tegen Thebe en ook aangaande de straf van zijn moeder Eriphyle.

4; 66; 3
En Apollo antwoordde dat hij beide daden uit moest voeren, niet alleen omdat Eriphyle de gouden halsketting had geaccepteerd in ruil voor de vernietiging van zijn vader, maar ook omdat ze als beloning voor de dood van haar zoon een mantel had ontvangen. Want Aphrodite, zoals het verhaal wordt verteld, had in oude tijden zowel de halsketting als de mantel als geschenk aan Harmonia, de dochter van Cadmus, gegeven, en Eriphyle had ze alletwee aanvaard. De ketting van Polynices en de mantel van Thersandros, de zoon van Polynices, die deze had gegeven om haar te bewegen haar zoon over te halen om een campagne tegen Thebe uit te voeren. Alcmaeon verzamelde daarop soldaten, niet alleen uit Argos maar ook uit de naburige steden, en voerde zo een aanzienlijk leger aan toen hij op campagne tegen Thebe vertrok.

4; 66; 4
De Thebanen trokken tegen hem op en er vond een machtige slag plaats die door Alcmaeon en zijn bondgenoten werd gewonnen. En de Thebanen, omdat zij de slechtste in de strijd waren geweest en veel van hun inwoners hadden verloren, zagen hun hoop de bodem ingeslagen. En omdat ze niet sterk genoeg waren om nog langer weerstand te bieden, raadpleegden zij hun ziener Tiresias, die hen aanraadde om de stad uit te vluchten, want alleen op deze manier, zo zei hij, konden ze hun leven redden.

Thebaanse vluchtelingen

4; 66; 5
Daarom verlieten de Cadmeeers de stad, zoals de ziener hen had geadviseerd om te doen, en vluchtten ’s nacht naar een stad in Boeotie die Tilphossaeum genoemd werd waar zij zich verzamelden. Vervolgens namen de Epigonen de stad in en plunderden die, namen Daphne gevangen, de dochter van Tiresias, en schonken haar, in overeenstemming met een bepaalde gelofte, aan de tempeldienst van Delphi als offer voor de god als eersteling van de buit.

4; 66; 6
Dit meisje bezat niet minder kennis van de profetie dan haar vader, en gedurende haar verblijf in Delphi ontwikkelde ze deze vaardigheid van haar vader in nog hogere mate. En bovendien, door de feitelijke werking van haar natuurlijke en prachtige gave, schreef ze ook orakels over elk onderwerp, die uitblonken door hun compositie. En het kwam inderdaad door haar poezie, zeggen ze, dat de dichter Homerus zich vele verzen van haar toeeigende en die verfraaide met zijn eigen dichtkunst. En omdat ze zo vaak geinspireerd leek als ze de orakels leverde, werd ze ook Sybille genoemd, door zich te laten inspireren door iemands taal en dat uit te drukken op schrift.

4; 67; 1
De Epigonen, nadat hun campagne was afgelopen, keerden terug naar hun thuislanden, afgeladen met buit. Van de Cadmeeers die als groep naar Tilphossaeum vluchtten, stierf Tiresias, en de Cadmeeers begroeven hem daar en eerden hem met dezelfde eerbied als die zij betonen aan de goden. Maar zijzelf verlieten de stad en marcheerden tegen de Doriers. Nadat zij hen in een slag hadden verslagen verdreven zij de bewoners van hun geboortegrond en uit hun vaderland en vestigden zich daar voor geruime tijd, een aantal van hen bleven daar permanent en anderen keerden terug naar Thebe toen Creon, de zoon van Menoeceus, er koning was. Maar degene die verdreven werden uit hun vaderland keerden tijdens een latere periode terug naar Dorie en bouwden daar hun huizen in Erineus, Cytinium en Boeum.

Aeolus en Boeotus

4; 67; 2
Vóór de periode waarin deze gebeurtenissen plaatsvonden, kwam Boeotus, de zoon van Arne en Poseidon, naar het land dat toen Aeolie werd genoemd maar tegenwoordig Thessalie heet, en noemde zijn volgelingen Boeotiers. Maar met betrekking tot deze inwoners van Aeolie, moeten we terugkeren naar een veel vroegere periode om hen gedetailleerd te beschrijven.

4; 67; 3
In die tijd daarvoor bespreken we de overige zonen van (de eerste) Aeolus, die de zoon was van Hellen, en die weer de zoon van Deucalion, die zich gevestigd hadden in de streek die we hebben genoemd, maar zijn zoon Mimas bleef achter en heerste als koning over Aeolie. Hippotes, een kind van Mimas, verwekte de tweede Aeolus bij Melanippe, en Arne, die de dochter van deze Aeolus was, baarde Boeotus aan Poseidon.

4; 67; 4
Maar Aeolus, die niet geloofde dat Poseidon had samengelegen met Arne gaf haar de schuld van haar schending, en gaf haar aan een vreemdeling uit Metapontium die daar toevallig net rondzwierf, en gaf hem de opdracht haar weg te voeren naar Metapontium. En nadat de vreemdeling had gedaan wat hem was bevolen, beviel Arne, terwijl ze woonde in Metapontium, van Aeolus (nummer drie) en Boeotus, die de Metapontier, omdat hij kinderloos was, gehoorzamend aan een bepaald orakel adopteerden als zijn eigen zoons.

4; 67; 5
Toen de jongens volwassen waren geworden, ontstond er een burgeroorlog in Metapontium en zij grepen met geweld het koningschap. Later vond er een ruzie plaats tussen Arne en Autolyte, de vrouw van de Metapontier, en de jongemannen kozen de kant van hun moeder en doodden Autolyte. Maar de Metapontier was verbolgen over deze daad, en dus maakten zij boten klaar en namen Arne met hen mee de zee op vergezeld van vele vrienden.

4; 67; 6
Aeolus nam bezit van de eilanden in de Tyrrheense Zee en noemde die Aeolie en stichtte een stad die hij Lipara noemde. Maar Boeotus zeilde naar het huis van Aeolus, de vader van Arne, door wie hij werd geadopteerd en hem opvolgde als koning van Aeolie. En het land noemde hij Arne naar zijn moeder, maar de inwoners Boeotiers naar zichzelf.

4; 67; 7
En Itonus, de zoon van Boeotus, kreeg vier zoons, Hippalmus, Electryon, Areilycus en Alegenor. Van deze zonen verwekte Hippalmus Peneleus, Electryon kreeg Leitus, Alegenor kreeg Clonius, en Areilycus kreeg Prothoenor en Arcesilaus, die de leiders van alle Boeotiers waren tijdens de oorlog tegen Troje.

Salmoneus en Tyro

4; 68; 1
Nu we deze zaken uiteen gezet hebben zullen we nu trachten de feiten uiteen te zetten over Salmoneus en Tyro en hun afstammelingen tot aan Nestor, die deelnam aan de oorlog tegen Troje. Salmoneus was een zoon van Aeolus, die een zoon van Hellen was, en deze weer een zoon van Deucalion, emigreerde uit Aeolie met een aantal Aeoliers en stichtte een stad in Elis op de oevers van de rivier Alpheus en noemde die Salmone naar zichzelf. Hij trouwde met Alcidice, de dochter van Aleus, en kreeg een dochter, aan wie de naam Tyro werd gegeven, een meisje van onvergelijkbare schoonheid.

4; 68; 2
Toen zijn vrouw Alcidice stierf nam Salmoneus als tweede vrouw Sidero, zoals ze werd genoemd, die Tyro onvriendelijk behandelde, zoals een stiefmoeder zou doen. Later zou Salmoneus, die een aanmatigende en goddeloze man was geworden, gehaat worden door zijn onderdanen en vanwege zijn goddeloosheid werd hij door Zeus met een bliksemschicht gedood.

4; 68; 3
En Tyro, die nog maagd was toen dit gebeurde, lag samen met Poseidon en kreeg twee zoons, Pelias en Neleus. Daarna trouwde Tyro met Cretheus en baarde hem Amythaon, Pheres en Aeson. Maar na de dood van Cretheus ontstond er strijd over het koningschap tussen Pelias en Neleus. Van deze twee werd Pelias koning van Iolcus en de naburige districten, maar Neleus, die Melampus en Bias, de zoons van Amythaon en Aglaia, en bepaalde andere Argivers uit Phthiotis en Aeoliers met zich meenam, begon een oorlog op de Peloponnesus.

Melampus en Bias

4; 68; 4
Melampus, die een ziener was, genas de vrouwen uit Argos van krankzinnigheid die de wraak van Dionysus over hen gebracht had, en in ruil voor deze dienst ontving hij van de koning der Argivers, Anaxagoras de zoon van Megapenthes, tweederde van zijn koninkrijk. En hij ging in Argos wonen en deelde het koningschap met zijn broer Bias.

4; 68; 5
Hij trouwde met Iphianira , de dochter van Megapenthes, en kreeg Antiphates en Manto, en ook Bias en Pronoe. En uit Antiphates en Zeuxippe, de dochter van Hippocoön, werden de kinderen Oicles en Amphalces geboren, en uit Oicles en Hypermnestra, de dochter van Thestius, werden Iphianira, Polyboea en Amphiaraus geboren.

Neleus

4; 68; 6
Melampus, Bias en hun afstammelingen deelden het koningschap over Argos, zoals we hebben geschreven, maar Neleus, toen hij arriveerde in Messene met zijn metgezellen, stichtte de stad Pylos, de plaatselijke bevolking gaven hem de grond. Terwijl hij koning over deze stad was trouwde hij met Chloris, de dochter van de Thebaan Amphion, en kreeg twaalf zoons. De oudste van hen was Periclymenus en de jongste was Nestor die betrokken was bij de expeditie tegen Troje. Met betrekking tot de voorouders van Nestor moeten we hiermee tevreden zijn met wat er is verteld, omdat we streven naar een juiste verhouding in deze geschiedenis.

Lapithen

4; 69; 1
We zullen nu de Lapithen en de Centauren bespreken. Uit Oceanus en Tethys, zo vertellen de mythen, werden een aantal zonen geboren die hun namen aan de rivieren gaven, en één van hen was Peneus, van wie de rivier Peneus in Thessalie later zijn naam kreeg. Hij lag samen met de nimf Creusa en verwekte Lapithes en Centaurus bij haar.

4; 69; 2
Van deze twee vestigde Lapithes zich langs de rivier de Peneus en heerste over deze regio, trouwde met Orsinome, de dochter van Eurynomus, en kreeg bij haar twee zoons, Phorbas en Periphas. Deze twee zoons werden koning in dit gebied en alle bewoners werden ‘Lapithen’ genoemd naar Lapithes. Phorbas, de zoon van Lapithes, die door Alector, de koning van Elis, naar zijn stad te hulp werd geroepen, omdat hij de heerschappij van Pelops vreesde, gaf hem een deel van het koningschap over Elis. En Phorbas kreeg twee zoons, Aegeus en Actor, die het koningschap over de Eliers verkregen.

Ixion

4; 69; 3
De andere zoon van Lapithes, Periphas, trouwde met Astyaguia, de dochter van Hypseus, en kreeg acht zoons, de oudste die Antion heette, sliep met Perimele, de dochter van Amythaon, en verwekte Ixion. Deze, zo gaat het verhaal, beloofde vele huwelijksgeschenken aan Eioneus, trouwde met Dia, de dochter van Eioneus, en verwekte bij haar Pirithous.

4; 69; 4
Maar toen Ixion daarna de huwelijksgeschenken voor zijn vrouw niet wilde afgeven, nam Eioneus hem als borg zijn merries af. Ixion vroeg daarop aan Eioneus om bij hem te komen, hem verzekerend dat hij hem in alle opzichten zou betalen, maar toen Eioneus aankwam smeet hij hem in een kuil die hij met vuur had gevuld. Vanwege de enorme omvang van de misdaad van deze man, was niemand bereid om hem te reinigen voor deze moord. De mythen vertellen echter, dat hij uiteindelijk werd gezuiverd door Zeus, maar verliefd werd op Hera en de euvele moed had om haar hierover te benaderen.

4; 69; 5
Daarop, zegt men, vormde Zeus uit een wolk de gedaante van Hera en stuurde die naar hem toe, en Ixion, die met de wolk (Nephele) sliep verwekte de Centauren, zoals ze worden genoemd, die de gedaante van een mens hebben. Maar de mythen vertellen dat Ixion uiteindelijk, vanwege zijn enorme misdaad, door Zeus na zijn dood op een wiel werd gebonden en eeuwige straf moest ondergaan.

Strijd Centauren en Lapithen

4; 70; 1
De Centauren, volgens sommige schrijvers, werden door nimfen op de berg Pelion grootgebracht, en toen ze de volwassenheid hadden bereikt sliepen ze met merries en brachten de Hypocentauren voort, zoals ze worden genoemd, wat creaturen zijn met een dubbele gedaante. Maar anderen vertellen dat de Hypocentauren de Centauren waren die uit Ixion en Nephele werden geboren, omdat zij de eersten waren die op paarden probeerden te rijden, en dat zij daarna tot een fictieve mythe werden verheven, vanwege het effect van een dubbele gedaante.

4; 70; 2
Ons werd ook verteld dat zij van Pirithous, op basis van de familieband, hun deel van hun vaders koninkrijk opeisten, en toen Pirithous hun eisen niet inwilligde zij zowel met hem als met de Lapithen oorlog voorden.

4; 70; 3
Later, zo gaat het verhaal verder, toen zij hun meningsverschillen hadden bijgelegd, trouwde Pirithous met Hippodamia, de dochter van Butes, en nodigde zowel Theseus als de Centauren op zijn bruiloft uit. De Centauren, die dronken werden vielen de vrouwelijke gasten lastig en probeerden hen met geweld aan te randen, waarop zowel Theseus als de Lapithen, boos over deze uiting van wetteloosheid, velen van hen doodden en de rest uit de stad verdreven.

4; 70; 4
Hierop verzamelden de Centauren al hun krachten, begonnen een oorlog tegen de Lapithen, en doodden velen van hen. De overlevenden vluchtten naar de berg Pholoe in Arcadie en ontsnapten uiteindelijk van daar naar kaap Malea, waar zij zich vestigden. En de Centauren, opgetogen over hun successen, maakten de berg Pholoe tot de basis van hun operaties, beroofden de Grieken die passeerden, en doodden velen van hun buren.

Asclepius

4; 71; 1
Nu we al deze zaken uiteen hebben gezet zullen we de feiten over Asclepius en zijn nakomelingen onderzoeken. Deze Asclepius, zoals de mythen vertellen, was een zoon van Apollo en Coronis, en omdat hij uitblonk door zijn natuurlijke bekwaamheid en scherpzinnigheid van geest, wijdde hij zich aan de wetenschap van de geneeskunde en deed vele ontdekkingen die bijdroegen tot de gezondheid van de mensheid. Hij maakte enorme vorderingen op de weg van de roem en genas, tot verbazing van iedereen, vele zieken die al opgegeven waren, en om deze reden werd geloofd dat hij mensen weer tot leven kon wekken die al waren overleden.

4; 71; 2
Bijgevolg, zo gaat de mythe verder, uitte Hades beschuldigingen tegen Asclepius, en klaagde hem bij Zeus aan dat zijn daden nadelig voor zijn gebied waren. Want, zo zei hij, het aantal doden werd steeds minder en minder, nu de mensen door Asclepius werden genezen.

4; 71; 3
Dus doodde Zeus, verontwaardigd, Asclepius met een bliksem, maar Apollo, verontwaardigd over de moord op Asclepius, vermoordde de Cyclopen die de bliksem voor Zeus hadden gesmeed. Maar Zeus was weer verontwaardigd over de dood van de Cyclopen en gebood dat Apollo als slaaf voor de mensen moest gaan werken als straf voor de misdaad die hij had begaan.

4; 71; 4
Asclepius, zo wordt verder verteld, kreeg twee zoons, Machaon en Podalirius, die de geneeskunde verder ontwikkelden en Agamemnon vergezelden op zijn expeditie tegen Troje. Gedurende deze oorlog waren zij van groot nut voor de Grieken, vakkundig de meeste wonden genezend, en vanwege deze weldaden vergaarden zij grote roem onder de Grieken. Daardoor werden zij vrijgesteld van de gevaren van de oorlog en andere verplichtingen die behoren bij het burgerschap, vanwege de goede diensten die zij betoonden met hun geneeskunst. Wat betreft Asclepius en zijn zoons zijn we tevreden met wat er nu verteld is.

De Asopiden

4; 72; 1
Nu zullen we verhalen over de dochters van Asopus en de zoons die Aeacus kreeg. Volgens de mythen kregen Oceanus en Tethys een aantal zonen die hun namen aan de rivieren gaven, en onder hen waren Peneus en Asopus. Peneus vestigde zich in het gebied dat nu Thessalie wordt genoemd en vernoemde de rivier naar zichzelf. Maar Asopus vestigde zich in Phlius, waar hij Metope trouwde, de dochter van Ladon, die hem twee zoons schonk, Pelasgus en Ismenus, en twaalf dochters, Cercyra en Salamis, ook Aegina, Pirene, en Cleone, toen Thebe, Tanagra, Thespeia, en Asopis, ook Sinope en uiteindelijk Ornia en Chalcis.

4; 72; 2
Eén van deze zoons, Ismenus, kwam naar Boeotie en vestigde zich naast de rivier die hij zijn naam gaf. Maar wat de dochters betreft, Sinope werd door Apollo ontvoerd en bracht haar naar de plek waar nu de stad Sinope is gelegen, die naar haar werd vernoemd, en zij en Apollo kregen een zoon Syrus, die de koning van de Syriers werd, die naar hem werden vernoemd.

4; 72; 3
Cercyra werd door Poseidon naar het eiland gebracht dat naar haar Cercyra werd genoemd. En zij en Poseidon kregen Phaeax, naar wie de Phaeaken later werden vernoemd. Phaeax kreeg een zoon Alcinous, die de terugkeer van Odysseus naar Ithaca regelde.

4; 72; 4
Salamis werd door Poseidon geschaakt en naar het eiland gebracht dat naar haar Salamis werd genoemd. En zij sliep met Poseidon en baarde hem Cychreus, die koning over het eiland werd en roem verwierf door het doden van een slang met enorme afmetingen die de inwoners van het eiland vernietigde.

4; 72; 5
Aegina werd door Zeus geschaakt en door hem naar het eiland Phlius gebracht dat vervolgens Aegina werd genoemd, en nadat zij op het eiland met elkaar hadden samen gelegen baarde zij Aeacus, die er koning van werd.

Peleus en Telamon

4; 72; 6
Aeacus kreeg twee zoons, Peleus en Telamon. Van hen doodde Peleus, die een discus wierp, per ongeluk Phocus, die zijn broer was bij dezelfde vader maar van een andere moeder. Vanwege deze dood werd Peleus door zijn vader verbannen en vluchtte naar Phthia dat tegenwoordig Thessalie wordt genoemd, waar hij werd gereinigd door de koning van het land, Actor, en hem opvolgde op de troon. Actor bleef kinderloos. Peleus en Thetis kregen Achilles, die Agamemnon vergezelde op zijn tocht tegen Troje.

4; 72; 7
Telamon, ook een vluchteling uit Aegina, ging naar Salamis en trouwde met Glauce, de dochter van Cychreus, de koning van de Salamianen, en werd koning van het eiland. Toen zijn vrouw Glauce stierf trouwde hij met Periboea uit Athene, de dochter van Alcathous, bij wie hij Ajax verwekte, die meevocht in de expeditie tegen Troje.

Pelops en Oenomaus

4; 73; 1
Nu we al deze zaken uiteen hebben gezet zullen we ons inspannen om de feiten over Pelops, Tantalus en Oenomaus te vertellen. Maar om dat te kunnen doen moeten we eerst naar vroegere tijden en daar een samenvatting van geven om het verhaal vanaf het begin te kunnen vertellen. Het verhaal gaat als volgt. In de stad Pisa op de Peloponnesus sliep Ares met Harpina, de dochter van Asopus, en verwekte

Oenomaus

4; 73; 2
Die, op zijn beurt, een dochter kreeg, zijn enig kind, en haar Hippodamia noemde. Toen hij eens het orakel raadpleegde over het einde van zijn leven antwoordde de god hem dat hij zou sterven zodra zijn dochter Hippodamia trouwde. Bijgevolg, zo wordt ons verteld, was hij uiterst behoedzaam ten aanzien van het huwelijk van zijn dochter en besloot dat zij maagd moest blijven, in de veronderstelling dat hij alleen op deze manier kon ontsnappen aan het gevaar dat haar huwelijk met zich meebracht.

4; 73; 3
En dus, omdat er vele huwelijkskandidaten voor het meisje waren, bedacht hij een wedstrijd voor iedereen die met haar wilde trouwen, met als voorwaarde dat de verslagen vrijer moest sterven, maar dat hij degene die zou winnen het meisje als vrouw zou schenken. De wedstrijd was een wagenrace van Pisa naar het altaar van Poseidon op de Isthmus van Corinthe, en de start van de paarden regelde hij als volgt:

4; 73; 4
Oenomaus offerde eerst een ram aan Zeus, wanneer de vrijer vertrok, en reed een wagen welke werd getrokken door vier paarden. Dan, wanneer het offer was uitgevoerd, begon Oenomaus aan de race en ging achter de vrijer aan, met een speer en Myrtilus als zijn wagenmenner, en als hij erin slaagde om de wagen die hij achtervolgde in te halen mocht hij de vrijer met zijn speer doden. Door deze methode schrok hij vele vrijers af wanneer zij verschenen, zijn paarden waren snel, en doodde grote aantallen van hen.

4; 73; 5
Maar toen Pelops, de zoon van Tantalus, naar Pisa kwam en Hippodamia zag, werd hij onmiddellijk verliefd op haar, en door Myrtilus om te kopen, de wagenmenner van Oenomaus, en zo zijn medewerking voor de zege te verkrijgen, was hij de eerste die het altaar van Poseidon op de Isthmus bereikte.

4; 73; 6
En Oenomaus, die geloofde dat aan de uitspraak van het orakel was voldaan, was zo ontmoedigd door verdriet dat hij zich van het leven beroofde. Op deze manier, kreeg Pelops zijn vrouw Hippodamia en slaagde er in om de soevereiniteit over Pisa in handen te krijgen, en werd steeds machtiger door zijn moed en wijsheid. Hij overwon de grotere aantallen die op de Peloponnesus woonden en noemde dat land naar zichzelf de Peloponnesus.

Tantalus

4; 74; 1
En nu we Pelops hebben genoemd, moeten we ook het verhaal van zijn vader Tantalus vertellen, zodat we niets weglaten van datgene wat verdiend om verteld te worden. Tantalus was een zoon van Zeus, bezat een ongelofelijke rijkdom en was wijd en zijd beroemd, hij woonde in dat deel van Azie dat nu Paphlagonie wordt genoemd. En omdat Zeus zijn vader was, zoals men vertelde, een bijzondere vriend van de goden.

4; 74; 2
Later in zijn leven, kon hij als mens echter de weelde die op hem af kwam niet verdragen, toen hij tot de gemeenschappelijke tafel van de goden werd toegelaten en zo op de hoogte raakte van al hun besloten gesprekken, en vertelde geheimen aan de sterfelijke mensen door die niet aan hen doorverteld mochten worden. Om deze reden werd hij nog tijdens zijn leven en na zijn dood gestraft, zoals de mythen vertellen, tot eeuwig lijden in Hades onder de goddelozen.

Niobe

4; 74; 3
Hij kreeg een zoon Pelops en een dochter Niobe, en Niobe werd moeder van zeven zonen en hetzelfde aantal dochters, meisjes van uitzonderlijke schoonheid. Ze liet zich vaak hooghartig uit over haar vele kinderen, en verklaarde dan op een opschepperige manier dat zij met meer kinderen was gezegend dan Leto, zo vertellen de mythen ons. Daarop werd Leto woedend en beval Apollo om de zeven zonen van Niobe met zijn pijlen te doden en Artemis de dochters. En toen deze twee de opdracht van hun moeder hoorden doodden zij op hetzelfde ogenblik alle kinderen van Niobe met hun pijlen, en gebeurde het, bijna in een flits, dat een vrouw die met kinderen was gezegend, nu kinderloos was.

Koningen van Troje

4; 74; 4
Maar omdat Tantalus, nadat hij zich de vijandigheid van de goden op zijn nek had gehaald, uit Paphlagonie werd verdreven door Ilus, de zoon van Tros, is het noodzakelijk dat we ook al de familiebetrekkingen van Ilus en zijn voorouders vertellen.

4; 75; 1
De eerste die als koning over het land Troje regeerde was Teucer, de zoon van riviergod Scamander en een nimf van de berg Ida. Hij was een man van aanzien en de reden dat de bevolking van het land Teucriers werden genoemd, naar zijn eigen naam. Teucer kreeg een dochter Batia, waarmee Dardanus, de zoon van Zeus, trouwde. En toen Dardanus de troon besteeg noemde hij de bevolking van het land Dardaniers naar zichzelf, en stichtte een stad aan de kust die hij ook naar zichzelf Dardanus noemde.

4; 75; 2
Hij kreeg een zoon Erichthonius, die veel geluk en rijkdom vergaarde. Over hem schrijft de dichter Homerus: ‘De rijkste van sterfelijke mensen; hij had drieduizend merries die op zijn drassige weilanden graasden.’

4; 75; 3
Erichthonius kreeg een zoon Tros, die de bewoners van het land Trojanen noemde, naar zijn eigen naam. Tros op zijn beurt kreeg drie zoons, Ilus, Assaracus en Ganymedes. Ilus stichtte op de vlakte een stad die het meest gerenommeerd was van alle steden in de Troad, en noemde die naar zichzelf Ilium.

4; 75; 4
En Ilus kreeg een zoon Laomedon, die op zijn beurt Tithonus en Priamus kreeg. En Tithonus, nadat hij een campagne voerde in die delen van Azie die ten oosten van hem lagen tot aan Ethiopie, verwekte, zoals de mythen vertellen, een zoon Memnon, die de Trojanen te hulp schoot en werd gedood door Achilles, terwijl Priamus met Hecabe trouwde, en naast een aantal andere zonen, Hector kreeg die zeer veel roem vergaarde in de Trojaanse Oorlog.

4; 75; 5
Assaracus werd koning over de Dardaniers en kreeg Capys, wiens zoon Anchises was, die bij Aphrodite Aeneas verwekte, de meest beroemde man onder de Trojanen. En Ganymedes, die alle mannen in schoonheid overtrof, werd door de goden weggegrist om Zeus als wijnschenker te dienen.

Daedalus in Athene

4; 75; 6
Maar nu we al deze zaken hebben beschreven gaan we verder met het bespreken van alles wat met Daedalus te maken heeft, de Minotaurus en de expeditie van Minos tegen koning Cocalus van Sicilie.

4; 76; 1
Daedalus was een Athener van geboorte en maakte deel uit van de stam der Erechtiden, omdat hij de zoon was van Metion, de zoon van Eupalamus, de zoon van Erechtheus. Hij stak door zijn natuurlijke aanleg ver uit boven andere mensen en ontwikkelde de kunst van het bouwen, het maken van beelden, en het bewerken van steen. Hij was ook de uitvinder van vele apparaten die hebben bijgedragen aan de vooruitgang van zijn kunst en bouwde werken in vele gebieden van de bewoonde wereld die de verbazing van de mensen opriep.

4; 76; 2
Hij blonk zo ver boven andere mensen uit met zijn beelden dat in latere generaties het verhaal ontstond dat de beelden die hij maakte bijna levensecht waren. Zij konden zien, zeiden ze, en lopen, en alle kenmerken van het lichaam waren zo goed gemaakt, dat de toeschouwer de indruk kreeg dat het beeld wat door hem gemaakt was begiftigd leek met leven.

4; 76; 3
En omdat hij de eerste was die het open oog uitbeeldde en de benen van elkaar scheidde alsof ze een grote pas maakten en gestrekte armen en handen toonde, was het een natuurlijk proces dat hij bewondering voor zijn werk van de mensen kreeg. Want de kunstenaars voor zijn tijd hadden hun beelden gemaakt met dichte ogen en de armen en handen hangend langs het lichaam aan de zijkanten vastgemaakt.

4; 76; 4
Maar hoewel Daedalus vanwege zijn technische vaardigheden een bron van bewondering was, moest hij zijn vaderland ontvluchten, omdat hij veroordeeld was voor moord vanwege de volgende reden. Talos, een zoon van de zus van Daedalus, kreeg zijn opleiding in het huis van Daedalus, terwijl hij nog een jongen was.

4; 76; 5
Maar daar hij meer begaafd was dan zijn leraar vond hij de pottenbakkerschijf uit, en vervolgens, toen hij bij toeval op een kaakbeen van een slang stuitte en daarmee door een klein stukje hout zaagde, probeerde hij de tandvorm van de slangentanden te imiteren. Vervolgens maakt hij een zaag van ijzer, waarmee hij het hout dat hij voor zijn werk gebruikte doorzaagde, en voor deze prestatie verwierf hij de reputatie een apparaat uitgevonden te hebben dat van groot belang kon zijn voor de kunst van het bouwen.

4; 76; 6
Maar Daedalus, die jaloers op de jongen was en merkte dat zijn faam ver boven die van zijn meester begon uit te stijgen, doodde de jongen verraderlijk. Toen hij betrapt werd terwijl hij hem aan het begraven was, en men hem vroeg wat hij aan het begraven was, antwoordde hij: ‘Ik ben een slang aan het begraven.’ En een mens kan zich over de vreemde situatie verbazen, dat hetzelfde dier dat tot de gedachte leidde om een zaag te ontwerpen ook de aanleiding was tot de ontdekking van de moord.

4; 76; 7
En Daedalus, die werd beschuldigd van moord en veroordeeld door de rechtbank op de Areopagus, vluchtte eerst naar een van de districten in Attica, waarvan de inwoners, zoals ons verteld is, naar hem Daedaliden genoemd werden.

Pasiphae en de stier

4; 77; 1
Later ontsnapte Daedalus van Attica naar Kreta, waar hij, bewonderd om de roem van zijn kunst, een vriend van Minos werd die daar koning was. Volgens de mythen werd Pasiphae, de vrouw van Minos, verliefd op de stier, en Daedalus, maakte een apparaat in de vorm van een koe, en hielp Pasiphae zo om haar passie te bevredigen.

4; 77; 2
Als uitleg van deze mythe geldt het volgende verhaal. Voor die tijd was het de gewoonte van Minos om jaarlijks de mooiste stier van zijn kudde aan Poseidon te offeren. Maar op het moment in kwestie was er een stier geboren van uitzonderlijke schoonheid en offerde hij er een van mindere kwaliteit, waarop Poseidon, die erg boos op Minos was, er voor zorgde dat zijn vrouw Pasiphae verliefd werd op de stier.

4; 77; 3
En door de vindingrijkheid van Daedalus had Pasiphae gemeenschap met de stier en baarde de Minotaurus, die beroemd was in de mythen. Dit schepsel, zeggen ze, had een dubbele gedaante, het bovenste gedeelte van zijn lichaam tot aan zijn schouder was dat van een stier en de rest die van een man.

4; 77; 4
En Daedalus bouwde als plek om dit monsterlijke ding in te huisvesten, zo gaat het verhaal, een labyrint. De gangen daarvan kronkelden zo erg dat degenen die er niet mee vertrouwd waren moeilijk de uitgang konden vinden. In dit labyrint werd de Minotaurus opgesloten en verslond daar de zeven jongens en zeven meisjes die vanuit Athene werden gestuurd, zoals we al verteld hebben.

Vlucht van Daedalus

4; 77; 5
Maar Daedalus, zeggen ze, nadat Minos eerst bedreigingen tegen hem geuit had omdat hij de koe had gemaakt, werd bang voor de woede van de koning en vertrok van Kreta, waarbij Pasiphae hem hielp om een schip voor zijn ontsnapping te regelen.

4; 77; 6
Zijn zoon Icarus ging met hem mee en zij kwamen op een eiland terecht dat midden in de open zee lag. Maar toen Icarus op een roekeloze manier van het schip stapte, viel hij in zee en stierf, en ter nagedachtenis aan hem werd de zee de Icarische Zee genoemd en het eiland Icaria. Daedalus zeilde weg van dit eiland en landde in de buurt van Sicilie vlakbij het gebied waar Cocalus als koning heerste, die hem vriendelijk ontving en hem vanwege zijn genialiteit en roem tot goede vriend maakte.

4; 77; 7
Maar sommigen schrijvers van mythen vertellen een ander verhaal. Daedalus bleef nog een poosje langer op Kreta, verborgen gehouden door Pasiphae, en koning Minos, verlangend om wraak op hem te nemen maar hem niet kon vinden, gaf opdracht om alle boten die op het eiland waren naar hem te laten zoeken en beloofde een grote som geld aan degene die Daedalus zou vinden.

4; 77; 8
Daarop maakte Daedalus, wanhopig omdat hij geen boot kon vinden voor zijn ontsnapping, met ingenieuze vindingrijkheid vleugels die bijzonder slim waren ontworpen en prachtig dicht waren gesmeerd met was. En deze bevestigde hij aan zijn lichaam en aan dat van zijn zoon en spreidde ze uit om te vliegen, tot verbazing van iedereen, en vluchtte zo over de open zee die om het eiland Kreta ligt.

4; 77; 9
En wat Icarus betreft, vanwege de onwetendheid van de jeugd vloog hij te hoog en viel in de zee toen de was die de vleugels bijeen hield smolt door de zon, terwijl Daedalus, door vlak boven de zee te vliegen en zo zijn vleugels regelmatig nat maakte, veilig doorvliegend, Sicilie bereikte. Wat deze zaken betreft, hoewel de mythe een wonderlijk verhaal is, vonden wij dat dit verhaal niet onvermeld mocht blijven.

Daedalus en Cocalus

4; 78; 1
Daedalus bracht een aanzienlijke tijd door bij Cocalus en de Sicanianen, en werd enorm om zijn grote vaardigheid door hen bewonderd. En op het eiland bouwde hij diverse werken die tot op heden nog steeds te bewonderen zijn. In de buurt van Megaris bouwde hij bijvoorbeeld een ingenieuze kolumbethra zoals men het noemde, waaruit een grote rivier, de Alabon genaamd, in zee uitstroomt, die niet ver daarvandaan is gelegen.

4; 78; 2
In de omgeving van de rivier de Camicus, op het grondgebied van Acragas , bouwde hij een stad die op een rots lag en de sterkste van heel Sicilie was en totaal onneembaar was door enige vorm van geweld, want hij maakte de klim naar boven smal en kronkelig, en bouwde het zo ingenieus dat het door drie of vier man te verdedigen was. Bijgevolg bouwde Cocalus in deze stad zijn koninklijk paleis, en borg zijn schatten in de stad op die door de inventiviteit van de ontwerper onneembaar was geworden.

4; 78; 3
Een derde constructie van zijn hand, op het grondgebied van Silenus , was een grot waar hij de stoom zo succesvol verdreef die werd veroorzaakt door het vuur dat erin brandde dat degenen die de grot frequent bezochten onmerkbaar zweetten vanwege de zachte werking van het vuur, en uiteindelijk, met plezier voor zichzelf, van de zwakheden van hun lichaam genezen werden zonder last te hebben van de hitte.

4; 78; 4
Ook bij Eryx, waar een rots tot enorme hoogt opstijgt en de smalle ruimte, waar de tempel van Aphrodite was gebouwd, het noodzakelijk maakte om op het topje van de rots te bouwen, bouwde hij een muur op die rots, die op een verbazingwekkende wijze de ruimte op deze overhangende rots uitbreidde.

4; 78; 5
Bovendien bouwde hij, voor Aphrodite op de berg Eryx, zeggen ze, een ingenieus geconstrueerd gouden ram, met grote zorg vervaardigd, dat hij tot in het kleinste detail liet lijken op een echte ram. Vele andere werken construeerde hij zo door heel Sicilie, maar deze zijn intussen door de lange tijd die is verstreken verdwenen.

Cocalus en de dood van Minos

4; 79; 1
Toen Minos, de koning van de Kretenzers, die op dat moment over de zeeen heerste, hoorde dat Daedalus naar Sicilie was gevlucht, besloot hij een campagne tegen het eiland te voeren. Nadat hij een behoorlijke zeemacht had samengesteld zeilde hij weg van Kreta en landde in het gebied van Acragas dat sindsdien naar hem Minoa wordt genoemd. Daar ontscheepte hij zijn troepen en zond boodschappers naar koning Cocalus die Daedalus van hem opeisten om te straffen.

4; 79; 2
Maar Cocalus nodigde Minos uit voor overleg en, nadat hij beloofd had om al zijn eisen in te willigen, nodigde hij hem als gast in zijn huis uit. Toen Minos een bad nam hield hij hem lange tijd in te heet water waardoor hij stierf. Het lichaam gaf hij terug aan de Kretenzers, en vertelde hen dat Minos was uitgegleden en in het hete water was gevallen waardoor hij stierf.

4; 79; 3
Daarop begroeven de metgezellen van Minos het lichaam van de koning met prachtige ceremonien, en bouwden een graf van twee verdiepingen. In het graf dat in de grond verscholen was legden zij zijn beenderen, en bouwden daarop een altaar voor Aphrodite dat voor iedereen zichtbaar was. Hier ontving Minos van vele generaties eerbetoon, terwijl de bewoners van de regio daar offerden met het idee dat het altaar van Aphrodite was.

4; 79; 4
Maar in latere tijden, nadat de stad van de Acraganianen was gesticht en het bekend werd dat zijn beenderen daar waren neergelegd, gebeurde het dat het graf werd ontmanteld en de beenderen teruggegeven werden aan de Kretenzers, dit werd gedaan toen Theron heerste over het volk van Acragas.

4; 79; 5
Na de dood van Minos, vervielen de Kretenzers tot opstand, omdat zij geen heerser meer hadden, en omdat hun schepen in opdracht van Cocalus door de Sicanianen waren verbrand, en gaven de hoop op om terug te keren naar hun vaderland. Zij besloten om in Sicilie te gaan wonen, een deel van hen stichtten op dat eiland een stad die ze de naam Minoa gaven naar hun koning, en anderen, na vele omzwervingen door de binnenlanden van het eiland, namen een plek in beslag die makkelijk te verdedigen was en stichtten een stad die zij de naam Engyum gaven naar de bron die de stad in stroomde.

4; 79; 6
Later, na de vernietiging van Troje, toen de Kretenzer Meriones naar de kust van Sicilie kwam, verwelkomden zij, vanwege hun verwantschap met hem, de Kretenzers die met hem meekwamen en deelden het burgerschap met hen. Zij gebruikten als basis hun goed versterkte stad en nadat zij sommige van de naburige volkeren hadden onderworpen, stelden zij een redelijk groot gebied voor zichzelf veilig. 4; 79; 7
En terwijl ze gestaag sterker werden bouwden zij een tempel voor de Moeders en brachten deze godinnen een ongebruikelijk eerbetoon, hun tempels met vele heilige offers sierend. De cultus van deze godinnen, zegt men, hadden zij meegenomen vanuit hun huizen op Kreta, omdat de Kretenzers deze godinnen ook bijzonder vereren.

De nimfen van de Ida

4; 80; 1
Het verhaal van de Moeders volgens de mythen luidt als volgt: zij voedden van begin af aan Zeus zonder dat Cronus het wist, en in ruil daarvoor verplaatste Zeus hen naar de hemel waar hij ze als sterrenstelsel plaatste met de naam Beren (of Dragers).

4; 80; 2
En Aratus is het met dit verhaal eens wanneer hij in zijn gedicht over de sterren zegt: achter hun schouders staan de Beren. Als ware zij van Kreta naar de hemel geklommen door de wil van machtige Zeus, want toen hij nog een baby was in het geurige Dicte vlakbij de berg Ida verstopten zij hem in een grot en voedden hem een jaar lang, terwijl de Cureten van Dicte Cronus misleidden.

4; 80; 3
Er is geen aanleiding om de heiligheid van deze godinnen weg te laten en de roem die zij genoten bij de mensen te noemen. Zij worden niet alleen door de inwoners van deze stad vereerd, maar ook naburige volkeren vereren deze godinnen met prachtige offers en elke andere vorm van verering.

4; 80; 4
Sommige steden moesten inderdaad op bevel van de orakels van de Pythische god de godinnen vereren, om er zeker van te zijn dat door zo te leven hun eigen burgers van geluk verzekerd zouden zijn en de steden zouden floreren. En uiteindelijk groeide de roem van de godinnen tot zo’n hoogte dat de inwoners van deze regio overgingen met het brengen van vele heilige offers in goud tot aan de tijd dat we deze geschiedenis schrijven.

4; 80; 5
Zo werd er bijvoorbeeld een tempel gebouwd die niet alleen uitblonk door grootte maar ook verbazing opriep op basis van de gemaakte kosten om hem te bouwen. Want daar de mensen op hun eigen grondgebied geen geschikte stenen hadden moesten zij die bij hun buren, de inwoners van Agyrium gaan halen, hoewel die steden bijna honderd stadien uit elkaar lagen en de weg waarover zij de blokken moesten transporteren ruw en moeilijk begaanbaar was. Om deze reden bouwden zij wagens met vier wielen en vervoerden de stenen met gebruikmaking van honderd stel ossen.

4; 80; 6
Inderdaad, vanwege het grote aantal van heilige bezittingen van de tempel waren zij zo rijk dat, op basis van hun grote welvaart, niet naar de kosten werd gekeken. Want nog niet zo lang geleden bezaten deze godinnen drieduizend stuks heilig vee en grote hoeveelheden land, waardoor zij een grote bron van inkomsten hadden.

Aristaeus

4; 81; 1
Maar nu we over deze zaken voldoende hebben verteld, zullen we er nu toe overgaan om over Aristaeus te schrijven. Aristaeus was de zoon van Apollo en Cyrene, de dochter van Hypseus, de zoon van Peneus, en zijn geboorte wordt door zekere schrijvers van mythen als volgt weergegeven: Apollo werd verliefd op een meisje met de naam Cyrene, die opgegroeid was in de buurt van de berg Pelion en een onvergelijkbare schoonheid bezat, en hij voerde haar daar vandaan weg naar een plek in Libya waar hij in latere tijden de stad Cyrene stichtte, die naar haar vernoemd was.

4; 81; 2
Apollo verwekte in dat land bij haar een zoon die hij Aristaeus noemde en gaf de baby in handen van de Nimfen om te koesteren, en die laatsten schonken hem verschillende namen, zoals Numius (Herder), Aristaeus en Agreus (Jager). Hij leerde van de Nimfen hoe melk gestremd moest worden, om bijenkorven te maken, om olijfbomen in cultuur te brengen, en was de eerste die de mensen leerde hoe met deze zaken om te gaan.

4; 81; 3
En vanwege het voordeel dat voortkwam uit deze ontdekkingen vereerden de mensen die dit hadden ontvangen Aristaeus met dezelfde ereblijken als die van een god, zoals zij ook hadden gedaan in het geval van Dionysus. Hierna, zeggen ze, ging Aristaeus naar Boeotie, waar hij trouwde met één van de dochters van Cadmus, Autonoe, die vervolgens Actaeon baarde, die, zoals de mythen vertellen, door zijn eigen honden verscheurd werd.

Actaeon

4; 81; 4
De reden voor dit slechte fortuin, zoals sommigen het verklaren, zo vermoedt men, was gelegen in het feit dat hij door zijn toewijding aan Artemis en de eerste vruchten van de jacht, hij het huwelijk met Artemis in de tempel van de godin wilde voltrekken, maar volgens anderen, was het omdat hij zichzelf een betere jager vond dan Artemis.

4; 81; 5
Maar het is voorstelbaar dat vanwege deze twee redenen de godin boos werd. Want of Actaeon maakte oneigenlijk gebruik van zijn jachtbuit om zijn eigen verlangen naar haar die het huwelijk had afgezworen te vervullen, of hij was zo stoutmoedig om te beweren dat hij een betere jager was dan zij waarvan zelfs de goden huiverig zijn om met haar in de jacht te wedijveren, en zij waren het er allemaal over eens dat de godin terecht boos op hem was. En in het algemeen, kunnen wij best geloven dat, toen hij veranderd was in een van de dieren waarop hij gewoon was om te jagen, door de goden gedood werd die gewend waren te jagen op andere dieren.

Aristaeus op Ceos

4; 82; 1
En wat Aristaeus betreft, na de dood van Actaeon, zo wordt verteld, ging hij naar het orakel van zijn vader, Apollo, die hem voorspelde dat hij zou emigreren naar het eiland Ceos en vertelde hem ook van de eer die hem ten deel zou vallen onder de Ceosianen.

4; 82; 2
Hij zeilde naar dit eiland, maar omdat er in heel Griekenland een plaag heerste bracht hij daar namens alle Grieken een heilig offer. En omdat het offer werd gebracht op het moment van opkomen van de ster Sirius, dat de periode is waarin de periodieke winden gewoonlijk waaien, kwam, zo werd ons verteld, aan de pest een einde.

4; 82; 3
Nu zal de man die naar deze gebeurtenis kijkt zich redelijk vergapen aan deze vreemde wending van het noodlot. Want dezelfde man die zag hoe zijn zoon door de honden werd verscheurd maakte zo een eind aan de invloed van die ster die, van alle sterren dezelfde naam draagt en waarvan men denkt dat deze de vernietiging brengt over de mensheid, en door dit te doen verantwoordelijk was voor het redden van de resterende levens.

De omzwervingen van Aristaeus

4; 82; 4
Verder weten we dat Aristaeus twee nakomelingen achterliet op het eiland Ceos en terugkeerde naar Libya, vanwaar hij verder trok met de hulp van zijn moeder, een nimf, en aankwam op het eiland Sardinie. Hier bouwde hij zijn huis, en omdat hij hield van het eiland vanwege haar schoonheid, beplantte hij het en bracht de grond in cultuur, terwijl het vroeger braak had gelegen. Hier kreeg hij twee zoons, Charmus en Callicarpus.

4; 82; 5
En nadat hij andere eilanden had bezocht en enige tijd op Sicilie had doorgebracht, waar hij, vanwege de overvloed aan vruchten en de vele kudden vee die daar graasden, erop gebrand was om de inwoners de weldaden te tonen die hij hen kon schenken. Daardoor ontving Aristaeus, van de inwoners van Sicilie, speciale eerbewijzen als een god, vooral van diegenen die de vruchten van de olijfbomen oogsten.

4; 82; 6
En uiteindelijk, zoals de mythen vertellen, bezocht hij Dionysus in Thracie en werd ingewijd in zijn geheime riten, en tijdens zijn verblijf bij de god leerde hij van hem veel nuttige kennis. En nadat hij enige tijd in de buurt van de berg Haemus had gewoond werd hij nooit meer door een mens gezien, en ontving de onsterfelijke eer van niet alleen de barbaren uit dat gebied maar ook van de Grieken.

Eryx en Aphrodite

4; 83; 1
Maar ten aanzien van Aristaeus zijn we tevreden met wat er gezegd is, en zullen we nu het verhaal van Daphnis en Eryx trachten uiteen te zetten. Dit is wat er over hen verteld wordt: Eryx was een zoon van Aphrodite en Butes, een zekere koning van Sicilie van grote faam, en hij werd door de inwoners bewonderd om zijn edele geboorte van moeders kant en werd koning over een deel van het eiland. Hij stichtte ook een opmerkelijke stad die zijn naam droeg. Die was gevestigd op een hoge plek, en op de hoogste plek in de stad richtte hij een altaar voor zijn moeder op, die hij niet alleen verfraaide met een prachtig gebouwde tempel, maar ook bouwde met grote toewijding.

4; 83; 2
De godin, voor zowel de eerbied die de inwoners van het gebied haar betoonden alsook de eer die ze ontving van de zoon die ze had gebaard, spreidde een buitengewone liefde voor de stad ten toon, en om deze reden werd ze de Eryxiaanse Aphrodite genoemd. En een mens kon volledig voldaan zijn wanneer hij stopte met het opsommen van de roem die dit heiligdom heeft verzameld.

4; 83; 3
Alle andere heiligdommen hebben inderdaad een waas van roem, maar vaak is die minder door bepaalde gebeurtenissen, terwijl dit de enige tempel is die, gesticht aan het begin van de tijd, nooit heeft gefaald om het onderwerp van verering te zijn, en integendeel, in de loop van de tijd een steeds grotere groei doormaakte.

4; 83; 4
Want nadat Eryx het de eer die we beschreven hebben schonk, ging Aeneas, de zoon van Aphrodite, in een latere tijd, toen hij op weg was naar Italie, en bij het eiland voor anker ging, naar het heiligdom, omdat het van zijn eigen moeder was, en verfraaide het met vele heilige offers. Na hem betoonden de Sicanianen vele generaties lang de goden met vele eerbetuigingen en verfraaiden het gestaag met vele prachtige offers en heilige gebeden. En na die tijd lieten de Carthagezers, toen zij de heersers waren geworden over een deel van Sicilie, nooit na om de godin speciaal te vereren. En ten slotte overtroffen de Romeinen, toen zij heel Sicilie hadden onderworpen, alle mensen die hen waren voorgegaan in de ereblijken die zij haar betoonden.

4; 83; 5
En zij deden dit met een goede reden, want toen zij hun afstamming van haar ontdekten en om deze reden succesvol waren in hun ondernemingen, verheerlijkten zij haar die de oorzaak van hun succes was met de uitingen van dankbaarheid en eer die zij aan haar verschuldigd waren.

4; 83; 6
De consuls en pretoren bijvoorbeeld, die het eiland bezochten en alle Romeinen die met enige autoriteit bekleed waren, wanneer zij naar Eryx kwamen, versierden het heiligdom met prachtige offers en eerbetuigingen, en legden hun gestrengheid van hun gezag af, deden mee aan sportactiviteiten en hielden gesprekken in de geest van grote vrolijkheid met vrouwen, omdat zij geloofden dat dit de enige manier was om de godin met hun aanwezigheid te plezieren.

4; 83; 7
De Romeinse senaat hield zich zo ijverig bezig met de verering van de godin dat er werd bepaald dat de zeventien steden van Sicilie die het meest trouw aan Rome waren een belasting van goud aan Aphrodite moesten betalen, en dat tweehonderd soldaten als bewakers van haar heiligdom moesten dienen. Nu we aldus uitgereid verslag hebben gedaan over het onderwerp Eryx, hebben we tenminste ook verslag gedaan over de godin zoals zij dat verdient.

Daphnis

4; 84; 1
Nu zullen we trachten uiteen te zetten wat de mythen te vertellen hebben met betrekking tot Daphnis. Op Sicilie zijn de bergen van Herae, die, zegt men, van nature prachtig gelegen zijn, vanwege de schoonheid van de natuur en het speciale karakter van de regio er omheen, om te ontspannen en plezier te maken in het zomerseizoen. Want zij bezitten vele bronnen van uitzonderlijk zoet water en staan vol met allerlei soorten bomen. Er staan ook veel grote eikenbomen die vruchten dragen van buitengewone afmetingen, want ze zijn twee keer zo groot als die in andere landen groeien. En er staan ook enkele gecultiveerde bomen, die uit zichzelf zijn ontstaan, omdat de wijnstok daar in overvloed wordt gevonden en vruchtbomen die in aantallen niet zijn te tellen.

4; 84; 2
Bijgevolg onderhield het gebied eens het leger uit Carthago toen het werd geconfronteerd met hongersnood, en voorzagen de bergen tienduizenden soldaten van voedsel voor hun niet aflatende behoefte. Het was in deze regio, waar de valleien zijn gevuld met bomen dat een god in een boomgaard gewijd aan de nimfen, zoals de mythen vertellen, dat er een jongen werd geboren, een zoon van Hermes en een Nimf, die, vanwege de zoete laurierbomen (Daphne) die daar in overvloed groeiden, de naam Daphnis kreeg.

4; 84; 3
Hij werd opgevoed door Nimfen, en daar hij vele kuddes vee bezat besteedde hij veel tijd aan hun verzorging, en werd om deze reden Bucolus of ‘veehoeder’ genoemd. En begaafd met een uitzonderlijk mooie stem, vond hij het pastorale gedicht uit dat tot en met heden nog steeds populair is op Sicilie.

4; 84; 4
De mythen voegen hier nog aan toe dat Daphnis Artemis vergezelde op de jacht, de godin zo op aanvaardbare wijze dienend, en dat hij haar met zijn herdersfluit en pastorale liedjes buitengewoon plezierde. Er wordt ook verteld dat een van de Nimfen verliefd op hem werd en hem voorspelde dat wanneer hij met een andere vrouw zou samenliggen hem het zicht ontnomen zou worden. En inderdaad, toen hij eens dronken was gevoerd door een dochter van een koning en hij met haar had geslapen, werd hij beroofd van zijn zicht in overeenstemming met de profetie van de Nimf. Wat Daphnis betreft hebben we hiermede voldoende gezegd.

Orion

4; 85; 1
We zullen nu beschrijven wat de mythen vertellen over Orion. Het verhaal gaat als volgt: Orion, die alle helden die we hebben beschreven in grootte en lichaamskracht ver overtrof, was een liefhebber van de jacht en de bouwer van machtige werken vanwege zijn grote kracht en liefde voor roem. Op Sicilie bijvoorbeeld bouwde hij, voor Zanclus, die op dat moment koning was van de stad die Zancle naar hem was genoemd, maar tegenwoordig Messina heet, bepaalde werken, en één daarvan die hij volvoerde was een voorgebergte bij de haven op te werpen en zo een havendam te bouwen.

4; 85; 2
En nu we Messina hebben genoemd is het voor ons doel niet vreemd om datgene toe te voegen wat men over de Straat van Messina hebben geschreven.

4; 85; 3
De oude schrijvers van mythen vertellen dat Sicilie oorspronkelijk een schiereiland was, en het later een eiland werd, vanwege de volgende oorzaak. De landengte was op haar smalste punt aan beide zijden onderhevig aan het geweld van de golven uit de zee waardoor een geul werd uitgesleten, en om deze reden werd de plek Rhegium genoemd, en de stad die vele jaren later daar werd gesticht kreeg dezelfde naam.

4; 85; 4
Sommigen mensen zeggen echter dat er machtige aardbevingen op die plek zijn geweest waardoor de landengte werd verbroken, en op deze manier de Straat van Messina werd gevormd, en de zee nu het vasteland scheidde van het eiland.

4; 85; 5
Maar de dichter Hesiodus beweert juist het tegenovergestelde, namelijk, dat toen de zee zichzelf een weg baande, Orion een landtong bouwde die bij Peloris ligt en daar ook het heiligdom van Poseidon bouwde dat door de bewoners bijzonder wordt vereerd. Nadat hij deze werken had voltooid vertrok hij naar Euboea en ging daar wonen. Daarna, vanwege zijn roem, werd hij tussen de sterren geplaatst en kreeg zo een onsterfelijk gedenkteken.

4; 85; 6
En zo wordt hij ook omschreven door de dichter Homerus in zijn “Necuia” als hij schrijft: En na hem zag ik de grote Orion, wilde beesten voortdrijvend over de Affodillenweide, de beesten die hij zelf had gedood tussen de eenzame heuvels. En in zijn handen hield hij een staf, nooit gebroken, geheel van brons.

4; 85; 7
Zo ook, om zijn grote afmetingen uit te beelden, waar hij eerder over spreekt bij de Aloaden , dat zij op negenjarige leeftijd al negen el breed en een gelijk aantal vadem hoog zijn, voegt hij toe: Dit waren de grootste mensen die ooit op aarde rondliepen, bezorgers van graan, en veruit de mooiste, uitgezonderd Orion, beroemd in het buitenland. Maar in overeenstemming met het plan dat we aan het begin verteld hebben, hebben we voldoende verteld over de helden en halfgoden, en zullen we het huidige boek hier afsluiten.

Boek 5 - deel 1

Introductie

5; 1; 1
Historici moeten er bijzonder op letten, wanneer zij hun woorden opschrijven, om aandacht te schenken aan alles wat van enig nut kan zijn, en speciaal aan de rangschikking van het uiteenlopende materiaal dat hen ter beschikking staat. Deze aandacht voor rangschikking, bijvoorbeeld, is niet alleen belangrijk voor personen als hulp bij privé-aangelegenheden wanneer zij in het bezit van hun eigendommen willen blijven en die willen vermeerderen, maar hen ook, wanneer het op hun geschiedschrijving aankomt, een paar voordelen biedt.

5; 1; 2
Sommige historici zijn inderdaad, hoewel ze lof verdienden voor de stijl en ervaring waarmee ze de gebeurtenissen waarover zij schrijven afgeleid hebben, tekortgeschoten in de wijze waarop zij met de rangschikking zijn omgegaan, met als resultaat dat, terwijl de inspanningen en de zorg die ze er aan besteed hebben veel bijval van hun lezers kreeg, de volgorde waarmee zij het materiaal rangschikten onderwerp van afkeuring verdient.

5; 1; 3
Timaeus, bijvoorbeeld, schonk de grootste aandacht en nauwkeurigheid aan de chronologie en hield rekening met de uitgebreide kennis die hij door ervaring had opgedaan, maar hij kreeg terecht kritiek voor zijn voorbarige en lange weglatingen, en vanwege de overmaat aan weglatingen die hij deed kreeg hij van sommigen de naam van Epitmaeus of Cenrurist.

5; 1; 4
Ephorus, aan de andere kant, behaalde succes met zijn universele geschiedenis die hij schreef, niet alleen door de stijl van zijn compositie, maar ook door de rangschikking van zijn werk. Want al zijn boeken zijn zo samengesteld dat zij alle gebeurtenissen omvatten die onder een onderwerp te vertellen zijn. Daarom geven wij de voorkeur aan zijn methode om met het materiaal om te gaan, en, zo veel mogelijk, zijn methode van werken aan te houden.

Sicilie

5; 1; 5
En omdat wij dit boek de titel “Op de eilanden” gegeven hebben zal in overeenstemming met deze titel het eerste eiland dat we bespreken Sicilie zijn, want het is het rijkste van alle eilanden en tevens staat het op de eerste plaats wat betreft de ouderdom van de mythen die erover verhalen.

5; 2; 1
In de oudheid heette het, naar haar vorm, Thrinacia, toen Sicania naar de bewoners die daar hun huizen bouwden, en uiteindelijk kreeg het de naam Sicilie naar de Sicilianen die met een schip vanuit Italie er naar toe overstaken.

5; 2; 2
Haar omtrek is ongeveer 4360 stadien. Het heeft drie zijden, de een loopt van Pelorus tot aan Lilybaeum en is 1700 stadien lang, die van Lilybaeum tot Pachynus in het gebied van Syracuse is 1700 stadien, en de overblijvende zijde is 960 stadien lang.

Demeter en de schaking van Persephone

5; 2; 3
De Sicilianen die op het eiland wonen hebben de traditie van hun voorouders overgenomen, het verhaal achtereenvolgens succesvol vanuit de oude tijd van de ene op de andere generatie overleverend, dat het eiland heilig is voor Demeter en Persephone. Hoewel er bepaalde dichters zijn die vertellen dat Zeus bij het huwelijk van Hades en Persephone het eiland als huwelijksgift aan de bruid gaf.

5; 2; 4
Dat de oudste bewoners van Sicilie, de Sicanianen, inheems waren, wordt door de beste autoriteiten onder de historici aangegeven, en ook dat de godinnen die we genoemd hebben als eersten op het eiland verschenen. En zij bracht als eerste, vanwege de vruchtbaarheid van haar bodem, de korenaar voort, feiten waarover de meest gerenommeerde van alle dichters getuigt als hij schrijft: Maar al die dingen groeien daar vanzelf en worden niet verbouwd, zowel tarwe als gerst, ja, en wijnstokken, die alleen wijn van de beste druiven voortbrengt, en de regen van Zeus laat hen groeien.

5; 2; 5
Op de vlakte van Leontini, zo wordt ons verteld, en in vele andere delen van Sicilie groeit de tarwe, die de mensen ‘wild’ noemen, nog tot op de dag van vandaag. En als men voordat de tarwe werd ontdekt, aan iemand de vraag zou stellen, welk land van de bewoonde wereld het was waar de oogst die we zojuist hebben genoemd voor het eerst verscheen, zal deze eer redelijkerwijs worden toegekend aan het rijkste land. En in overeenstemming met wat we hebben gezegd, dient ook opgemerkt te worden dat de godinnen die deze ontdekking deden degenen zijn die de hoogste eer ontvangen van de Sicilianen.

5; 3; 1
En bovendien, het feit dat de schaking van Persephone op Sicilie plaatsvond is, zegt men, het grootste bewijs dat de godinnen dit eiland tot hun meest favoriete plek maakten omdat zij het koesterden voor alle anderen.

5; 3; 2
En de schaking van Persephone, zo vertellen de mythen, vond plaats in een weide op het grondgebied van Enna. Die plek, dichtbij de stad, was een plaats van opvallende schoonheid vanwege haar viooltjes en elk ander soort bloemen die een godin waardig zijn. En het verhaal wordt verteld dat, vanwege de zoete geur van de bloemen die er groeiden, getrainde jachthonden het spoor niet konden volgen omdat hun natuurlijke reukvermogen werd verstoord. En de weide die we noemde is vlak in het midden en goed geirrigeerd, maar aan haar randen loopt zij steil omhoog en valt dan van de steile klippen af die haar omringen. En men denkt dat het midden op het eiland ligt, wat de reden is dat bepaalde schrijvers het de navel van Sicilie noemen.

5; 3; 3
Daar vlakbij zijn ook heilige bossen, omringd door moerassige vlakten, en een enorme grot die een kloof heeft die diep in de aarde leidt en een opening in het noorden heeft, en daardoor, zo vertellen de mythen, kwam Hades, met zijn wagenspan naar boven, en volvoerde de schaking van Persephone. En de viooltjes, zo wordt ons verteld, en de rest van de bloemen die ervoor zorgen dat er een zoete geur opstijgt, maken de plek, tot ieders verbazing, het hele jaar door, tot een plaats van prachtige bloemen en verrukking.

5; 3; 4
En zowel Artemis als Athena, zo gaan de mythen verder, die dezelfde keuze voor maagdelijkheid hadden gemaakt als Persephone, en samen met haar waren opgegroeid, waren gezamenlijk aan het bloemen plukken, en weefden samen aan een mantel voor hun vader Zeus. En door de tijd die ze samen hadden doorgebracht en hun intimiteit die zij hadden gedeeld hielden zij het meest van dit eiland. En elk van hen kreeg een deel van het gebied, Athena in de streek van Himera, waar de nimfen, om Athene te plezieren, warme bronnen lieten ontspringen ter gelegenheid van het bezoek van Heracles aan het eiland, en de bewoners een stad aan haar wijdden en een stuk grond dat tot op vandaag nog steeds Athena’s genoemd wordt.

5; 3; 5
En Artemis kreeg van de goden het eiland bij Syracuse dat, door zowel het orakel als de mensen, naar haar, Ortygia, werd genoemd. De Nimfen lieten op dezelfde wijze,om Artemis te plezieren, een grote bron ontspringen die de naam Arethusa kreeg.

5; 3; 6
En niet alleen in de oudheid bevatte deze bron grote aantallen vissen, maar vinden we er tegenwoordig nog steeds vis in, die heilig worden beschouwd en niet door mensen aangeraakt mogen worden. En bij vele gelegenheden, wanneer bepaalde mensen ze toch opgegeten hadden door de spanningen van de oorlog, gaf de godheid hen een opvallend teken en bezocht hen met groot lijden omdat zij het gewaagd hadden om de vissen als voedsel tot zich te nemen. Over deze zaken zullen we nader spreken in het juiste tijdskader.

5; 4; 1
Net als de twee godinnen die we hebben genoemd ontving Persephone, zo wordt ons verteld, als haar aandeel de weiden rondom Enna. Maar ter ere van haar liet men een grote bron in het gebied van Syracuse ontspringen en gaf die de naam Cyane of ‘Azuren Bron’.

5; 4; 2
Want de mythen vertellen dat Hades Persephone in de buurt van Syracuse schaakte en haar met zich meenam in zijn wagenspan, en na het klieven van de aarde afdaalde in de onderwereld, de bruid met zich meenemend die hij had geschaakt, en dat hij de bron met de naam Cyane liet ontspringen, vlak bij de plek waar de mensen uit Syracuse elk jaar voor een plechtig feest bijeen komen. Want privé personen bieden minder offers aan, maar wanneer de ceremonie namens de gemeenschap wordt gehouden, worden er stieren in het water gedompeld, op deze wijze offerend zoals Heracles dit had bevolen tijdens die gelegenheid dat hij rondzwierf op Sicilie, en het vee van Geryones voor zich uit dreef.

5; 4; 3
Na de schaking van Persephone, zo gaan de mythen verder met het verhaal, ontstak Demeter, die haar dochter niet kon vinden, toortsen in de krater van de Etna en bezocht vele delen van de bewoonde wereld, en ze schonk de mensen die haar met de grootste eerbied ontvingen vele weldaden, hen belonend met de gave van de tarwe.

5; 4; 4
Omdat zij door de Atheners vriendelijker werd ontvangen dan door enig ander volk, waren zij de eersten na de Sicilianen die het geschenk van de tarwe ontvingen. En in ruil voor dit geschenk vereerden de gezamenlijke inwoners van die stad haar boven anderen en vereerden haar met de fraaiste offers en stichtten de mysterien van Eleusis, die, vanwege hun ouderdom en heiligheid, beroemd zijn geworden onder alle mensen. Van de Atheners ontvingen vele volken een deel van het genadige geschenk van het graan, en zij op hun beurt, deelden het geschenk met hun buren, en zorgden er zo voor dat het in heel de bewoonde wereld overvloedig aanwezig was.

5; 4; 5
En de bewoners van Sicilie, gezien hun nauwe band met Demeter en Persephone, waren de eersten na de ontdekking van het graan om te delen, en stelden offers en feestelijke bijeenkomsten voor elk van hen in, die zij naar hen vernoemden, en maakten in de loop der tijden de gave bekend die aan hen verleend was.

5; 4; 6
In het geval van Persephone, bijvoorbeeld, stelden zij de viering van haar terugkeer in op het moment dat het graan rijp was, en zij vierden dit offer en festiviteiten met een dergelijke striktheid en ijver zoals we redelijkerwijs mogen verwachten van mensen die zijn geselecteerd om te danken voor haar terugkeer met het grootste geschenk voor heel de mensheid.

5; 4; 7
Maar in het geval van Demeter, gaven zij de voorkeur voor het offer aan de tijd wanneer met het inzaaien van het graan was begonnen, en na een periode van tien dagen een feestelijke bijeenkomst werd gehouden die de naam van de godin draagt en uiterst prachtig is vanwege de schitterende voorbereidingen, waarbij zij de oude manier van leven in acht nemen. En het is hun gewoonte om gedurende deze dagen te genieten van de grove taal die zij gebruiken wanneer zij elkaar ontmoeten, omdat de godin bij dergelijke grofheden, toen ze bedroefd was vanwege de schaking van haar dochter Persephone, in lachen uitbarstte.

5; 5; 1
Dat de schaking van Persephone op de wijze plaatsvond zoals we hebben beschreven wordt door menige historicus en dichter aangetoond. Carcinus, de tragische dichter, bijvoorbeeld, die Syracuse veelvuldig bezocht en getuige was van de ijver die de inwoners tentoonspreidden in hun offers en feestelijke bijeenkomsten ter ere van Demeter en Persephone, heeft het volgende geschreven: Demeter’s dochter, die niemand bij naam mag noemen, vanwege het gekonkel van Hades, zegt men, werd geschaakt, en hij bracht haar naar het binnenste van de aarde, waar duisternis heerst. Verlangend naar het verdwenen meisje zocht haar moeder alle landen af. En het land van Sicilie bij Etna’s rotsen was gevuld met stromen van vuur die geen mens kon benaderen, en heel het oppervlak kreunde. Uit verdriet over het meisje, de geliefde van Zeus, zou heel de bevolking zonder graan gestorven zijn. Daarom eren zij tot op de dag van vandaag nog deze godinnen.

5; 5; 2
Maar we moeten niet nalaten te wijzen op de grote weldaden die Demeter aan de mensheid heeft geschonken. Want naast het feit dat zij het graan ontdekte, leerde ze de mensen ook hoe ze dat tot voedsel konden bereiden en voerden wetten in die gehoorzaamd moesten worden waardoor men gewend raakte aan de alledaagse praktijk van een geordende staat, dit is de reden zo wordt ons verteld, waarom zij de naam Thesmophoros of ‘Wetgever’ heeft gekregen.

5; 5; 3
Een groter geschenk dan de ontdekkingen van haar kan men zeker niet vinden want zij omvatten zowel het leven als eerbaar leven. Hiermee zullen we, wat de mythen onder de huidige Sicilianen betreft, tevreden zijn met wat er is gezegd.

De Sicani en de Sicilianen

5; 6; 1
We moeten nu kort over de Sicanianen schrijven die de eerste bewoners van Sicilie waren, vanwege het feit dat bepaalde historici het niet eens zijn over dit volk. Philistus bijvoorbeeld, zegt dat zij uit Iberie zijn verbannen en zich op het eiland vestigden, en hun naam hebben afgeleid van een bepaalde rivier in Iberie die Sicanus genoemd werd. Maar Timaeus voert bewijs aan over de onwetendheid van deze historicus en verklaart dat zij inheems waren. En omdat hij vele bewijzen aandraagt over de oudheid van dit volk, denken we dat er geen behoefte is om ze nog eens te vertellen.

5; 6; 2
De Sicanianen bouwden oorspronkelijk hun huizen in dorpen, en bouwden vanwege de piraten hun nederzettingen op de sterkste heuvels. Want zij waren nog niet onder de heerschappij van een koning gebracht, maar in elke nederzetting was één man die hen leidde.

5; 6; 3
Zij bouwden hun huizen in het begin overal op het eiland en stelden hun voedsel veilig door het land te bewerken. Maar in een latere tijd, toen de Etna op steeds meer verschillende plaatsen uitbarstte, en een grote lavastroom over het land stroomde, werd een groot gedeelte van het eiland verwoest. En omdat het vuur steeds grotere stukken land in bezit nam gedurende een toenemend aantal jaren, verlieten zij bevreesd het oostelijke gedeelte van Sicilie en verhuisden naar het westen. En uiteindelijk, vele generaties later, stak het volk van de Sicilianen van Italie in een schip over naar Sicilie en bouwden hun huizen in het land dat door de Sicanianen was verlaten.

5; 6; 4
En daar de Sicilianen steeds hebzuchtiger werden en het land teisterden dat aan hun grenzen lag, ontstonden er vele oorlogen tussen hen en de Sicanianen, totdat ze uiteindelijk een verdrag sloten en grenzen vaststelden, waarover ze het eens waren geworden, voor het grondgebied. Met betrekking tot de Sicanianen zullen we uitgebreid verslag hierover doen in de juiste periode.

5; 6; 5
De kolonies van de Grieken – en zij waren aanzienlijk – werden het laatst in Sicilie gesticht, en hun steden waren gefundeerd op de zee. Alle inwoners mengden zich met elkaar, en omdat de Grieken in grote aantallen naar het eiland kwamen, leerden de oorspronkelijke bewoners hun taal, en toen, na de Griekse manier van leven geleerd te hebben, verloren ze uiteindelijk hun barbaarse taal evenals hun naam, en werden ze allemaal Sicilianen genoemd.

De Liparische eilanden

5; 7; 1
Daar we nu voldoende over deze zaken gesproken hebben zullen we ons nu richten op de eilanden die bekend staan als de Aeoliden. Dit zijn in totaal zeven eilanden en dragen de volgende namen: Strongyle, Euonymus, Didyme, Phoenicodes, Ericodes, Hiera, Hephaestu en Lipara , waar een stad is gelegen met dezelfde naam.

5; 7; 2
Ze liggen tussen Sicilie en Italie in een rechte lijn in de Straat, zich uitstrekkend van oost naar west. Ze liggen ongeveer honderdvijftig stadien verwijderd van Sicilie en hebben allemaal ongeveer dezelfde afmetingen, en de grootste heeft een omtrek van circa honderdvijftig stadien.

5; 7; 3
Ze hebben allemaal grote vulkaanuitbarstingen gekend, en de daaruit voortvloeiende kraters zijn nu nog zichtbaar. Op Strongyle en Hiera worden zelfs nu nog grote uitbarstingen die vergezeld gaan van een enorm gebrul, waarbij zand en grote hoeveelheden gloeiende stenen worden uitgebraakt, dat ook kan worden waargenomen op de Etna.

5; 7; 4
Dit komt, zoals sommigen zeggen, omdat er grote tunnels onder de zee doorlopen van deze eilanden naar de Etna en door middel van openingen aan beide zijden met elkaar verbonden zijn, waardoor de kraters op deze eilanden hun activiteiten meestal afwisselen met de Etna.

Liparus en Aeolus

5; 7; 5
Ons wordt verteld dat de eilanden van Aeolus in de oudheid onbewoond waren, maar dat later Liparus, zoals hij wordt genoemd, de zoon van koning Auson, door zijn broers werd overwonnen die tegen hem rebelleerden, en met een aantal oorlogsschepen uit Italie vluchtte en naar een van de eilanden overstak, dat naar hem Lipara werd genoemd. Daar stichtte hij de stad die naar hem is vernoemd en bracht de andere eilanden die we eerder noemden in cultuur.

5; 7; 6
Toen Liparus een hoge leeftijd had bereikt, kwam Aeolus, de zoon van Hippotes, met een aantal metgezellen naar Lipara en trouwde met Cyane, de dochter van Liparus. Nadat hij een regering had gevormd waarin zijn volgelingen en de oorspronkelijke bewoners gelijk verdeeld waren werd hij koning over het eiland. Aan Liparus, die naar Italie verlangde, gaf Aeolus zijn steun en stelde het gebied rond Surrentum voor hem veilig, waar hij koning werd, en nadat hij de grote achting had gekregen, eindigde daar zijn leven. Nadat hij een prachtige begrafenis had gekregen ontving hij uit handen van de oorspronkelijke bewoners eerbewijzen die normaal alleen aan helden werden geschonken.

5; 7; 7
Dit is de Aeolus waarover de mythen verhalen, waar Odysseus tijdens zijn omzwervingen terecht kwam. Hij was, zeggen ze, vroom en rechtvaardig alsook vriendelijk in de behandeling van vreemdelingen. Bovendien leerde hij zeelieden het gebruik van zeilen en had geleerd, door lange observaties van de vurige krater, met grote nauwkeurigheid de lokale winden te voorspellen. Dit is de reden waarom de mythen naar hem verwijzen als de ‘heerser der winden’. En vanwege zijn grote vroomheid werd hij de vriend van de goden genoemd.

De zoons van Aeolus

5; 8; 1
Aeolus, wordt ons verteld, kreeg zes zoons, Astyochus, Xuthus, Androcles, Pheraemon, Iocastus en Agathyrnus, en die vergaarden allen grote bijval vanwege de roem van hun vader en hun eigen grootste prestaties. Ven hen hield Iocastus Italie in zijn macht en was daar koning van de kust tot aan het gebied van Rhegium, maar Pheraemon en Androcles waren heersers over Sicilie vanaf de Straat tot aan de gebieden bij Lilybaeum. De gebieden in het oosten van dit land werden bewoond door de Sicilianen en die in het westen door de Sicanianen.

5; 8; 2
Deze twee bevolkingsgroepen maakten ruzie met elkaar, maar gehoorzaamden uit vrije wil aan de zoons van Aeolus die we zojuist hebben genoemd, beiden vanwege de vroomheid van hun vader Aeolus, die wijd en zijd beroemd was, en vanwege de rechtschapenheid van de zoons zelf. Xuthus werd koning over het land in de buurt van Leontini, dat nog steeds Xuthia heet dat naar hem werd vernoemd. Agathyrnus, werd koning over het land dat nu Agathyrnis wordt genoemd, stichtte een stad die naar hem Agathyrnus werd genoemd. En Astyochus verzekerde zich van de heerschappij over Lipara.

5; 8; 3
Al deze mannen volgden het voorbeeld van hun vader op het gebied van vroomheid en rechtvaardigheid en vergaarden daardoor grote roem. Hun afstammelingen erfden vele generaties lang de troon, maar uiteindelijk werden alle koningen uit het huis van Aeolus in heel Sicilie van de troon gestoten.

5; 9; 1 t/m 5.41.3
Deze paragrafen zijn niet vertaald omdat ze voornamelijk over geografie gaan, en niet over mythologie.

Mythische eilanden van Panchaea

5; 41; 4
Aan de uiterste grenzen van het gezegende Azie, waar de oceaan stroomt, liggen tegenover de kust een aantal eilanden, waarvan er drie zijn die het waard zijn om hun geschiedenis te vertellen. Eén van hen draagt de naam Hiera, of Heilig, waarop het niet toegestaan is om doden te begraven, en een ander ligt daar vlakbij in de buurt, op zeven stadien afstand, waar zij de lichamen van de doden naar toe brengen die het waard zijn om te begraven. Hiera bracht geen vruchten op, maar produceerde wierook in hoeveelheden die voldoende waren om goden over heel de wereld te eren. En het bezat een uitzonderlijk grote hoeveelheid mirre en alle soorten wierook met een sterk doordringende geur.

5; 41; 5
De aard en de voorbereiding van wierook is als volgt: In omvang is het een kleine boom, die lijkt op de Egyptische witte Acacia, de bladeren lijken op die van de wilg, zoals die wordt genoemd, de bloesem die het draagt heeft de kleur van goud, en de wierook druppelt er in de vorm van tranen vanaf.

5; 41; 6
Maar de mirreboom is net als de mastiekboom, hoewel de bladeren slanker zijn en voller groeien. Ze geurt naar mirre als de aarde bij de wortels wordt afgegraven, en als deze in vruchtbare grond is gepoot gebeurt dit twee keer per jaar, in het voorjaar en in de zomer. De mirre van de lente is rood, vanwege de dauw, maar die van de zomer is wit. Zij verzamelen ook de vruchten van de doornen van Christus , die zij zowel in vlees en drank gebruiken als medicijn voor de behandeling van dysenterie.

5; 42; 1
Het land van Hiera wordt verdeeld onder haar bewoners, en de koning neemt voor zichzelf het beste stuk en voorts een tiende deel van de oogst die het eiland voortbrengt. De breedte van het eiland wordt op ongeveer tweehonderd stadien geschat.

5; 42; 2
En de bewoners van het eiland staan bekend als de Panchaeanen, en deze mensen brengen de wierook en mirre naar het vasteland en verkopen het aan Aziatische handelaren, van wie anderen het op hun beurt weer kopen die het naar Phoenicie, Coele-Syrie en Egypte transporteren, en uiteindelijk verspreiden handelaren het vanuit deze landen naar heel de bewoonde wereld.

5; 42; 3
En daar is nog een ander groot eiland, dertig stadien verwijderd van degene die we genoemd hebben, ten oosten ervan gelegen in de Oceaan en vele stadien groot. Men zegt dat men van haar voorgebergte dat zich naar het oosten uitstrekt India kan zien, mistig vanwege de grote afstand.

5; 42; 4
En Panchaea zelf, het eiland beschikt over vele dingen die het waard zijn om vermeld te worden in de geschiedenis. Het wordt bewoond door mensen die uit de bodem voortgekomen zijn, Panchaeanen genaamd, en de buitenlanders die er wonen zijn Oceaniers, Indiers, Scythen en Kretenzers.

5; 42; 5
Er is ook een opmerkelijke stad op het eiland, Panara genaamd, die ongebruikelijk geluk geniet. Haar inwoners worden ‘Smekelingen van Zeus Triphylus’ genoemd,’ en zijn de enige inwoners van het land Panchaea die leven naar hun eigen wetten en geen koning hebben. Ieder jaar kiezen zij drie magistraten. Deze mannen hebben geen gezag over zware misdaden, maar spreken vonnissen uit over alle andere zaken, en de ergste gevallen verwijzen zij uit eigen beweging door naar de priesters.

5; 43; 1
Op zo’n zestig stadien afstand van de stad Panara bevindt zich de tempel van Zeus Triphylus, die op een vlakte staat en vooral om zijn ouderdom bewonderd wordt, de kostbaarheid van de bouw, en de gunstige situatie. Want, de vlakte om de tempel is dicht bedekt met elke soort bomen, niet alleen die vruchten afwerpen, maar ook die de macht bezitten om de ogen te behagen. De vlakte staat vol met enorme Cipressen en Platanen, omdat de vlakte veel bronnen heeft.

5; 43; 2
Vlakbij de heilige ruimte barst uit de aarde inderdaad een zoetwaterbron van een zodanige omvang dat deze een rivier wordt waarop boten kunnen varen. En omdat het water vanaf de rivier naar vele delen van de vlakte wordt geleid en die irrigeert, groeien er op het hele grondgebied van de vlakte continue bossen met hoge bomen, waarin een groot aantal mensen in het zomerseizoen verpozen en vele vogels hun nesten bouwen, vogels van elke soort en een veelheid aan tinten, die het oor verrukken met hun gezang. Daarin bevinden zich elke soort tuin en vele weiden met een grote variatie aan planten en bloemen, zodat het een aanzicht heeft van goddelijke majesteit die de plek tot een waardig verblijf maken voor de goden van het land.

5; 43; 3
En er zijn palmbomen met machtige stammen, opvallend vanwege de vruchten die zij dragen, en vele soorten nootdragende bomen, die de inwoners van de plek voorzien van een overvloedig levensonderhoud. En in aanvulling op datgene wat we genoemd hebben, worden er grote aantallen wijngaarden van elk soort aangetroffen, die erop getraind zijn om hoog te klimmen en zo met elkaar verweven zijn dat zij een aangenaam aanzicht bieden en zonder weerga het seizoen verfraaien.

5; 44; 1
De tempel heeft een opvallende opbouw van wit marmer, twee plethora lang en de breedte in verhouding tot de lengte. Zij wordt ondersteund door grote en dikke kolommen die zijn versierd met reliefs van ingenieus ontwerp. En er zijn ook opmerkelijke standbeelden van de goden, uitzonderlijk vanwege het vakmanschap waarmee ze gemaakt zijn en door mensen bewonderd om hun enorme afmetingen.

5; 44; 2
Ronde de tempel hebben de priesters die de goden dienen hun woningen, en het beheer van alles wat met de heilige ruimte te maken heeft ligt in hun handen.

5; 44; 3
Vanaf de tempel leidend is een laan gebouwd, vier stadien lang en een plethrum breed. Aan weerskanten van die laan staan grote bronzen vaten die rusten op een vierkante basis, en aan het eind van de laan heeft de rivier die we genoemd hebben zijn bron, die uitstroomt in een turbulente rivier. Het water van de rivier is uitzonderlijk helder en het gebruik ervan is bevorderlijk voor de gezondheid van het lichaam. En de rivier heeft de naam ‘Water van de Zon’.

5; 44; 4
De hele bron is omringd door een kostbare stenen kade, die zich aan vier zijden uitstrekt over zijn vier stadien, en behalve de priesters mag niemand voet aan wal zetten op deze plek tot aan de rand van de kade.

5; 44; 5
De vlakte die lager ligt dan de tempel is geheiligd aan de goden, over een afstand van tweehonderd stadien, en de inkomsten die eruit voortvloeien worden gebruikt om de offers te bekostigen. Naast de bovengenoemde vlakte is een hoge berg die aan de goden gewijd is en de ‘Troon van Uranus’ wordt genoemd en ook ‘Triphylische Olympus’.

5; 44; 6
Want de mythen vertellen dat in oude tijden, toen Uranus koning over de bewoonde wereld was, genoegen schepte om op die plek te verblijven om vanaf de verheven top naar de hemel en de sterren te kijken, en dat het in een latere tijd Triphylische Olympus werd genoemd omdat de mensen die er woonden uit drie volkeren bestonden. Deze stonden bekend als Panchaeanen, Oceaniers, en Doianen, die later werden verbannen door Ammon.

5; 44; 7
Want Ammon, zegt men, dreef niet alleen deze volkeren in verbanning maar verwoeste ook totaal hun steden, zowel Doia als Asterusia werden tot aan de grond vernietigd. Een eens per jaar, zo wordt ons verteld, brengen de priesters op deze berg met grote plechtigheid een offer.

5; 45; 1
Voorbij deze berg in de rest van het land Panchaea, zo gaat het verhaal verder, worden er een groot aantal verschillende dieren aangetroffen. Want het land heeft vele olifanten en leeuwen en luipaarden en gazellen en een ongebruikelijk groot aantal ander wilde dieren die verschillen in aanzien en van een prachtige wildheid zijn.

5; 45; 2
Het eiland heeft ook drie belangrijke steden, Hyracia, Dalis, en Oceanis. Het hele land is bovendien vruchtbaar en beschikt voornamelijk vele soorten wijnstokken van elk ras.

5; 45; 3
De mannen zijn oorlogszuchtig en maken op de oude manier gebruik van strijdwagens. De bevolking van de Panchaeanen is verdeeld in drie kasten. De eerste kaste onder hen is die van de priesters, aan wie de ambachtslieden zijn toegewezen, de tweede is die van de boeren, en de derde is die van de soldaten, aan wie de herders zijn toebedeeld.

5; 45; 4
De priesters dienen als leiders in alle zaken, en nemen beslissingen in juridische geschillen en hebben de uiteindelijke autoriteit in alle andere zaken die de gemeenschap aangaan. En de boeren, die betrokken zijn bij het bebouwen van de aarde, brengen de oogst naar de gemeenschappelijke opslagruimte, en degene onder hen waarvan men denkt dat hij het beste geboerd heeft ontvangt een speciale beloning wanneer de oogst wordt verdeeld. De priesters beslissen wie de eerste was, wie de tweede, enzovoort tot en met de tiende om de rest aan te sporen.

5; 45; 5
Op dezelfde manier brengen de herders zowel hun offerdieren als alle andere met uiterste precisie naar de schatkamer van het land, sommige vanwege het aantal en anderen vanwege het gewicht. Want, algemeen gesproken, uitgezonderd een huis en tuin heeft geen mens iets van zichzelf, want alle producten en opbrengsten worden door de priesters ingenomen, die vervolgens aan elk mens zijn rechtmatige deel uitdelen, en alleen aan de priesters wordt een dubbel deel gegeven.

5; 45; 6
De kleding van de Panchaeanen is zacht, omdat de wol van de schapen uit het land zich onderscheid van alle anderen door haar zachtheid. En ze dragen sieraden van goud, niet alleen de vrouwen maar de mannen ook, met halskettingen van ineengedraaid goud om hun nekken, armbanden om hun polsen, en oorbellen hangend aan hun oren op de wijze van de Perzen. Mannen en vrouwen dragen dezelfde schoenen, die met meer kleuren dan gewoonlijk zijn afgewerkt.

5; 46; 1
De soldaten krijgen een beloning uitgereikt en in ruil daarvoor beschermen zij het land door middel van forten en posten die op vaste afstanden van elkaar zijn gebouwd. Want er is één deel van het land dat is besmet met roversbenden, bestaande uit stoutmoedige en wetteloze mannen die op de loer liggen om boeren te overvallen.

5; 46; 2
En wat de priesters betreft, zij blonken ver uit boven de rest in luxe en elke andere verfijning en elegantie door hun manier van leven. Hun mantels bijvoorbeeld zijn van linnen en uitzonderlijk zuiver en zacht, en soms dragen ze kleding die is geweven van de zachtste wol. Bovendien is er goud in hun haar verweven, hun schoeisel van sandalen hadden verschillende kleuren en ingenieus gemaakt, en zij droegen dezelfde gouden sieraden als de vrouwen, uitgezonderd de oorbellen. De eerste taken van de priesters waren de dienstverleningen aan de goden met hymnen en lofzangen die daarvoor geschikt waren, en in dat gezang reciteerden zij de verworvenheden van de goden en de weldaden die zij aan de mensheid hadden geschonken.

5; 46; 3
Volgens de mythen die de priesters vertellen, hadden de goden hun oorsprong in Kreta, en werden door Zeus naar Panchaea geleid op het moment dat hij onder hen verkeerde en koning van de bewoonde wereld was. Als bewijs hiervoor beroepen zij zich op hun eigen taal, en wijzen er op dat de meeste dingen die zij van hen hebben nog steeds hun Kretenzische namen dragen. En zij voegen daaraan toe dat de verwantschap die zij met de Kretenzers hebben en het vriendelijke respect dat zij voor hen voelen overeenstemt met de tradities die zij van hun voorouders hebben meegekregen, aangezien deze sage telkens van de ene generatie op de andere generatie is doorgegeven. En het is hun gewoonte, ter bevestiging van deze claim, te wijzen op de inscripties, die, zeggen ze, door Zeus gemaakt zijn tijdens de periode dat hij onder hen verbleef en de tempel oprichtte.

5; 46; 4
Het land beschikt over mijnen die rijk zijn aan goud, zilver, koper, tin en ijzer, maar het is niet toegestaan om deze metalen van het eiland mee te nemen. Noch mogen de priesters om welke reden dan ook een voet buiten het heilige land zetten, en als een van hen dat toch doet, is degene die hem ontmoet gerechtigd om hem te doden.

5; 46; 5
Er zijn vele toewijdingen van goud en zilver gemaakt voor de goden, omdat er de loop van de tijd vele van dergelijke diensten zijn geweest waarvoor beelden gemaakte werden.

5; 46; 6
De deuren van de tempel zijn voorwerpen van verwondering vanwege hun constructie, bewerkt met zilver en goud en ivoor en citrushout. En daar is de stoel van de god, die zes ellen lang is en vier breed en helemaal van goud is en met vakmanschap in elk detail vakkundig geconstrueerd is.

5; 46; 7
Vergelijkbaar met die twee in grootte en afmetingen is de tafel van de god die in de buurt van de stoel staat. En in het midden van de stoel staat een grote gouden lessenaar die inscripties bevat welke de Egyptenaren heilig noemen, deze inscripties vertellen de daden van zowel Uranus als Zeus. En daar werden door Hermes aan toegevoegd de daden van Artemis en Apollo. Ten aanzien van de eilanden die tegenover Azie in de zee liggen zullen we nu volstaan met wat er gezegd is.

Boek 5 - deel 2

Samothrace en de Zondvloed

5; 47; 1
We zullen nu het verhaal vertellen van de eilanden die in de buurt van Griekenland in de Egeische Zee liggen, te beginnen met Samothrace. Dit eiland werd in oude tijden, volgens sommigen, Samos genoemd, maar toen het eiland dat nu als Samos bekend staat bevolkt werd, omdat de namen hetzelfde waren, werd het oude Samos Samothrace genoemd naar het land dat er tegenover ligt.

5; 47; 2
Het werd bevolkt door mensen die uit de aarde zelf voortgekomen waren. Er zijn dus geen oude verhalen over de eerste mensen en leiders op het eiland. Maar sommigen uit de oude tijd noemden het Saonnesus en vertellen dat het de naam Samothrace kreeg vanwege de kolonisten die zowel vanuit Samos als Thracie emigreerden.

5; 47; 3
De eerste en oorspronkelijke bewoners gebruikten een bijzonder oude taal waarvan tegenwoordig nog vele woorden gebruikt worden tijdens hun rituele offers. En de Samothraciers kennen een verhaal dat, voordat de Zondvloed over de mensheid kwam, er een grote bij hen plaatsvond, waardoor de Cyaneaanse rotsen werden gespleten en toen de Hellespont.

5; 47; 4
Want de Pontus, dat in die tijd een meer was, was zo gezwollen door de rivieren die er in uitmonden, door de zware regenbuien die er in waren gestroomd, dat haar water met geweld overstroomde naar de Hellespont en een groot deel van de kust van Klein-Azie onder water zette en geen klein deel van het eiland Samothrace in de zee liet verdwijnen. En daarom, zo wordt ons verteld, vingen de vissers in latere tijden af en toe grote kapitelen van stenen kolommen in hun netten, omdat zelfs steden door de overstroming in het water waren verdwenen.

5; 47; 5
De bewoners die door de vloed werden overvallen, zo gaat het verhaal verder, renden naar de hogere gebieden op het eiland. En omdat het water steeds hoger en hoger steeg, baden ze tot de inheemse goden. En omdat hun leven werd gespaard, richtten zij grensstenen op rondom het hele eiland en bouwden altaren waarop zij tot op de dag van vandaag heilige offers brengen. Daarom zijn zij van mening dat zij Samothrace al voor de Zondvloed bewoonden.

Saon

5; 48; 1
Na de gebeurtenissen die we hebben beschreven verzamelde een van de bewoners op het eiland, een zekere Saon, die, volgens sommige, de zoon was van Zeus en Nymphe, maar volgens anderen, van Hermes en Rhene, de bewoners die verspreid over het eiland woonden tot één groep en stelde wetten voor hen op. En hij werd naar het eiland Saon genoemd, maar de bevolking verdeelde hij over stammen die hij de naam van zijn zonen gaf.

Dardanus, Cadmus, Harmonia, Iasion, Cybele

5; 48; 2
En terwijl de Samothraciers zo onder een soort van regering leefden, vertellen ze dat aan Zeus en Electra, die een van de Atlantiden was, kinderen werden geboren met de namen Dardanus, Iasion en Harmonia.

5; 48; 3
Van deze kinderen stichtte Dardanus, een man die geweldige ontwerpen maakte en als eerste zijn weg door Azie vond in een geimproviseerde boot, aan de kust een stad die hij Dardanus noemde. Hij organiseerde het koninkrijk dat om de stad lag en later Troje werd genoemd, en noemde de bevolking Dardaniers naar zichzelf. Ze vertellen ook dat hij regeerde over vele volken door heel Azie en dat de Dardaniers die voorbij Thracie woonden kolonisten waren die door hem waren gestuurd.

5; 48; 4
Maar Zeus wenste dat zijn andere zoon ook roem zouden vergaren, en dus wijdde hij hem in de initiele riten van de Mysterien in, die al sinds de oudheid op het eiland bestonden maar die hij op dat moment, bij wijze van spreken, in handen nam. Het is echter niet toegestaan, voor anderen dan de inwoners zelf, om iets te vernemen over deze mysterien.

5; 48; 5
Iasion is befaamd omdat hij de eerste was die vreemdelingen inwijdde in de Mysterien en daardoor de initiele riten tot grote hoogte bracht. Hierna kwam Cadmus, de zoon van Agenor, tijdens zijn zoektocht naar Europa bij de Samothraciers, en nadat hij aan de inwijding had deelgenomen trouwde hij met Harmonia, die de zus van Iasion was en niet, zoals de Grieken in hun mythen vertellen, de dochter van Ares.

5; 49; 1
Deze bruiloft van Cadmus en Harmonia was de eerste, zo wordt ons verteld, waar de goden geschenken op een huwelijksfeest gaven. Demeter, die verliefd was op Iasion, gaf hem korenaren, Hermes gaf een Lier, Athena de bekende halsketting en mantel evenals een fluit, en Electra de heilige riten van de Grote Moeder der goden, zoals ze genoemd wordt, samen met bekkens en pauken en de instrumenten die bij haar ritueel behoren. En Apollo speelde op de lier en de Muzen op hun fluiten, en de rest van de goden hielden mooie toespraken en beloofden hun steun aan het bruidspaar.

5; 49; 2
Hierna stichtte Cadmus, zeggen ze, in overeenstemming met het orakel dat hij had ontvangen, Thebe in Boeotie, terwijl Iasion trouwde met Cybele en Corybas kreeg. Nadat Iasion uit de kring der goden was verstoten, brachten Dardanus, Cybele en Corybas de heilige riten van de Moeder der Goden naar Azie over en ging met hen mee naar Phrygie.

5; 49; 3
Daarop kreeg Cybele, die zich verbond met de eerste Olympus, Alce en noemde de godin Cybele naar zichzelf. En Corybas gaf de naam Corybanten aan allen die, handelden alsof ze bezeten waren, wanneer zij de riten van zijn moeder vierden, en trouwde met Thebe, de dochter van Cilix.

5; 49; 4
Op soortgelijke wijze bracht hij ook de fluit van Samothrace naar Phrygie over en naar Lyrnessus de lier die Hermes had gegeven welke Achilles zich in een latere periode toeeigende nadat hij de stad had vernietigd. Iasion en Demeter, volgens het verhaal dat de mythen vertellen, kregen Plutus of ‘Rijkdom’ maar dit is, in feite, een verwijzing naar het graan, dat aan Iasion werd geschonken omdat Demeter verliefd op hem was tijdens het huwelijk van Harmonia.

5; 49; 5
De details over de initiele riten en bijbehorende zaken worden dus bewaakt en mogen niet openbaar gemaakt mogen worden aan anderen dan alleen de ingewijden. Maar hun faam is wijd verbreid hoe deze goden aan de mensheid verschijnen en onverwachtse hulp brengen aan degenen die hen aanroepen temidden van gevaar.

5; 49; 6
Men stelt ook dat de mensen die deelnemen aan de mysterien vromer worden en in elke aspect rechtvaardiger dan dat zij daarvoor waren. En dit is de reden, zo wordt ons verteld, waarom de meest beroemde van de oude helden en halfgoden gretig verlangden om deel te nemen aan de initiele riten. Want na hun initiele riten hadden Iason en de Dioscuren, zowel als Heracles en Orpheus, succes bij al hun expedities die zij uitvoerden, omdat de goden aan hen verschenen.

Butes

5; 50; 1
Daar we nu de gegevens over de Samothraciers uiteen hebben gezet, moeten we nu, in overeenstemming met ons plan, over Naxos spreken. Dit eiland werd eerst Strongyle genoemd en haar eerste bewoners waren mensen uit Thracie, de reden voor hun komst is als volgt.

5; 50; 2
De mythen verhalen dat Boreas twee zoons, Butes en Lycurgus, kreeg, maar niet van dezelfde moeder. En Butes, die de jongste was, smeedde een complot tegen zijn broer, en nadat dit ontdekt was kreeg hij geen andere straf dan de opdracht van Lycurgus om een aantal schepen bijeen te brengen en, samen met zijn handlangers in het complot, uit te zien naar een ander land om daar te gaan wonen.

5; 50; 3
Bijgevolg zeilde Butes, samen met de Thraciers die er bij betrokken waren geweest, erop uit, en zocht zich een weg tussen de Cycladen en nam het eiland Strongyle in bezit, waar hij zijn huis bouwde en doorging met het plunderen van de velen die langs het eiland zeilde. En omdat zij geen vrouwen hadden zeilden zij her en der naar het vasteland en kaapte ze daar weg.

5; 50; 4
Sommige van de eilanden der Cycladen hadden geen bewoners of waren dun bevolkt. Bijgevolg voeren zij verder, en nadat zij eens van Euboea waren geweerd, zeilden zij naar Thessalie, waar Butes en zijn volgelingen, tijdens de landing, op de vrouwelijke volgelingen van Dionysus stootten terwijl zij de orgieen vierden van de god vlakbij de Drius, zoals die wordt genoemd, in het Achaeaanse Phthiotis.

5; 50; 5
Toen Butes en zijn metgezellen op de vrouwen afstormden, gooiden die de heilige voorwerpen weg, en sommigen vluchtten voor de veiligheid in zee, en anderen naar de berg Drius. Maar Coronis, zo vertellen de mythen, werd gepakt door Butes en gedwongen om met hem samen te liggen. En zij, woedend over de schaking en de brutale behandeling die ze had gekregen, riep Dionysus aan om haar te helpen. En de god sloeg Butes met waanzin, waardoor deze zijn verstand verloor, zich in een bron wierp, en zijn dood tegemoet trad.

Pancratis en de Aloaden

5; 50; 6
Maar de rest van de Thraciers grepen enkele van de andere vrouwen, de bekendste van hen was Iphimedia, de vrouw van Aloeus, en Pancratis, haar dochter, en namen die met zich mee, en zeilden naar Strongyle . En in plaats van Butes maakten de Thraciers Agassamenus koning van het eiland, en aan hem gaven zij Pancratis, de dochter van Aloeus, ten huwelijk, die een vrouw van uitzonderlijke schoonheid was.

5; 50; 7
Want, voordat hun keuze op Agassamenus viel, de meest vermaarde van hun leiders, hadden Sicelus en Hecetorus om haar gestreden en elkaar gedood. En Agassamenus benoemde een van zijn vrienden tot zijn luitenant en verenigde Iphimedia met hem in het huwelijk.

5; 51; 1
Aloeus stuurde zijn zoons Otus en Ephialtes eropuit om zijn vrouw en dochter te zoeken, en zij, toen zij naar Strongyle zeilden, versloegen de Thraciers in de strijd en vernietigden de stad.

5; 51; 2
Enige tijd later stierf Pancratis, en Otus en Ephialtes probeerden het eiland in te nemen om er te gaan wonen en over de Thraciers te heersen, en zij veranderden de naam van het eiland in Dia. Maar later kregen zij onderling ruzie, en doodden elkaar nadat zij vele anderen die aan de strijd deelnamen hadden gedood, en sinds die tijd worden deze twee door de oorspronkelijke bewoners vereerd als helden.

Naxos

5; 51; 3
De Thraciers woonden meer dan tweehonderd jaar op het eiland en werden toen door opeenvolgende periodes van droogte verdreven. En nadat de Cariers van Latmis, zoals het nu wordt genoemd, werden verdreven, maakten zij het tot hun woonplaats. Hun koning was Naxos, de zoon van Polemon, en hij noemde het eiland naar zichzelf Naxos, in plaats van Dia. Naxos was een rechtvaardig en beroemd man en liet een zoon Leucippus achter, wiens zoon Smerdius koning over het eiland werd.

Ariadne en Dionysus

5; 51; 4
En het was tijdens het bewind van Smerdius dat Theseus, op de terugreis uit Kreta met Ariadne, door de bewoners van het eiland als gast werd vermaakt. En Theseus, die in een droom zag dat Dionysus hem bedreigde als hij Ariadne niet zou opgeven, zeilde angstig weg en liet haar achter. En Dionysus voerde Ariadne ’s nachts weg naar de berg die bekend staat als Drius. De god verdween als eerste, en later werd ook Ariadne nooit meer gezien.

Verzorging van Dionysus

5; 52; 1
De mythe die de bewoners van Naxos over het leven van Dionysus vertellen is de volgende: hij werd opgevoed, zeggen ze, in hun land, en daarom is dit eiland hem zeer dierbaar en wordt door sommigen Dionysias genoemd.

5; 52; 2
Want volgens de mythe werd hij aan hen overhandigd, toen Semele door de bliksem van Zeus werd gedood en hij nog niet was geboren. Hij nam het kind en naaide het in zijn dijbeen, en toen de normale tijd voor de geboorte was aangebroken, hij wenste de zaak voor Hera verborgen te houden, haalde hij het uit zijn dijbeen op wat nu Naxos heet en gaf het aan de Nimfen op het eiland, Phylia, Coronis en Cleide, om voor te zorgen. Zeus doodde Semele met zijn bliksem voordat zij kon bevallen van haar kind omdat hij wenste dat het kind, niet uit een sterfelijke vrouw geboren zou worden maar uit twee onsterfelijken, onsterfelijk zou worden door geboorte.

5; 52; 3
En vanwege de vriendelijkheid die de inwoners van Naxos aan Dionysus hadden getoond tijdens zijn verzorging ontvingen zij tekens van zijn dankbaarheid. Want de welvaart op het eiland nam toe zodat zij zich een aanzienlijke vloot konden verwerven, en de bewoners van Naxos waren de eersten die zich terugtrokken uit de zeemacht van Xerxes om te helpen bij de nederlaag op zee die de barbaren leden , en zij namen met roem deel aan de slag van Plataea. Ook de wijn van het eiland bezit van zichzelf een topkwaliteit die het bewijs is dat de god het eiland koestert.

Chthonius en Nireus

5; 53; 1
Het eiland dat Symne heet was in de oudheid onbewoond, en de eerste kolonisten waren mensen die samen met Triops kwamen, onder aanvoering van Chthonius, de zoon van Poseidon en Symne, waarvan het eiland haar naam ontvangen heeft.

5; 53; 2
In een latere periode was Nireus er koning, de zoon van Charopus en Aglaia, een buitengewoon knappe man die met Agamemnon, zowel als leider van het eiland en als heer van een deel van Cnidus, deelnam aan de Trojaanse Oorlog. Maar na de Trojaanse Oorlog namen de Cariers het eiland in beslag, in de tijd dat zij heersers over de zee werden. Later, toen de droogtes kwamen, ontvluchtten de Cariers het eiland en gingen in Uranium wonen, zoals het wordt genoemd. Daarop bleef Symne onbewoond, totdat de expeditie van de Lacedaemoniers en de Argivers naar deze streek kwamen, en het eiland op de volgende wijze bewoond werd.

5; 53; 3
Eén van de metgezellen van Hippotes, een zekere Nausus, een lid van de kolonie, nam degenen met zich mee die te laat waren bij de toedeling van het land en vestigde zich in Symne, dat toen onbewoond was. En later, toen een aantal andere mensen, onder aanvoering van Xuthus, voet aan land zetten op het eiland, gaf hij hen een het burgerschap en een deel van het land, en zij vestigden zich gezamenlijk op het eiland. En er werd ons verteld dat zowel de Cnidiers als de Rhodiers leden van deze kolonie waren.

Thettalus

5; 54; 1
Calydna en Nisyrus werden in de oudheid bewoond door Cariers, en daarna nam Thettalus, de zoon van Heracles, de beide eilanden in bezit. En dit verklaart waarom zowel Antiphus als Phidippus , die koningen van de Cosiers waren, in de expeditie tegen Troje degenen leidden die van deze twee eilanden die we zojuist genoemd hebben zeilden.

5; 54; 2
Na de terugkeer uit Troje leden vier van Agamemnon’s schepen schipbreuk bij Calydna, en de overlevenden mengden zich met de bewoners van het land en gingen er wonen.

5; 54; 3
De oude inwoners van Nisyrus werden door aardbevingen gedood, en later vestigden de Cosiers zich op het eiland, zoals zij daarvoor hadden gedaan in het geval van Calydna. En daarna, toen een epidemie de bevolking van het eiland had weggevaagd, stuurden de Rhodiers er kolonisten naar toe.

5; 54; 4
En wat Carpathos betreft, haar eerste bewoners waren een aantal mensen die Minos op zijn expedities vergezelden tijdens de periode dat hij als eerste heerser over de zee werd. En vele generaties later stuurde Iolcus, de zoon van Demoleon, een Argiver van geboorte, op bevel van een orakel kolonisten naar Carpathos.

De Telchinen

5; 55; 1
Het eiland dat Rhodos wordt genoemd werd voor het eerst bewoond door mensen die bekend stonden als de Telchinen. Dit waren kinderen van Thalatta , zoals de mythische traditie ons vertelt, en de mythe vertelt verder dat zij, samen met Caphira, de dochter van Oceanus, Poseidon verzorgden, die Rhea als baby aan hun zorg toevertrouwde.

5; 55; 2
En ons werd ook verteld dat zij de ontdekkers van bepaalde kunsten waren en dat zij dingen die nuttig zijn voor het leven der mensen invoerden. Zij waren ook de eersten, zegt men, die beelden van de goden maakten, en sommigen van de oude beelden van de goden zijn naar hen vernoemd. Zo is er bijvoorbeeld onder de Lindiers een ‘Apollo Telchinus’, zoals het wordt genoemd, onder de Ialysiers een Hera en Nymphae, die alletwee ‘Telchiniaans’ worden genoemd, en onder de Cameriers een ‘Hera Telchina’.

5; 55; 3
En men zegt dat de Telchinen tovenaars waren en wolken, regen en hagel door hun wil konden oproepen en op dezelfde manier zelfs sneeuw. Deze zaken, die de verhalen ons brengen, konden ze doen net zoals de koningen van Perzie dat konden. En zij konden ook hun natuurlijke vorm veranderen maar waren onwillig om hun kunsten aan anderen te leren.

5; 55; 4
Poseidon, zo gaat de mythe verder, toen hij volwassen was geworden, werd verliefd op Halia, de zus van de Telchinen, en sliep met haar en kreeg zes mannelijke kinderen en één dochter, Rhode genaamd, naar wie het eiland is vernoemd.

Oostelijke Demonen en de Zondvloed

5; 55; 5
En tijdens deze periode ontstonden op het oostelijk deel van het eiland de Giganten, zoals ze werden genoemd. En op het tijdstip dat Zeus de Titanen onderwierp, werd hij verliefd op een van de Nimfen, Himalia, en verwekte bij haar drie zoons, Spartaeus, Cronius en Cytus.

5; 55; 6
En terwijl het nog jongens waren, werd Aphrodite, zeggen ze, toen ze onderweg was van Cythera naar Cyprus en haar anker in de buurt van Rhodos wilde laten vallen, verhinderd om te stoppen door de zoons van Poseidon, welke arrogante en brutale mannen waren. Daarop maakte de godin, in haar woede, hen waanzinnig, waarna zij, tegen haar wil, het bed met hun moeder deelden en vele daden van geweld tegen de bewoners begingen.

5; 55; 7
Maar toen Poseidon hoorde wat er gebeurd was begroef hij zijn zoons onder de haard, vanwege hun schandelijke daad, en men noemde ze ‘Oostelijke Demonen’. En Halia wierp zichzelf in zee, en zij kreeg later de naam Leucothea en verwierf onsterfelijke eer in de ogen van de bewoners.

5; 56; 1
Op een later tijdstip, zo gaat de mythe verd, verlieten de Telchinen, die vooraf wisten de Zondvloed zou komen, het eiland en werden verspreidden zich. Van hen ging Lycus naar Lycie en wijdde daar naast de rivier de Xanthus een tempel aan Apollo.

5; 56; 2
Toen de Zondvloed kwam stierf de rest van de inwoners, - en omdat het water, vanwege de aanhoudende regen, het eiland onderwater zette, veranderde de bodem in stilstaande poelen – maar een paar vluchtte naar de hoger gelegen gebieden van het eiland en werden gered, inclusief de zoons van Zeus.

De Heliaden

5; 56; 3
Helius, zo vertellen de mythen ons, werd verliefd op Rhode, noemde het eiland naar haar Rhodos en zorgde ervoor dat het overstromingswater verdween. Maar de echte verklaring is dat, bij de vorming van de wereld het eiland modderig en zacht was, en de zon het grootste gedeelte op liet drogen en het land vulde met levende wezens, en zo ontstonden de Heliaden, die naar hem vernoemd zijn, zeven in aantal, en de andere mensen zijn, net als hen, voortgekomen uit het land zelf.

5; 56; 4
Ten gevolge van deze gebeurtenissen werd het eiland voor Helius als heilig beschouwd, en de Rhodiers in latere tijden maakten het tot hun gewoonte om Helius boven alle andere goden te eren, als de stamvader en stichter van degenen van wie ze afstammen.

5; 56; 5
Zijn zeven zoons waren Ochimus, Cercaphus, Macar, Actis, Tenages, Triopas en Candalus, en er was één dochter, Electryone, die het leven liet toen ze nog een meisje was en door de Rhodiers vereerd werd als een heldin. Toen de Heliaden volwassen waren geworden vertelde Helius hen dat de eerste mensen die offers zouden schenken aan Athena altijd de aanwezigheid van de godin zouden ervaren. En hetzelfde, zo werd ons verteld, deed hij bij de inwoners van Attica.

5; 56; 6
Daarom, zegt men, dat de Heliaden, in hun haast vergetend om het vuur onder de slachtoffers aan te steken, ze toch op het altaar legden op het moment dat, in de wetenschap dat Cecrops, die toen koning van de Atheners was, een offer boven vuur bracht, maar later dan de Heliaden.

5; 56; 7
Dit is de reden, zegt men, dat men tot op de dag van vandaag op Rhodos op deze eigenaardige manier blijft offeren, en waarom de godin haar zetel op dit eiland heeft. Dit is dus het verhaal dat bepaalde schrijvers van mythen vertellen over de begintijd van de Rhodiers, en een van hen was Zenon, die de geschiedenis van het eiland opstelde.

5; 57; 1
De Heliaden, naast het feit dat zij aan andere mensen toonden dat zij superieur aan hen waren, overtroffen hen eveneens in de studie van de astrologie. En zij introduceerden vele vaardigheden in zeemanschap en stelden de verdeling van de dag in uren vast.

De Heliaden Tenages en Actis

5; 57; 2
De van nature meeste begiftigde van hen was Tenages, die door zijn broers uit afgunst werd gedood. Maar toen de verraderlijke daad bekend werd, sloegen allen die aan de moord deelgenomen hadden op de vlucht. Van hen ging Macar naar Lesbos, en Candalus naar Cos. En Actis, die naar Egypte zeilde, stichtte daar de stad die de mensen Heliopolis noemen, vernoemd naar zijn vader. En van hem leerden de Egyptenaren de wetten van de astrologie.

5; 57; 3
Maar toen op een later tijdstip de Zondvloed over de Grieken kwam en de meerderheid van de mensen omkwam door de overvloedige regen, geschiedde het dat alle geschreven geschiedenis op dezelfde manier werd vernietigd als de mensen.

5; 57; 4
Dit is de reden waarom de Egyptenaren, de gelegenheid te baat nemend, zich de kennis van de astrologie toeeigenden, en waarom de Grieken, door hun onwetendheid, geen aanspraak konden doen op hun geschriften, en de overtuiging heerste dat de Egyptenaren de eersten van de mensen waren die de banen van de sterren ontdekten.

5; 57; 5
Ook de Atheners, hoewel zij de stichters van de stad Sais in Egypte zijn, leden aan dezelfde onwetendheid ten gevolge van de Zondvloed. En om deze reden, veronderstelden vele generaties der mensen dat Cadmus, de zoon van Agenor, de eerste was die brieven van Phoenicie naar Griekenland bracht. En vanaf die tijd van Cadmus geloofden de Grieken dat zij nieuwe ontdekkingen deden in de wetenschap van het schrift, omdat er een algemene onwetendheid heerste bij de Grieken.

De Heliaden Triopas, Ochimus en Cercaphus

5; 57; 6
Triopas zeilde naar Carie en nam daar een voorgebergte in beslag dat hij naar zichzelf Triopium noemde. Maar de rest van de zoons van Helius, omdat zij niets te maken hadden met de moord, bleven in Rhodos achter en bouwden hun huizen in het gebied van Ialysus, waar zij de stad Achaea stichtten.

5; 57; 7
Ochimus, die de oudste en hun koning was, trouwde met Hegetoria, een van de Nimfen uit dat gebied, en verwekte bij haar een dochter Cydippe, wier naam later werd veranderd in Cyrbia. En Cercaphus, een van de andere broers, trouwde met Cyrbia en volgde zijn broer op als koning.

5; 57; 8
Na de dood van Cercaphus slaagden zijn drie zoons, Lindus, Ialysus en Cameirus, erin om de totale macht te grijpen. Tijdens hun leven kwam er een grote overstroming en Cyrbia stierf toen zij verdronk in de vloed, waarop de drie het land tussen hen verdeelden, en elk een stad stichtte die zijn naam droeg.

Danaus en Cadmus op Rhodos

5; 58; 1
Omstreeks deze tijd vluchtte Danaus samen met zijn dochters uit Egypte, toen hij bij de stad Lindus op Rhodos landde en vriendelijk welkom werd geheten door de bewoners, richtte hij een tempel op voor Athena en plaatste daarin een standbeeld dat hij aan haar wijdde. Drie van de dochters van Danaus stierven gedurende hun verblijf in Lindus, maar de rest zeilde met hun vader Danaus samen verder naar Argos.

5; 58; 2
Een klein beetje later werd Cadmus, de zoon van Agenor, door de koning uitgezonden om Europa te zoeken, en zette voet aan land op Rhodos. Hij was tijdens zijn reis zwaar geteisterd door stormen en had toen beloofd om een tempel voor Poseidon op te richten, en dus, omdat hij levend was aangekomen, stichtte hij op het eiland een heiligdom voor deze god en liet enkele Phoeniciers achter om te dienen als toezichthouders. Deze mannen mengden zich met de mensen in Ialysus en bleven er met wonen als medeburgers, en uit hen, zo wordt ons verteld, werden van vader op zoon de priesters gekozen.

5; 58; 3
Cadmus vereerde de Lindische Athene op dezelfde wijze met heilige offers, waarvan één een opvallende bronzen kookpot was die op de oude manier was bewerkt, en een inscriptie van Phoenische letters bezat, die, zo zegt men, voor het eerst van Phoenicie naar Griekenland werd gebracht.

Phorbas

5; 58; 4
Na deze gebeurtenissen, toen de bodem van Rhodos enorme slangen voortbracht, gebeurde het dat deze slangen veel doden onder de bewoners veroorzaakten. De overlevenden zonden daarop bericht naar Delos om de god te vragen hoe zij zich konden ontdoen van dit kwaad.

5; 58; 5
Apollo gaf opdracht om Phorbas en zijn volgelingen op te nemen op Rhodos en het eiland gezamenlijk te koloniseren – Phorbas was de zoon van Lapithes en verbleef in Thessalie, samen met een groot aantal mannen, op zoek naar een land dat hij tot zijn thuis kon maken – en de Rhodiers riepen hem zoals het orakel bevolen had en gaven hem een deel van het land. Phorbas doodde de slangen, en nadat hij het eiland van die dreiging verlost had, maakte hij Rhodos tot zijn huis, Bovendien, omdat hij zich in andere opzichten een groot en goed mens had betoond, werd hij na zijn dood als een held vereerd.

Althaemenes

5; 59; 1
In een latere periode dan de gebeurtenissen die we zojuist hebben beschreven ontving Althaemenes, de zoon van Catreus de koning van Kreta, terwijl hij navraag bij het orakel deed over bepaalde zaken, het antwoord dat het was voorbestemd dat hij zijn eigen vader zou doden.

5; 59; 2
Om te voorkomen dat hij zo’n afschuwelijke daad van agressies zou plegen, vluchtte hij uit vrije wil van Kreta samen met diegenen die met hem mee wensten te gaan, wat een behoorlijke groep was. Althaemenes kwam bij Cameirus op Rhodos aan land, en op de berg Atabyrus stichtte hij een tempel voor Zeus die Zeus Atabyrius wordt genoemd. En tot op vandaag wordt de tempel daarom in ere gehouden, want hij is op een hoge piek gelegen van waaruit met Kreta kan ontwaren.

5; 59; 3
Samen met zijn volgelingen maakte Althaemenes Cameirus tot zijn thuis, en werd in ere gehouden door de plaatselijke bevolking. Maar zijn vader Catreus, die thuis geen zoons meer had en innig van Althaemenes hield, zeilde naar Rhodos, zoekend naar een oplossing om zijn zoon mee te kunnen nemen naar Kreta. Toen sloeg het voorspelde noodlot toe: Catreus kwam ’s nacht met een paar volgelingen aan land, en toen er een conflict tussen hen en de plaatselijke bevolking ontstond, wierp Althaemenes, die te hulp snelde, zijn speer, trof onwetend zijn vader en doodde hem.

5; 59; 4
Nadat hij zich realiseerde wat hij had gedaan, meed Althaemenes, niet in staat zijn grote verdriet te verdragen, alle bijeenkomsten en mensen, en ging naar onbewoonde plaatsen waar hij alleen rondzwierf, tot het verdriet een eind aan zijn leven maakte. Later ontving hij uit handen van de Rhodiers, op bevel van een bepaald orakel, de eer die aan helden wordt toegekend.

Tlepolemus

5; 59; 5
Kort voor de Trojaanse Oorlog vluchtte Tlepolemus, de zoon van Heracles, die een vluchteling was vanwege de dood van Licymnius, die hij onbewust had gedood, uit vrije wil van Argos. En nadat hij een orakel had gekregen dat vertelde dat hij naar een nederzetting op zoek moest gaan, landde hij samen met een paar mannen op Rhodos, en nadat hij vriendelijk door de inwoners was ontvangen vestigde hij daar zijn huis.

5; 59; 6
En nadat hij koning over het hele eiland was geworden verdeelde hij het land in gelijke districten en regeerde in alle opzichten als een billijke man. En op het eind, toen hij op het punt stond om met Agamemnon deel te nemen aan de oorlog tegen Troje, gaf hij de macht over Rhodos in handen van Butes, die hem vergezeld had op zijn vlucht uit Argos, hij behaalde grote roem voor zichzelf in de oorlog en ontmoette zijn dood in Troad.

Cureten op Chersonesus

5; 60; 1
Daar de zaken op Rhodos verweven zijn met bepaalde gebeurtenissen op Chersonesus dat tegenover het eiland ligt, is het niet vreemd om over laatstgenoemde iets te zeggen. De Chersonesus, zoals sommige mensen zeggen, ontving in de oudheid haar naam vanwege de natuurlijke vorm van het gebied dat een landengte is, maar anderen hebben geschreven dat de naam Chersonesus is verkregen van de man die eens over dit gebied heerste.

5; 60; 2
Het verhaal gaat als volgt: Niet lang nadat Chersonesus had geregeerd, kwamen daar vijf Cureten uit Kreta, en zij waren afstammelingen van degenen die Zeus hadden ontvangen uit handen van zijn moeder Rhea en hem hadden gekoesterd op de berghellingen van de Ida op Kreta.

5; 60; 3
Toen zij met een grote zeemacht naar Chersonesus zeilden verdreven zij de Cariers die daar woonden, en vestigden zich daar zelf en verdeelden het in vijf stukken, elke van hen stichtte een stad die hij naar zichzelf vernoemde.

Cyrnus

5; 60; 4
Kort hierna zond Inachus, de koning van de Argivers, omdat zijn dochter Io verdwenen was, Cyrnus op weg, een van zijn mannen met een hoge rang, hem uitrustend met een aanzienlijke vloot, en gaf hem opdracht om Io in elk gebied te zoeken en niet terug te keren voordat hij haar had gevonden.

5; 60; 5
En Cyrnus, nadat hij door vele delen van de bewoonde wereld had gezworven maar haar niet kon vinden, zette voet aan de grond in Carie op de Chersonesus die we bespreken. Omdat hij wanhoopte ooit nog naar huis terug te kunnen keren, ging hij in Chersonesus wonen, waar hij, deels door overtuiging en deels door gebruik te maken van geweld, koning over een deel van het land werd en een stad stichtte die zijn naam Cyrnus kreeg. En door de zaken op een populaire manier te regelen genoot hij grote gunst van zijn medeburgers.

Triopas

5; 61; 1
Hierna, zo gaat het verhaal verder, kwam Triopas, één van de zoons van Helius en Rhode, die een vluchteling was vanwege de moord op zijn broer Tenages, naar Chersonesus. En nadat hij voor die moord was gezuiverd door koning Melisseus, zeilde hij naar Thessalie als bondgenoot van de zoons van Deucalion, en met hun hulp verdreef hij de Pelasgen en nam als zijn aandeel de vlakte van Dotium in bezit.

5; 61; 2
Daar hakte hij het heilige bos van Demeter om en gebruikte het hout om een paleis te bouwen. Hierdoor haalde hij zich de haat van de oorspronkelijk bewoners op de hals, moest hierdoor uit Thessalie vluchten, en ging, samen met de mensen die met hem meezeilden, aan land op het grondgebied van Cnidus, waar hij Triopium stichtte, dat naar hem werd vernoemd.

5; 61; 3
En met deze plek als uitvalsbasis overwon hij zowel de Chersonesus als een groot deel van het aangrenzende Carie. Maar wat betreft de afkomst van Triopas is er onenigheid onder de vele historici en dichters. Want sommigen vertellen dat hij de zoon was van Canace, een dochter van Aeolus, en Poseidon, maar anderen dat het een kind was van Lapithes, de zoon van Apollo, en Stilbe, de dochter van Peneus.

Hemithea, Molpadia en Rhoeo

5; 62; 1
In Castabus, op de Chersonesus, staat een tempel die heilig is voor Hemithea, en er is geen aanleiding om het vreemde voorval niet ten noemen dat de godin overkwam. Er zijn vele verschillende verhalen in omloop over haar, maar we zullen het meest bekende vertellen welke in overeenstemming is met datgene wat de plaatselijke bevolking vertelt. Staphylus en Chrysothemis kregen drie dochters, die Molpadia, Rhoeo en Parthenos werden genoemd. Apollo sliep met Rhoeo en maakte haar zwanger. Haar vader, die geloofde dat zij door een gewone sterfelijke man was verleid, werd boos, en in zijn woede sloot hij zijn dochter op in een kist en wierp die in zee.

5; 62; 2
Maar de kist spoelde aan op Delos, waar zij beviel van een jongen die zij Anius noemde. En Rhoeo, die op deze wonderlijke manier onverwachts was gered, lag de baby op het altaar van Apollo en bad tot de god om het leven van zijn eigen kind te redden. Daarop verborg Apollo, zo gaat de mythe verder, het kind een tijdje, maar later dacht hij na over de opvoeding van het kind, onderwees hem in de voorspellingen, en verleende hem zo veel eer.

5; 62; 3
En de andere zussen van het meisje dat verleid was, Molpadia en Parthenos, vielen in slaap toen ze naar de wijn van hun vader keken, een drank die pas recent ontdekt was door de mensen. Terwijl zij sliepen kwam een huiszwijn binnen en brak de wijnkruik en vernietigde zo de wijn. En de meisjes, toen zij zagen wat er gebeurd was, vluchtten uit angst voor hun vader naar de kust en stortten zich van de hoge rotsen af in zee.

5; 62; 4
Maar Apollo, uit genegenheid voor hun zus, redde de meisjes en vestigde ze in steden op Chersonesus. De een heette Parthenos, zoals de god het wilde, en genoot eerbetoon en bezat een heilig district in Bubastus op de Chersonesus, terwijl Molpadia, die naar Castabus ging, de naam Hemithea kreeg, omdat de god aan de mensen verschenen was, en zij werd vereerd door iedereen die op Chersonesus woonde.

5; 62; 5
En in de offers die worden gehouden om haar te eren worden wordt een mengsel van melk en honing als plengoffer gebruikt, vanwege de ervaring die zij heeft gehad in relatie met wijn, terwijl het iedereen verboden is om in de buurt van het heiligdom te komen die een varken heeft aangeraakt of van zijn vlees gegeten heeft.

5; 63; 1
In latere tijden maakte de tempel van Hemithea zo’n ontwikkeling door dat er niet alleen erediensten werden gehouden voor de lokale bewoners van de plaats, maar kwamen de mensen zelfs van ver om hun toewijding te eren met kostbare offers en voorname geschenken. En het opmerkelijkst van al, toen de Perzen de belangrijkste macht in Azie waren en de tempels van de Grieken plunderden, was het heiligdom van Hemithea de enige tempel waar zij niet aankwamen, en de rovers die alles plunderden wat zij zagen lieten dit heiligdom onaangeroerd, ondanks het feit dat er geen muur om stond en het plunderen totaal ongevaarlijk was.

5; 63; 2
De reden die men opgaf voor de groeiende ontwikkeling waren de weldaden die de godin aan alle mensen gelijk verleende. Want zij verscheen in zichtbare vorm in hun dromen bij diegene die leden en schonk hen troost, en velen die in de greep van een ziekte waren waarvoor geen genezing was werden weer gezond. Bovendien schonk de godin aan de vrouwen die leden tijdens de bevalling verlichting van de pijn en de gevaren van de barensnood.

5; 63; 3
Bovendien, daar in de oude tijd veel mensen op deze manier zijn gered, staat het heiligdom vol met heilige offers, die worden niet bewaakt door wachters, of een stevig gebouwde muur, maar door de gewone eerbied van het volk.

Cres

5; 64; 1
Ten aanzien van Rhodos en de Chersonesus hebben we voldoende gezegd, en zullen we nu Kreta bespreken. De bewoners van Kreta beweren dat de oudste mensen van het eiland bekend staan als de Eteocretanen, die uit de aarde zijn voortgekomen, en dat hun koning, die Cres werd genoemd, verantwoordelijk was voor een groot aantal van de belangrijkste ontdekkingen die op het eiland gedaan zijn die bijdroegen aan de verbetering van het sociale leven van de mensen.

De Dactyli

5; 64; 2
Ook het grote aantal die, vanwege hun weldaden aan de mensheid, onsterfelijke eer ontvingen, hadden hun oorsprong, zo vertellen de mythen, in hun land. En met betrekking tot de overleveringen van deze goden zullen wij nu een korte samenvatting geven, de meest vooraanstaande schrijvers volgend die over de gebeurtenissen in Kreta hebben geschreven.

5; 64; 3
De eerste van de goden waar de overlevering iets over vertelt maakten de berg Ida op Kreta tot hun woningen en heetten Dactyli. Het waren er, volgens één overlevering, honderd in aantal, maar anderen vertellen dat het er slechts tien waren die deze naam droegen, in overeenstemming met het aantal vingers (dactyli) aan de handen.

5; 64; 4
Maar sommige historici, en Ephorus is een van hen, dat de Dactyli van de Ida geboren werden op de berg Ida die in Phrygie ligt en samen met Mygdon naar Europa overstaken. Daar het tovenaars waren, beoefenden zij betoveringen en stelden riten en mysteriendiensten in, en gedurende het verblijf op Samothrace verbaasden zij de bewoners van dat eiland niet gering met hun vaardigheden in deze zaken. En in die tijd, zo wordt ons verteld, werd Orpheus, die begiftigd was met de uitzonderlijke gaver der poezie, ook een leerling van hen, en hij was de eerste die de initiele riten en mysteriendiensten naar de Gieken bracht.

5; 64; 5
Hoe dan ook, de Dactyli van de Ida op Kreta, zo vertelt de overlevering ons, ontdekten zowel het gebruik van vuur als de betekenis van de metalen koper en ijzer, evenals de bewerking ervan. Dat gebeurde op het grondgebied van de stad Abtera bij Berecynthus, zoals het wordt genoemd.

De Dactylide Heracles

5; 64; 6
En omdat zij beschouwd worden als de grondleggers van de grote zegeningen voor de mensheid, werd hun onsterfelijke eer toegekend. En schrijvers vertellen ons dat een van hen Heracles heette, en uitblonk door zijn daden, hij stelde de Olympische Spelen in, waardoor de mensen uit een latere periode dachten, omdat de naam hetzelfde was, dat hij de zoon van Alcmene was die de Olympische spelen had opgericht.

5; 64; 7
En het bewijs hiervan, zegt men, is te vinden in het feit dat tot op de dag van vandaag de bezweringen van de god aanvaarden en amuletten uit zijn naam maken, omdat hij een tovenaar was en de initiele riten uitoefende. Maar ze voegen er aan toe dat deze zaken inderdaad ver verwijderd zijn van de gewoonten van Heracles die uit Alcmene geboren werd.

De Cureten

5; 65; 1
Na de Idaeaanse Dactyli, zo vertellen de mythen, waren er negen Cureten. Sommige schrijvers van mythen verklaren dat zij goden waren die uit de aarde zijn voortgekomen, maar volgens anderen waren zij afstammelingen van de Idaeaanse Dactyli. Zij gingen op bergachtige plaatsen wonen die dichtbebost en vol ravijnen waren, en zo een natuurlijke beschutting en bescherming boden, omdat zij nog niet ontdekt hadden hoe ze huizen moesten bouwen.

5; 65; 2
Omdat deze Cureten uitblonken in wijsheid ontdekten zij vele zaken die nuttig waren voor de mensheid. Zo waren zij bijvoorbeeld de eersten om schapen in kuddes bijeen te brengen, en temden verscheidene andere soorten dieren die men vetmestte, en ontdekten hoe zij honing moesten maken.

5; 65; 3
Op dezelfde wijze introduceerden zij de kunst van het schieten met een boog en de jacht op dieren, en zij toonden de mensheid hoe zij samen moesten leven in een gemeenschap, en zij waren de bedenkers van eendracht, bij wijze van spreken, in ordelijk gedrag.

5; 65; 4
De Cureten vonden ook de helmen, zwaarden en de oorlogsdans uit, waarmee zij een groot kabaal maakten om Cronus te misleiden. En ons is verteld dat, toen Rhea, de moeder van Zeus, hem aan hen toevertrouwde om hem verborgen te houden voor zijn vader Cronus, zij hem onder hun hoede namen en voor hem zorgden, maar hiervoor moeten wij voor dit verhaal beginnen met het vertellen van eerdere gebeurtenissen.

De Titanen

5; 66; 1
De mythe die de Kretenzers vertellen gaat als volgt: toen de Cureten jongemannen waren, leefden de Titanen nog steeds. Deze Titanen hadden hun woningen in het land van Cnossus, op de plek waar tot op de dag van vandaag de fundamenten van het huis van Rhea nog te zien zijn en een cipressenbos in de oudheid aan haar is gewijd.

5; 66; 2
De Titanen bestonden uit zes mannen en vijf vrouwen, en waren kinderen, zoals bepaalde schrijvers van mythen verklaren, van Uranus en Gaea, maar volgens anderen, van één van de Cureten en Titaea, en werden zij vernoemd naar hun moeder.

5; 66; 3
De mannen heten Cronus, Hyperion, Coeus, Iapetus, Crius en Oceanus, en hun zussen waren Rhea, Themis, Mnemosyne, Phoebe en Tethys. Elk van hen was de uitvinder van zaken die ten goede kwamen aan de mensheid, en vanwege de weldaden die zij zo aan de mensheid verleenden werd hen eeuwige roem toegekend.

Cronus

5; 66; 4
Cronus werd koning, omdat hij de oudste van de Titanen was, en hij ervoor zorgde dat de levensstijl van alle mensen die zijn onderdanen waren veranderde van onbeschaafd naar beschaafd, en hiervoor ontving hij veel bijval en bezocht vele delen van de bewoonde wereld. Bij alle mensen die hij ontmoette introduceerde hij rechtvaardigheid en oprechtheid van geest, en dit is de reden waarom in latere generaties verteld wordt dat de mensen uit de tijd van Cronus goedhartig, totaal argeloos en met geluk gezegend waren.

5; 66; 5
Zijn koninkrijk was het sterkst in de westelijke gebieden, waar hij inderdaad de meeste eer genoot. Bijgevolg werden tot ongeveer deze tijd, bij de Romeinen en de Carthagezers, terwijl hun stad er nog stond, en bij andere naburige volken, voorname feesten en offers gevierd ter ere van deze god en droegen vele plaatsen zijn naam.

5; 66; 6
Vanwege uitzonderlijke gehoorzaamheid aan de wetten werd er door niemand ooit enig onrecht gepleegd en allen onderwierpen zich aan de regels van Cronus en leefden een gelukzalig leven, en genoot iedereen ongehinderd van alle plezier. Hiervan getuigt ook de dichter Hesiodus toen hij de volgende woorden schreef: En zij die in de dagen van Cronus, toen hij heerste in de hemel, leefden als goden, zonder zorgen In het hart, afgezonderd en vrij van rampen en zwaar gezwoeg, van ernstige ziekten en zorgen. Ze verouderden niet, maar zij, even sterk in armen en benen, genoten eindeloos van feesten ver van kwalen, en als de dood kwam, daalden zij daarin af alsof ze gingen slapen. En zij bezaten vele andere dingen. Graan gevende aarde, ongeploegd, droeg uitbundige vruchten zonder gebrek; en blij van hart woonden zij op hun akkers over heel de aarde, temidden van hun zegeningen. Met hun grote kudden, geliefd door de gezegende goden. Dit is wat de mythen over Cronus vertellen.

Hyperion en Prometheus

5; 67; 1
Van Hyperion wordt ons verteld dat hij de eerste was die, door ijverige aandacht en observatie, de bewegingen van zowel de maan als de zon en de andere sterren begreep, evenals de seizoenen, en dat deze veroorzaakt worden door hun lichamen, en deze feiten aan anderen bekend maakte. Om deze reden werd hij de vader van de hemellichamen genoemd, omdat hij, bij wijze van spreken, hen had verwekt door over hen na te denken.

5; 67; 2
Uit Coeus en Phoebe werd Leto geboren, en Iapetus kreeg Prometheus, waar de overlevering van vertelt, zoals sommige schrijvers van mythen vertellen, dat hij het vuur van de goden stal en het aan de mensheid gaf, hoewel de waarheid is dat ontdekte waarmee vuur gemaakt kon worden en hoe het kon worden ontstoken.

Mnemosyne en Themis

5; 67; 3
Van de vrouwelijke Titanen vertellen ze dat Mnemosyne het gebruik van het redeneren ontdekte, en dat zij een bestemming aan elk object gaf door het een naam te geven die we konden gebruiken om alles wat we maar wilden te benomen om zo een gesprek met elkaar te kunnen voeren. Hoewel er mensen zijn die deze ontdekking aan Hermes toeschrijven. Aan deze godin wordt de macht toegeschreven om zaken op te slaan in het geheugen en zich datgene te herinneren (mneme) wat men heeft opgeslagen, en het is deze kracht die haar de naam gaf die ze ontving.

5; 67; 4
Themis, zo vertellen de mythen ons, was de eerste die voorspellingen, offers en besluiten die de goden aangingen introduceerde, en de mensen onderwees in de wetten van gehoorzaamheid en vrede. Bijgevolg worden de mensen, die datgene bewaren wat heilig is voor goden en wetten, ‘Wetbewakers’ en ‘Wetgevers’ genoemd, en zeggen we dat Apollo, op het moment dat hij als orakel gaat spreken, wetten en verordeningen gebruikt, in het kader van het feit dat Themis de ontdekker was van orakels.

5; 67; 5
En dus werden deze goden, wegens de vele weldaden die zij aan de mensheid schonken, niet alleen onsterfelijke eer verleend, maar geloofde men ook dat zij de eersten waren die hun woningen op de berg Olympus bouwden nadat zij eerst tussen de mensen hadden gewoond.

Boek 5 - deel 3

Hestia en Demeter

5; 68; 1
Uit Cronus en Rhea, zo wordt ons verteld, werden Hestia, Demeter, Hera, Zeus, Poseidon en Hades geboren. Van hen ontdekte Hestia hoe ze huizen moest bouwen, en vanwege deze ontdekking hebben bijna alle mensen een altaar van haar in huis, om haar te eren en te offeren. En Demeter, omdat het graan nog steeds met de andere planten in het wild groeide en nog niet bekend was bij de mensheid, was de eerste om het te oogsten, en te bedenken hoe je het kon bereiden en bewaren, en de mensen instrueerde hoe het gezaaid moest worden.

5; 68; 2
Nadat ze het graan ontdekt had beviel ze van haar dochter Persephone, maar na de geboorte van haar dochter en haar schaking door Hades, verbrandde zij alle oogsten van het graan, zowel vanwege haar woede tegen Zeus als het verdriet over haar dochter. Nadat ze haar dochter weer gevonden had, verzoende ze zich echter weer met Zeus en gaf het graan aan Triptolemus om dit in te zaaien, met de instructie om het over heel de wereld te delen met de mensheid en hen alles te leren hoe het ingezaaid moest worden.

5; 68; 3
En sommigen vertellen dat zij het ook was die de wetten introduceerde, en door die te gehoorzamen zijn de mensen gewend geraakt om rechtvaardig met elkaar om te gaan, en de mensheid noemde deze godin Thesmophoros naar de wetten die ze hen gaf. En omdat Demeter verantwoordelijk is voor de grootste zegeningen der mensheid, wordt zij met de meest opmerkelijke eer er offers vereerd, en prachtige feesten en festivals, niet alleen door de Grieken, maar bijna door alle barbaren die van dit voedsel hebben geproefd.

5; 69; 1
Er is onder vele bevolkingsgroepen onenigheid over de ontdekking van het graan, die beweren dat zij de eersten onder diegene waren die de godin zag en aan wie ze de aard en het gebruik van het graan bekend maakte. De Egyptenaren bijvoorbeeld zeggen dat Demeter en Isis dezelfde personen zijn, en dat zij de eerste was die het zaad naar Egypte bracht, omdat de Nijl de velden op het juiste ogenblik onder water zet en omdat het land het meest gematigde seizoen kent.

5; 69; 2
Ook de Atheners, hoewel ze beweren dat de ontdekking van het graan in hun land heeft plaatsgevonden, zijn er desondanks getuige van geweest dat het vanuit een andere regio naar Attica werd gebracht. Want de plek die oorspronkelijk dit geschenk in ontvangst nam noemt men Eleusis , vanwege het feit dat het zaad van het graan van anderen kwam en daar naar toe werd gebracht.

5; 69; 3
Maar de inwoners van Sicilie, wonend op het eiland dat heilig is voor Demeter en Persephone, zeggen dat het aannemelijk is om te geloven dat de gave waarover we spreken het eerst aan hen werd geschonken, omdat het land dat zij verbouwen het dierbaarst is voor de godin. Want het zou inderdaad vreemd zijn, zo betogen zij, voor de godin om voor zichzelf, bij wijze van spreken, een land te nemen dat uiterst vruchtbaar is en het, als laatste van allemaal, alsnog een aandeel van haar weldaad te geven, hoewel het niets voor haar betekent, vooral omdat ze er gewoond heeft, en alle mensen het eens zijn dat de schaking van Persephone daar op het eiland heeft plaatsgevonden. Bovendien is dit land het meest geschikt voor het graan zoals de dichters vertellen. Maar al die dingen groeien daar zonder gezaaid te worden, en zelfs onbebouwd, zowel tarwe en gerst. Dit is wat de mythen te vertellen over Demeter.

Poseidon en Hades

5; 69; 4
En wat de rest van de goden die uit Cronus en Rhea geboren werden betreft, zeggen de Kretenzers dat Poseidon de eerste was die zich bezig hield met zeelieden en vloten uitrustte, nadat Cronus hem de heerschappij over zulke zaken gegeven had. Dit is de reden waarom van generatie op generatie de traditie is doorgegeven dat hij alles regelt wat er ook maar op zee gebeurt, en waarom de zeelieden hem met offers eren. Verder schenkt met Poseidon de eer om de eerste te zijn geweest die paarden temde en de kennis van de paardrijkunst (hippike) introduceerde, en daarom ‘Hippus’ wordt genoemd.

5; 69; 5
En van Hades wordt verteld dat hij de regels heeft vastgesteld die gaan over begrafenissen en de eerbewijzen die men aan de doden schenkt, want voor die tijd werd er geen aandacht aan de doden geschonken. En daarom vertellen de legenden ons dat Hades de koning van de doden is, omdat ze aan hem werden toebedeeld in de oudheid en hij de eerste was die zich met deze zaken bezighield.

Geboorte van Zeus

5; 70; 1
Over de geboorte van Zeus en de wijze waarop hij koning werd, is er geen overeenstemming. Sommigen zeggen dat hij het koningschap na het overlijden Cronus uit handen van de mensheid kreeg in het bijzijn van de goden, niet door zijn vader met geweld te verslaan, maar op de voorgeschreven wijze van gewoonte en recht, nadat hij deze eer waardig was bevonden. Maar anderen vertellen een mythe die als volgt gaat: Cronus ontving eens een orakel met betrekking tot de geboorte van Zeus waarin gesteld werd dat de zoon die geboren zou worden hem het koningschap zou ontnemen door geweld.

5; 70; 2
Bijgevolg deed Cronus afstand van de kinderen die hij telkens weer kreeg, maar Rhea, bedroefd als ze was, was niet in staat om dit voornemen van haar man te veranderen. Toen ze van Zeus was bevallen, verborg ze hem in Ida, zoals het werd genoemd, en, zonder dat Cronus het wist, vertrouwde hem toe aan de Cureten die in de buurt van de berg Ida woonden. De Cureten droegen hem naar een bepaalde grot waar zij hem overhandigden aan de Nimfen, met de opdracht dat zij aan al zijn behoeften moesten voldoen.

5; 70; 3
En de Nimfen voedden het kind met een mengsel van melk en honing en lieten hem drinken uit de uier van een geit die Amalthea werd genoemd. En vele bewijzen over de geboorte en het grootbrengen van deze god zijn nog steeds tot op de dag van vandaag op het eiland te vinden.

5; 70; 4
Bijvoorbeeld, toen hij werd weggevoerd, terwijl hij nog een baby was, door de Cureten zeggen ze dat zijn navelstreng (omphalos) van hem afviel vlakbij de rivier de Triton, en dat deze plek heilig is verklaard en Omphalus wordt genoemd naar aanleiding van dit gebeuren, terwijl op dezelfde wijze de nabijgelegen vlakte bekend is geworden als Omphaleum. En op de berg Ida, waar de god werd gevoed, is de grot waar hij zijn dagen doorbracht heilig verklaard, net als de er omheen gelegen weide, die op de bergkammen ligt, op dezelfde manier aan hem geheiligd zijn.

5; 70; 5
Maar het meest verbazingwekkende van alles betreffende deze mythe heeft te maken met de bijen, dat we niet mogen nalaten om te noemen. De god, zeggen ze, wilde een onsterfelijk gedenkteken hebben van zijn nauwe banden met de bijen. Hij veranderde hun kleuren, liet het op koper met de glans van goud lijken, en daar het gebied op grote hoogte lag, waar felle winden overheen bliezen en hevige sneeuw viel, maakte hij de bijen ongevoelig voor dergelijke zaken, zodat zij in de meest winterse gebieden konden vliegen.

5; 70; 6
De geit (aeg-) die Zeus voedde werd ook een bepaald eerbetoon toegekend, in het bijzonder gaf hij zichzelf een achternaam, en werd Aegiochus genoemd . Nadat hij volwassen was geworden stichtte hij een stad in Dicte, waarover de mythen stellen dat hij daar geboren is. In latere tijden werd de stad verlaten, maar sommige stenen van haar fundamenten zijn bewaard gebleven.

Zeus de koning

5; 71; 1
Zeus overtrof, zo gaat de mythe verder, alle anderen in mannelijke geest, wijsheid, rechtvaardigheid en alle andere deugden, en, als gevolg daarvan, toen hij de koninklijke macht van Cronus overnam, verleende hij het grootste aantal van belang zijnde weldaden aan het leven der mensheid. Hij was bijvoorbeeld de eerste van iedereen om regels op te stellen met betrekking tot het recht en leerde mensen om rechtvaardig met elkaar om te gaan, zich te onthouden van gewelddaden, en hun geschillen te beslechten door een beroep te doen op de mannen in de gerechtshoven. Kortom, hij heeft overvloedig bijgedragen aan de gewoonten die toezien op het gehoorzamen van de wet en aan vrede, en goede mensen door overtuiging te laten zegevieren en de slechten door te dreigen met straf en door hun angst.

Titanenstrijd

5; 71; 2
Hij bezocht ook praktisch heel de bewoonde wereld, rovers en goddeloze mensen ter dood brengend en gelijkheid en democratie introducerend. En in dit verband, zeggen ze, versloeg hij de Giganten en hun volgelingen, Mylinus in Kreta en Typhon in Phrygie.

5; 71; 3
Voor de strijd met de Giganten in Kreta, zo wordt ons verteld, offerde Zeus een stier aan Helius en aan Uranus en aan Gaea. En in elk van de riten werd hem geopenbaard wat de wil van de goden in deze kwestie was, de voortekenen wezen op een overwinning voor de goden en het verlies van degenen van de vijand. En de uitkomst van de oorlog kwam overeen met de voortekenen, want Musaeus liep van de vijand naar hem over, waarvoor hij bepaalde ereblijken ontving, en allen die tegen hem waren werden neergehaald door de goden.

Gigantenstrijd

5; 71; 4
Zeus had een andere oorlog met de Giganten, zo wordt ons verteld, in Macedonie vlak bij Pallene in Italie op de vlakte die in de oudheid Phlegrae (‘vurig’) werd genoemd naar het gebied dat was afgebrand, maar in latere tijden Cumae werd genoemd.

5; 71; 5
De Giganten werden door Zeus gestraft omdat zij de rest van de mensheid op een wetteloze manier hadden behandeld en, vertrouwend op hun lichamelijke superioriteit en kracht, hun buren tot slaven hadden gemaakt, en omdat ze niet gehoorzaamden aan de regels van rechtvaardigheid die hij had opgesteld en oorlog maakten met degene die de mensen als goden beschouwden vanwege de weldaden die zij aan de mensheid hadden toegekend.

5; 71; 6
Toen roeide Zeus niet alleen goddelozen en boosdoeners onder de mensen uit, zo wordt ons verteld, maar beloonde ook de edelste van de goden, helden en mensen die dat verdienden. En vanwege de omvang van zijn weldaden en zijn superieure kracht stemden alle mensen unaniem in met het eeuwig durende koningschap dat hij verwierf en ook dat zijn huis op de Olympus ging stond.

Zeus de god

5; 72; 1
En er werd verordend, zo gaat de mythe verder, dat de offers die aan Zeus gebracht moesten worden die van de andere goden moesten overtreffen, en, nadat hij van de aarde naar de hemel was overgegaan, er een waar geloof in de harten moet opwellen bij al diegene die zijn weldaden hadden ontvangen en dat hij de heer is van alle verschijnselen aan de hemel, dat wil zeggen, zowel van regen en donder als van de bliksem en al het andere van dien aard.

5; 72; 2
En om deze reden gaven de mensen hem de namen: Zen, omdat in het oordeel van de mensen hij de bron is van het leven (zen), omdat hij de oogst rijp laat worden door de atmosfeer te temperen. Vader, vanwege de zorg en welwillendheid waarmee hij zich manifesteert aan al de mensen, Allerhoogste en Koning, vanwege de superioriteit van zijn wetten. Goede Raadgever en Alwetende, vanwege zijn scherpzinnigheid die hij toont bij het geven van wijze raad.

Geboorte van Athena

5; 72; 3
Athena werd, zo vertellen de mythen, eveneens door Zeus verwekt op Kreta, aan de bronnen van de rivier Triton, dat ook de reden is dat zij de naam Tritogenia kreeg. En daar staat, tot op de dag van vandaag, bij deze bronnen een tempel welke heilig is voor deze godin, op de plek waar de mythen vertellen dat haar geboorte plaatsvond.

Huwelijk van Hera

5; 72; 4
Men zegt dat het huwelijk van Zeus en Hera plaatsvond op het grondgebied van Cnossus, op een plek in de buurt van de rivier Theren, waar nu een tempel staat waarin de plaatselijke bewoners jaarlijks een heilig offer brengen en de ceremonie van het huwelijk nabootsen, op de wijze zoals dit vroeger oorspronkelijk was uitgevoerd.

De Olympische goden

5; 72; 5
Uit Zeus kwamen ook voort, zeggen ze, de godinnen Aphrodite en de Gratien, Eileithyia en haar hulp Artemis, de Horen, die Eunomia, Dike en Irene heten, Athena en de Muzen, en de goden Hephaistus, Ares en

Apollo, en Hermes, Dionysus en Heracles

5; 73; 1
Aan elk van de goden die we genoemd hebben, zo vertellen de mythen verder, schonk Zeus de kennis van zaken van de dingen die hij ontdekt had en bezig was om te perfectioneren, en schonk hen zo eveneens de eer van de ontdekking, en wensten hen op deze manier ook te voorzien van onsterfelijke roem onder heel de mensheid.

Aphrodite en de Gratien

5; 73; 2
Aan Aphrodite werd de jeugd van de meisjes toevertrouwd, de jaren waarin verwacht wordt dat zij trouwen, en het toezicht op zaken die nog niet zijn waargenomen in verband met het huwelijk, samen met de offers en plengoffers die men aan deze godin opdraagt. Niettemin, brengen alle mensen hun eerste offers aan Zeus de Volvoerder en Hera de Volvoerster, omdat zij de ontdekkers en initiatiefnemers van alle dingen zijn, zoals we hierboven hebben aangegeven.

5; 73; 3
Aan de Gratien werd een persoonlijke gratie verleend en was elk lichaamsdeel zo mooi dat het een genot voor het oog was om hen te zien, en zij kregen het voorrecht om als eerste weldaden te schenken en, aan de andere kant, de mensen te belonen met de nodige gunsten die goede daden hadden verricht.

Eileithyia, Artemis en de Horen

5; 73; 4
Eileithyia kreeg de zorg voor zwangere moeders en het verlichten van de pijn tijdens bevallingen. En om deze reden roepen de vrouwen als eerste deze godin aan als zijn in gevaar zijn door dit natuurlijke proces.

5; 73; 5
En Artemis, zo wordt ons verteld, ontdekte hoe jonge kinderen genezen konden worden en welk voedsel het beste geschikt was voor baby’s, om deze reden wordt ze ook wel Kourotrophos genoemd.

5; 73; 6
En wat de Horen betreft, zoals ze worden genoemd, kreeg elk van hen, al naar gelang hun naam aangeeft, de beheersing en verbetering van het leven toebedeeld, om zo als beste weldaad voor de mensen te dienen. Want er is niets beters om een gelukkig leven op te baseren dan gehoorzaamheid aan de wet (Eunomia), rechtvaardigheid (Dike) en vrede (Irene).

Athena

5; 73; 7
Aan Athena wordt het geschenk van beschaving aan de mensheid toegeschreven evenals het in cultuur brengen van de olijfboom, en het bereiden van deze vrucht, want voor de geboorte van deze godin werd dit soort bomen alleen gevonden met andere in het wild groeiende groeisels, en deze godin is de bron voor de zorg en ervaring die de mensen tot op de dag van vandaag aan deze boom besteden.

5; 73; 8
Bovendien introduceerde Athena onder de mensen het vervaardigen van kleding en timmerwerk en vele apparaten die worden gebruikt bij andere vaardigheden. En zij was ook de ontdekker van het maken van fluiten en van de muziek die zij produceren en, in een woord, van vele slimme apparaten, waardoor ze de naam van Werkster kreeg.

De Muzen

5; 74; 1
Aan de Muzen, zo wordt ons verteld, werd het door hun vader Zeus gegeven om letters te ontdekken en die te combineren tot woorden zoals die gebruikt worden in poezie. En in reactie op degenen die zeggen dat de Syriers de ontdekkers van letters waren, de Phoeniciers hebben ze geleerd van de Syriers en ze toen doorgegeven aan de Grieken. Deze Phoeniciers waren degenen die samen met Cadmus naar Europa zeilden en zijn de reden waarom de Grieken de letters ‘Phoenicisch’ noemen, zo vertelt men ons. Aan de andere kant, de Phoeniciers waren niet de eersten die deze ontdekking deden, want zij deden niet meer dan de vorm van de letters veranderen, waarna de meerderheid der mensen van deze manier van schrijven gebruik maakte zoals de Phoeniciers het bedacht hadden. En zo bereikten de brieven hun bestemming zoals we hierboven omschreven hebben.

Hephaistus en Ares

5; 74; 2
Hephaistus, zo wordt ons verteld, was de ontdekker van het op alle manieren bewerken van ijzer, koper, goud en zilver en al het andere dat vuur nodig heeft om te bewerken, en hij ontdekte ook alle andere toepassingen voor vuur en schonk die aan zowel de ambachtslieden als aan andere mensen.

5; 74; 3
Bijgevolg richten deze werklieden, die vaardig zijn in deze ambachten, hun gebeden en offers vóór alle anderen aan deze god, en zowel zij als de totale mensheid noemt het vuur ‘Hephaistus’, en dragen zo op deze manier de eeuwige herinnering ter ere van die weldaad over die aan het begin van hun sociale leven aan de mensen werd geschonken.

5; 74; 4
Volgens de mythen was Ares de eerste die een harnas maakte, soldaten uitrustte met wapens, en de oorlogswoede in de strijd introduceerde, en zelf diegene doodde die ongehoorzaam waren aan de goden.

Apollo en Asclepius

5; 74; 5
En van Apollo vertelt men dat hij de ontdekker van de lier en haar muziek was. Hij introduceerde de kennis der geneeskunde, door middel van de school der profetie, waardoor zij in de oudheid hoopten dat de zieken zouden genezen . En als ontdekker van de boog leerde hij de mensen van het land, waar hij de ontdekking had gedaan, alles over hoe deze te gebruiken. Dit is de reden waarom vooral de Kretenzers de het boogschieten tot een kunst verhieven en de boog ‘Kretenzisch’ wordt genoemd.

5; 74; 6
Uit Apollo en Coronis kwam Asclepius voort, die van zijn vader veel zaken leerde die betrekking hadden op de geneeskunst, en vervolgens zelf de kunst van de chirurgie ontdekte en het prepareren van medicijnen alsmede de geneeskracht van bepaalde wortels. En hij bereikte zo’n hoge graad in de heelkunst dat hij werd vereerd als de bron en uitvinder ervan.

Hermes

5; 75; 1
Aan Hermes schrijft men toe dat hij het sturen van vredesgezanten invoerde, zoals die tijdens oorlogen worden gebruikt, evenals het voeren van onderhandelingen en sluiten van vredesverdragen, en ook de herautenstaf, als herkenningsteken, die gewoonlijk worden gedragen door degene die zulk soort besprekingen voerde en, door deze bij zich te hebben, tijdens het verblijf bij de vijand veilig waren. Dit is de reden waarom hij de naam ‘Hermes Koinos’ heeft gekregen omdat de uitkomst voor beide partijen voordelig (koine) is wanneer zij oorlog omwisselen voor vrede.

5; 75; 2
Ze zeggen ook dat hij de eerste was die maten en gewichten bedacht en het voordeel dat daarmee in de handel te behalen was, en hoe iedereen daar een juist gebruik van moest maken. De mythen vertellen ook dat hij de heraut meest vertrouwde boodschapper van de goden is, vanwege zijn vermogen om duidelijk en helder (hermeneuein) elke boodschap die hem meegegeven wordt over te brengen. Dit is de reden waarom hij de naam heeft die hij draagt, niet omdat hij de ontdekker was van woorden en meningsuiting, zoals sommigen zeggen, maar omdat hij de kunst van het precies en duidelijk overbrengen van een bericht, meer dan alle anderen, tot een hoge graad van perfectie heeft ontwikkeld.

5; 75; 3
Hij introduceerde ook worstelscholen en vond lier uit via het schild van een schildpad na een wedstrijd in vaardigheid tussen Apollo en Marsyas, die, zo wordt ons verteld, Apollo won en daarop een buitensporige straf uitdeelde aan zijn verslagen tegenstander. Maar later had hij berouw en, nadat hij de snaren van zijn lier had afgerukt, wilde lange tijd niets meer met muziek te maken hebben.

Dionysus

5; 75; 4
Wat Dionysus betreft, de mythen vertellen dat hij het in cultuur brengen van de wijnstok heeft ontdekt, en hoe daar wijn van te maken en hoe de vele herfstoogsten goed opgeborgen moesten worden zodat de mensheid voor lange tijd voorzien waren van voedsel. Deze god werd geboren op Kreta, zegt men, uit Zeus en Persephone, en Orpheus heeft in de mythe gezegd dat hij bij de initiele riten in stukken werd gescheurd door de Titanen. Het is een feit dat er meerdere personen zijn die de naam Dionysus dragen, over wie wij uitgebreid verslag zullen doen in combinatie met de juiste tijdsperiode.

5; 75; 5
De Kretenzers, echter, beweren dat zij kunnen bewijzen dat de god in hun land geboren is, en verklaren dat hij twee eilanden vlakbij Kreta formeerde in de Tweelinggolf, zoal ze worden genoemd, en die Dionysiadae noemde naar zichzelf, iets wat hij, zeggen zij, nergens anders op de bewoonde wereld heeft gedaan.

Heracles de god

5; 76; 1
Over Heracles vertellen de mythen dat hij, vele jaren voor de Heracles die uit Alcmene werd geboren, voortkwam uit Zeus. Van deze zoon van Zeus vertellen de mythen ons niet de naam van zijn moeder, maar verklaren alleen dat hij in lichaamskracht ver boven alle anderen uitstak, en dat hij de bewoonde wereld bezocht, straf opleggend aan de onrechtvaardigen en de wilde beesten dodend die de landen onbewoonbaar maakten. Hij gaf de mensen overal hun vrijheid terug, terwijl hijzelf onoverwonnen en ongedeerd bleef, en vanwege de goede daden die hij had verricht kreeg hij onsterfelijke eer uit handen van de mensheid.

5; 76; 2
De Heracles die voortkwam uit Alcmene leefde vele jaren later, en omdat hij de levenswijze van de oude Heracles naleefde, verkreeg hij om dezelfde reden onsterfelijkheid. En naarmate de tijd voortschreed, werd hij door de mensen voor dezelfde gehouden als de andere Heracles omdat beiden dezelfde naam droegen, en werden de daden van de eerste Heracles overgezet naar degene die later leefde. De meerderheid der mensen zijn niet op de hoogte van de werkelijke feiten. Het is algemeen aanvaard dat de meest gerenommeerde daden en onderscheidingen die Egypte betroffen en bij de oudere god horen, samen met de stad die hij stichtte, nog steeds in dat land bekend zijn.

Britomartis

5; 76; 3
Britomartis, die ook bekend staat als Dictyna, zoals de mythen vertellen, werd in Caeno op Kreta geboren uit Zeus en Carme, de dochter van Eubulus die de zoon van Demeter was. Zij vond de netten (dictya) uit die worden gebruikt tijdens de jacht, waarna zij Dictyna is genoemd, terwijl ze in het gezelschap van Artemis verbleef. Dit is de reden waarom sommige mensen denken dat Dictyna en Artemis een en dezelfde godin zijn. De Kretenzers hebben tempels gebouwd en offers ingesteld ter ere van deze godin.

5; 76; 4
Maar de mensen die het verhaal hebben verteld dat zij Dictyna is genoemd omdat ze in de netten van vissers is gevlucht toen ze werd achtervolgd door Minos, die haar wilde verkrachten, hebben de waarheid gemist. Want het is niet waarschijnlijk dat de godin ooit in zo’n hulpeloze staat zou komen te verkeren dat ze de hulp nodig zou hebben van een mens, niet alleen omdat ze de dochter is van de grootste god, maar het is ook onwaarschijnlijk om zo’n goddeloze daad toe te schrijven aan Minos, waarvan de mythen unaniem verklaren dat hij streefde naar een manier van leven die werd goedgekeurd door de mensheid.

Plutus

5; 77; 1
Plutus, zo wordt ons verteld, werd uit Demeter en Iasion geboren in het Kretenzische Tripolus, en over zijn geboorte bestaan er twee verhalen. Want sommigen mensen vertellen dat de aarde, toen die door Iasion werd ingezaaid en op de juiste manier in cultuur werd gebracht, zo’n uitbundige oogst voortbracht dat degenen die het zagen een speciale naam gaven aan de vruchten die verschenen en die Plutus (overvloed) noemden. Bijgevolg is het onder latere generaties een traditie geworden om mensen die meer verwerven dan ze nodig hebben plutus te noemen.

5; 77; 2
Maar er zijn anderen die de mythe vertellen dat Iasion en Demeter een zoon kregen die zij Plutus noemden, en dat hij de eerste was die ijver in het leven van de mensen introduceerde alsmede het verwerven en in goede staat houden van eigendommen, want alle mensen gingen tot die tijd achteloos om met het vergaren en bewaren van hun bezittingen.

Verering van de goden

5; 77; 3
Dit zijn dan de mythen die de Kretenzers vertellen over de goden waar ze van beweren dat die in hun land geboren zijn. Ze beweren ook dat de eer en de offers die de goden wordt toegekend evenals de initiele riten die men kon waarnemen tijdens de mysterien vanuit Kreta naar de rest van de wereld zijn doorgegeven. En om deze redenering te ondersteunen komen zij met het volgende zwaarwegende argument, zoals zij het zich voorstellen: De initiele riten die door de Atheners in Eleusis worden gehouden, de meest beroemde van alle waar men aan kan deelnemen, en die van Samothrace, en die welke worden gehouden in Thracie door de Ciconiers, die daar door Orpheus zijn geintroduceerd – zij worden allen in geheime vorm overgeleverd, terwijl het in de oudheid in Cnossus op Kreta de gewoonte was dat deze initiele riten in alle openheid gehouden werden, terwijl aan andere mensen werd verteld dat zij niets mogen onthullen, verbergen de Kretenzers niets voor diegenen die zich op de hoogte willen stellen over dergelijke zaken.

5; 77; 4
De meerderheid van de goden, zo vertellen de Kretenzers, hadden inderdaad hun oorsprong op Kreta en bezochten van daaruit heel de bewoonde wereld, en verleenden vele weldaden aan het ras der mensen en verspreidden deze weldaden onder hen die voortgekomen waren uit de ontdekkingen die ze gedaan hadden. Demeter bijvoorbeeld, maakte de overstap naar Attica en ging vandaar naar Sicilie en later naar Egypte. En haar meest uitgelezen geschenk was de korenaar en de instructie hoe die gezaaid moest worden, waarna ze veel lof oogstte van degenen die er van hadden geprofiteerd.

5; 77; 5
Ook Aphrodite vestigde zich in Sicilie in het gebied van Eryx, tussen de eilanden in de buurt van Cythera en in Paphos op Cyprus, en in Asia in Syrie. En door de openbaring van de godin en haar lange verblijf tussen de inwoners van de landen eigenden die zich haar toe, en noemden haar, zoals blijkt, Erycinische Aphrodite, en Cytherse, en Paphische, en Syrische.

5; 77; 6
En op dezelfde wijze openbaarde Apollo zich voor lange tijd in Delos, Lycie en Delphi, en Artemis in Ephesus en de Pontus, en Perzie en Kreta

5; 77; 7
Het gevolg hiervan is dat, hetzij van de namen van die gebieden of als resultaat van hun daden die zij in elk van die gebieden pleegden, dat Apollo de Delische, Lycische en Pythische werd genoemd, en Artemis werd Ephezische, Kretenzische, Tauropolische en Perzische werd genoemd, hoewel ze beiden op Kreta zijn geboren.

5; 77; 8
En deze godin wort bijzonder vereerd onder de Perzen, en de barbaren houden Mysterien ter ere van de Perzische Artemis die tot op de dag van vandaag nog worden uitgevoerd onder andere volken. En soortgelijke mythen over andere goden worden ook verteld door de Kretenzers, maar om over hen een verslag te schrijven zou een te lange taak, en niet eenvoudig door onze lezers te begrijpen zijn.

Minos

5; 78; 1
Vele generaties na de geboorte van de goden, zo gaan de Kretenzers voort met vertellen, waren er veel helden op Kreta te vinden, de meest bekenden van hen waren Minos, Rhadamanthys en Sarpedon. Deze mannen, zo stellen hun mythen, waren voortgekomen uit Zeus en Europa, de dochter van Agenor, die, naar men zegt, naar Kreta werd gebracht op de rug van een stier die door de goden was gemaakt.

5; 78; 2
Minos werd, omdat hij de oudste was, koning van het eiland, en hij stichtte een groot aantal steden, waarvan de drie bekendste waren, Cnossus op het deel van het eiland dat uitkeek op Azie, Phaestus aan de zuidkust, en Cydonie in het westen van het eiland dat uitkeek naar de Peloponnesus.

5; 78; 3
En Minos stelde veel wetten op voor de Kretenzers, bewerend dat hij ze van zijn vader Zeus had ontvangen toen hij een gesprek met hem had in een bepaalde grot. Bovendien kwam hij in het bezit van een grote zeemacht, en hij onderwierp de meeste van de eilanden en was als eerste Griek heerser der zeeen.

5; 78; 4
En nadat hij grote bekendheid had verworven vanwege zijn krachtige geest en rechtvaardigheid, liet hij het leven tijdens de expeditie tegen Cocalus, waarvan we de details eerder hebben verteld in relatie met Daedalus, om wie hij de expeditie was begonnen.

Rhadamanthys

5; 79; 1
Over Rhadamanthys vertellen de Kretenzers dat van alle mannen hij de meeste rechtvaardige besluiten nam en onverbiddelijke straffen uitdeelde aan rovers, goddeloze mensen en alle andere boosdoeners. Hij kwam ook in het bezit van veel eilanden en een groot deel van de zeekust van Azie, doordat de bewoners zich uit vrije wil bij hem aansloten vanwege zijn rechtvaardigheid. Aan Erythrus, één van zijn zoons, schonk Rhadamanthys het koningschap over de stad en noemde die naar hem Erythrea, en aan Oenopion, de zoon van Minos’ dochter Ariadne, gaf hij Chios, zo werd ons verteld, hoewel sommige schrijvers van mythen beweren dat Oenopion een zoon van Dionysus was en van zijn vader de kunst van de wijn maken leerde.

5; 79; 2
En aan elk van zijn generaals, zeggen de Kretenzers, gaf hij als geschenk een eiland of een stad. Lemnos aan Thoas, Cyrnus aan Enyeus, Peparethus aan Staphylus, Maronie aan Evanthes, Paros aan Alcaeus, Delos aan Anius, en aan Andreus het eiland dat naar hem Andros is vernoemd. Bovendien, vanwege zijn grote rechtvaardigheid, zo vertellen de mythen werd hij tot rechter in de onderwereld benoemd, waar zijn beslissingen de goede van de slechten scheiden. En dezelfde eer werd verleend aan Minos, omdat hij volledig in overeenstemming met de wet regeerde en de grootste aandacht besteedde aan rechtvaardigheid.

Sarpedon

5; 79; 3
De derde broer, Sarpedon, zo werd ons verteld, stak met een leger over naar Azie en overwon de gebieden rond Lycie. Evander, zijn zoon, volgde hen als koning in Lycie op, en trouwde met Deidamia, de dochter van Bellerophon, en hij verwekte Sarpedon die deelnam aan de strijd om Troje, hoewel sommige schrijvers hem een zoon van Zeus noemen.

Idomeneus

5; 79; 4
Minos zonen, zeggen ze, waren Deucalion en Molus, en uit Deucalion kwam Idomeneus voort en uit Molus Meriones. Deze twee namen samen met Agamemnon deel met negentig schepen aan de expeditie tegen Troje, en nadat zij veilig waren teruggekeerd in hun vaderland stierven zij en werden met onsterfelijke eer begraven. En de Kretenzers wezen Cnossus als plek voor hun tombe aan, die de volgende inscriptie draagt: Zie hier het graf van Idomeneus in Cnossus, en aan zijn zijde lig ik, Meriones, de zoon van Molus. Deze twee vereren de Kretenzers met speciaal eerbetoon als vermaarde helden, hen offers aanbiedend en aanroepend om hen te komen helpen tijdens gevaren die zich voordoen in oorlogen.

De mensen van Kreta

5; 80; 1
Nu we deze zaken hebben onderzocht blijven voor ons de volkeren over die zich met de Kretenzers hebben gemengd om te bespreken. Dat de eerste bewoners van het eiland bekend stonden als Eteocretanen en dat zij uit de aarde zijn voortgekomen, hebben wij al eerder besproken. En vele generaties later arriveerden de Pelasgen, die in beweging waren vanwege hun voortdurende expedities en migratie, en naar Kreta gingen om daar op een deel van het eiland te gaan wonen.

5; 80; 2
De derde groep mensen die naar het eiland overstaken, zo werd ons verteld, waren de Doriers, onder aanvoering van Tectamus, de zoon van Dorus. En het verhaal gaat dat het grootste aantal van deze Doriers uit het gebied rond de Olympus kwamen, maar een gedeelte van hen bestond uit Achaeers uit Laconie, want Dorus had zijn basis voor deze expeditie in het gebied op Kaap Malea. En een vierde groep mensen die naar Kreta kwam en zich mengde met de Kretenzers, was een heterogene verzameling barbaren die in de loop der tijd de taal van de autochtone Grieken aannamen.

5; 80; 3
Maar na deze gebeurtenissen verenigden Minos en Rhadamanthys, toen zij aan de macht waren gekomen, de volkeren op het eiland in een unie. En uiteindelijk, na de terugkeer van de Heracliden, werden Argivers en Lacedaemoniers naar andere eilanden uitgezonden dat zij net als Kreta koloniseerden en in bezit namen, en op die eilanden koloniseerden zij bepaalde steden. Over deze steden zullen wij gedetailleerd verslag doen in de juiste tijdsperiode.

5; 80; 4
En omdat een groot aantal schrijvers die over Kreta hebben geschreven het onderling oneens zijn, zou het ons niet verbazen als datgene wat wij hebben gerapporteerd niet overeenstemt met elk van hen. We hebben inderdaad als bron die autoriteiten gevolgd die betrouwbaarder en daardoor meer waarschijnlijker zijn, in het ene geval vertrouwend op Epimenides die over de goden heeft geschreven, in het andere op Dosiades, Sosicrates en Laosthenidas.

Xanthus

5; 81; 1
Daar we het onderwerp Kreta nu voldoende hebben behandeld, zullen we vanaf hier spreken over Lesbos. Dit eiland is in de oudheid door vele mensen bewoond, daar zij het toneel is geweest van vele migraties. De eerste mensen die het innamen, toen het nog onbewoond was, waren de Pelasgen, en wel op de volgende manier:

5; 81; 2
Xanthus, de zoon van Triops, die koning van de Pelasgen in Argos was, nam een deel van Lycie in, en, daar zijn huis stichtend, werd koning over de Pelasgen die hem hadden vergezeld. Maar later stak hij over naar Lesbos, dat onbewoond was, en verdeelde het land onder zijn volgelingen, en noemde het eiland, dat vroeger Issa werd genoemd, Pelasgie naar de mensen die er zich hadden gevestigd.

Macareus

5; 81; 3
En zeven generaties later, nadat de vloed van Deucalion had plaatsgevonden en een groot deel van de mensheid was omgekomen, geschiedde het dat ook Lesbos werd verwoest door de stortvloed aan water. Na deze gebeurtenissen kwam Macareus naar het eiland, en, de schoonheid van het land erkennend, ging hij er wonen.

5; 81; 4
Deze Macareus was de zoon van Crinacus, de zoon van Zeus, zoals Hesiodus en zekere andere dichters beweren, en was een inwoner van Olenus dat toen nog Ias genoemd werd, maar nu Achaea wordt genoemd. De bevolking die overal vandaan bijeen was verzameld, sommige Ioniers en de rest waren allerlei andere volken die zich om hem heen verzameld hadden.

5; 81; 5
In het begin ging Macareus op Lesbos wonen, maar later, toen zijn macht gestaag bleef toenemen vanwege de vruchtbaarheid van het eiland en ook door zijn eigen eerlijkheid en gevoel voor rechtvaardigheid, kreeg hij macht over de naburige eilanden en verdeelde het land dat onbewoond was.

5; 81; 6
In deze periode zeilde Lesbos, de zoon van Lapithes, de zoon van Aeolus, de zoon van Hippotes, gehoorzamend aan een orakel van Pytho, met kolonisten naar het eiland dat we bespreken, trouwde met Methymna, de dochter van Macareus, en ging daar met haar wonen. Hij werd een man van naam en faam, en noemde het eiland Lesbos naar zichzelf en de bevolking Lesboanen.

5; 81; 7
En daar werd Macareus vader van, in aanvulling op andere dochters, Mytilene en Methymna, waar de steden van het eiland hun naam van hebben. Bovendien zond Macareus, die probeerde de controle over de naburige eilanden in handen te krijgen, als eerste kolonisten naar Chios, en vertrouwde het leiderschap over de kolonie aan een van zijn eigen zoons toe.

5; 81; 8
Hierna stuurde hij een andere zoon, Cydrolaus genaamd, naar Samos, die zich daar vestigde, en er koning over werd nadat hij het land onder de kolonisten had verdeeld. Het derde eiland dat hij koloniseerde was Cos, en wees Neandrus aan als koning. Toen zond hij Leucippus, samen met een grote groep kolonisten naar Rhodos, en de bewoners van Rhodos ontvingen hem graag, want ze hadden een tekort aan mensen, en ze woonden samen als één volk op het eiland.

5; 82; 1
Het vasteland tegenover de eilanden had zwaar en verschrikkelijk geleden, in die tijd, vanwege de overstromingen. Er was dus, omdat de oogsten door de zondvloed voor een lange periode vernietigd waren, een groot gebrek aan de eerste levensbehoeften en er heerste pest in de steden tengevolge van de bedorven lucht.

5; 82; 2
De eilanden, aan de andere kant, omdat die waren blootgesteld aan de wind en de bewoners van frisse lucht voorzagen, en ook omdat ze goede oogsten genoten, kenden steeds meer overvloed, waardoor de inwoners al snel onderhevig waren aan afgunst. Daarom werden zij de Gezegende eilanden genoemd, en deze overvloed aan goede dingen vormden de reden voor de bijnaam.

5; 82; 3
Maar er zijn anderen die zeggen dat ze de naam Eilanden der Gezegenden (macarioi) kregen naar Macareus, omdat zijn zoons daar regeerden. En de eilanden die we genoemd hebben genoten een gelukzaligheid welke die van hun buren ver overtrof, niet alleen in de oudheid maar ook in onze tijd.

5; 82; 4
Omdat ze de rijkste bodem bezitten, een uitstekende locatie, en een mild klimaat, kregen zij met goede reden de naam, wat ze in werkelijkheid ook zijn, ‘gezegend’. En Macareus zelf vaardigde, terwijl hij koning over Lesbos was, vele wetten uit die veel bijdroegen aan het algemene welzijn, en hij noemde de wet de ‘Leeuw’, die hij deze naam gaf vanwege de kracht en moed van dat beest.

Tenes

5; 83; 1
Toen geruime tijd was verstreken na de vestiging van Lesbos, kwam het eiland dat bekend staat als Tenedos op de volgende wijze aan haar bewoners. Tenes was de zoon van Cycnus, die de koning van Colone in Troad was, en was een man die grote roem had vergaard vanwege zijn prestaties.

5; 83; 2
Hij bracht een grote groep kolonisten bijeen en gebruikte het vasteland er tegenover als thuisbasis, waarna hij het onbewoonde eiland Leucophrys in beslag nam. De grond van het eiland verdeelde hij onder zijn volgelingen, en stichtte een stad die hij Tenedos noemde naar zichzelf.

5; 83; 3
Omdat hij oprecht heerste en veel weldaden verleende aan de bewoners, genoot hij gedurende zijn leven veel aanzien, en werd hij bij zijn dood vereerd met onsterfelijk eerbetoon. Want zij bouwden voor hem een heiligdom en eerden hem alsof hij een god was, en deze offers brengen zij in de moderne tijd nog steeds.

5; 83; 4
Maar we moeten niet verzuimen te melden wat de mythen van de Tenedianen te vertellen hebben over Tenes, de stichter van de stad. Zijn vader Cycnus, zeggen ze, schonk geloof aan de onrechtmatige laster van zijn vrouw, stopte zijn zoon Tenes in een kist en wierp die in zee. De kist werd door de golven gedragen en aan land gezet bij Tenedos, en omdat Tenes op deze verbazingwekkende wijze door de voorzienigheid van een van de goden was gered, werd hij koning van het eiland, en omdat hij zich onderscheidde door zijn rechtvaardigheid en ook andere deugden tentoonspreidde, werd hem onsterfelijke eer verleend. Maar toen zijn stiefmoeder hem belasterde, gebeurde het dat een bepaalde fluitspeler een valse getuigenis tegen hem aflegde, en zo namen de Tenedianen een wet aan dat geen enkele fluitspeler ooit zijn heiligdom mocht betreden.

5; 83; 5
En nadat Tenes door Achilles werd gedood tijdens de Trojaanse oorlog, tijdens het moment dat de Grieken Tenedos innamen, namen de Tenedianen een wet aan dat niemand ooit de naam Achilles mocht uitspreken in het heiligdom van de stichter van hun stad. Dit zijn dan de verhalen die de mythen vertellen over Tenedos en zijn oude bewoners.

Minos en Rhadamanthys

5; 84; 1
Daar we de feiten over de meest aanzienlijke eilanden nu uiteen hebben gezet, resten ons nog de verhalen over de kleinere. Terwijl in de oudheid de Cycladen nog steeds onbewoond waren, was Minos, de zoon van Zeus en Europa, die koning van Kreta was en een grote zee- en landmacht bezat, heerser der zeeen en stuurde vele Kretenzers erop uit om kolonies te stichten, hij bezette een groot aantal van de Cycladen, verdeelde de eilandjes in percelen onder de kolonisten, en nam een groot deel van de kust van Klein-Azie in.

5; 84; 2
Deze omstandigheid verklaart waarom veel havens op de eilanden en op de kust van Azie dezelfde namen hebben als die op Kreta, en ‘Minoisch’ worden genoemd. De macht van Minos steeg tot grote hoogten. Hij benijdde zijn broer Rhadamanthys, die medeheerser was, vanwege diens faam inzake gerechtigheid, hierdoor wilde hij hem uit de weg hebben en stuurde hem naar het verste deel van zijn gebieden.

5; 84; 3
Rhadamanthys ging naar de eilanden die tussen Ionie en Carie liggen, bracht daar zijn tijd door, en liet Erythrus een stad in Azie stichten die zijn naam draagt, terwijl hij Oenopion aanstelde, de zoon van Minos’ dochter Ariadne, als heer van Chios.

5; 84; 4
Deze gebeurtenissen vonden plaats vóór de Trojaanse Oorlog. En nadat Troje was ingenomen ontwikkelden de Cariers steeds meer macht en werden heersers over de zee. Zij veroverden de Cycladen, gingen op een aantal van die eilanden zelf wonen, en verdreven de Kretenzers die daar woonden, maar op sommige eilanden leefden zij samen met de Kretenzers die daar als eersten waren komen wonen. In latere tijden, toen de macht van de Grieken toenam, werd het grootste deel van de Cycladen door hen bewoond, en de Cariers, die niet-Grieks waren, werden door hen verdreven. Maar van deze gebeurtenissen zullen we verslag doen in de juiste tijdsperiode.

Boek 6 - deel 1

Euhemerus en de goden

6; 1; 1
Het voorgaande werd verteld door Diodorus in het derde boek van zijn Geschiedenis. En deze schrijver bevestigt ook in het zesde boek hetzelfde standpunt met betrekking tot de goden, op basis van de brief van Euhemerus van Messene, en het gebruik van de volgende woorden:

6; 1; 2
Ten aanzien van de goden, lieten de mensen uit de oudheid twee verschillende opvattingen na aan latere generaties: Sommige van de goden, zeggen zij, zijn eeuwig en onvergankelijk, zoals de zon en de maan en de andere sterren van de hemel, net als de wind en alles wat de natuur aan vergelijkbaar materiaal heeft. Want elk van deze ontstaansgeschiedenissen en tijd van leven gaan van eeuwigheid tot eeuwigheid. Maar de andere goden, zo is ons verteld, waren aardse wezens die onsterfelijke eer en roem behaalden vanwege hun weldaden voor de mensheid, zoals Heracles, Dionysus, Aristaeus, en de anderen die net als zij waren.

6; 1; 3
Met betrekking tot deze aardse goden zijn er vele verhalen overgeleverd door schrijvers van mythologie en geschiedenis. Euhemerus, één van de historici, die de Heilige Geschiedenis schreef, heeft een speciale verhandeling over hen geschreven, terwijl, van de schrijvers der mythen, Homerus, Hesiodus, Orpheus en anderen van hun soort vele monsterlijke verhalen over de goden hebben verzonnen. Maar onzerzijds, zullen we trachten de verhalen die beide groepen schrijvers hebben geschreven kort weer te geven, en die in de juiste verhoudingen weer te geven.

6; 1; 4
Euhemerus, die een vriend van koning Cassander was en door hem ingehuurd om bepaalde staatszaken te doen en grote reizen naar het buitenland te maken, zegt dat hij zuidwaarts reisde zo ver als de Oceaan reikte. Hij zeilde vanuit het Gezegende Arabie gedurende een groot aantal dagen over de Oceaan en kwam aan de kust van enige eilanden in zee, waarvan een de naam Panchaea droeg. Op dit eiland zag hij Panchaeanen die daar woonden, en uitblonken in vroomheid en de goden eerden met de meest schitterende offerandes en met heilige offers van zilver en goud.

6; 1; 5
Het eiland is heilig voor de goden, en er zijn daar een aantal voorwerpen die bewonderd kunnen worden vanwege hun ouderdom en de grote vaardigheid waarmee ze vervaardig zijn, waarover we in de voorgaande boeken hebben geschreven.

6; 1; 6
Op het eiland is ook een heiligdom, gelegen op een zee hoge heuvel, van Zeus Triphylus, dat door hem is gesticht in de periode dat hij als koning over heel de bewoonde wereld regeerde en nog in het gezelschap van de mensen verkeerde.

6; 1; 7
In deze tempel staat een gouden grafzuil met een kort opschrift, waarin de Panchaeanen de daden van Uranus, Cronus en Zeus hebben vermeld.

6; 1; 8
Euhemerus gaat verder met te vertellen dat Uranus de eerste koning was, dat hij een eerbare en weldadige man was, die veel kennis bezat over de bewegingen van de sterren, en dat hij ook de eerste was die de goden in de hemel eerde met offers, waardoor hij Uranus werd genoemd of ‘Hemel’.

6; 1; 9
Bij zijn vrouw Hestia verwekte hij twee zoons, Titan en Cronus, en twee dochters, Rhea en Demeter. Cronus werd na Uranus koning, en trouwde met Rhea bij wie hij Zeus, Hera en Poseidon verwekte. En Zeus die hem als koning opvolgde, trouwde met Hera en Demeter en Themis, en verwekte bij hen kinderen, de Cureten bij de eerstgenoemde, Persephone bij de tweede, en Athena bij de derde.

6; 1; 10
Toen hij naar Babylon ging werd hij onthaald door Belus, en daarna ging hij naar de eilanden van Panchaea, die in de Oceaan liggen, waar hij een altaar oprichtte voor Uranus, de stichter van zijn familie. Van daar reisde hij naar Syrie en kwam bij Casius, die op dat moment de heerser van Syrie was, en zijn naam aan de berg Casius gaf. Daarna ging hij naar Cilicie waar hij Cilix, de heerser van het gebied, in de strijd versloeg, en heel veel andere volkeren bezocht, die hem allen veel eer betoonden en hem tot een god maakten.

6; 1; 11
Na wat ik zojuist heb verteld over goden en sterfelijke mensen, gaat Diodorus verder met te vertellen: Met betrekking tot Euhemerus, die de Heilige Geschiedenis schreef, zullen we genoegen nemen met wat er is verteld, en zullen kort onderzoeken wat de mythen van de Grieken zeggen over de goden, zoals zij worden verteld door Hesiodus, Homerus en Orpheus. Daarop gaat Diodorus verder met de mythen zoals de dichters hem aangeleverd hebben.

6; 2; 0
Met betrekking tot deze goden, vertelt de wijze Diodorus in zijn geschriften ook dat men deze goden niet onsterfelijk noemde, vanwege hun verrichtte weldaden, omdat zij uit sterfelijke mensen geboren waren. Maar enkelen van hen kregen deze benaming nadat zij enkele landen hadden veroverd.

Balius en Xanthus

6; 3; 0
Diodorus zegt, naar aanleiding van het verhaal dat door mythen bewaard is gebleven, dat Xanthus en Balius vroeger Titanen waren geweest die Zeus te hulp waren gekomen, Xanthus als metgezel van Poseidon en Balius die van Zeus. En in de strijd vroegen zij of hun gedaanten in paarden veranderd konden worden, omdat zij zich schaamden om gezien te worden door hun broers de Titanen, en hun verzoek werd ingewilligd. En het waren deze paarden die aan Peleus gegeven werden. Dit verklaart, zo zegt Diodorus, waarom Xanthus in staat is om de dood van Achilles te profeteren.

Kronen der goden

6; 4; 0
Pherecydes vertelt dat Cronus de eerste was, vóór alle anderen, die een kroon droeg, en Diodorus vertelt dat, nadat hij de Titanen verslagen had, Zeus door de rest van de goden met hetzelfde eerbetoon werd onderscheiden. Dezelfde schrijver geeft Priapus een haarband en aan Ariadne een krans van goud en edelstenen uit India, deze krans werd ook het onderscheid van Hephaistus, en vervolgens van Dionysus, en weer later een sterrenbeeld.

Zeus - Picus

6; 5; 0
Ninus’ broer, Picus, die ook Zeus genoemd werd, werd koning van Italie, en heerste 120 jaar in het westen. Hij had vele zoons en dochters bij de knapste vrouwen omdat hij bepaalde mysterieuze gebruiken toepaste bij hun verleiding. En deze vrouwen, nadat hij ontucht met hen gepleegd had, keken naar hem op als een god. Dezelfde Picus, die ook Zeus werd genoemd, had een zoon Faunus, die hij ook Hermes noemde naar de zwervende ster . Toen Zeus op het punt stond te sterven gaf hij bevel dat zijn lichaam op het eiland Kreta begraven moest worden. En zijn zoons bouwden een tempel waar zij zijn stoffelijke resten neerlegden. Dit monument is thans nu nog te aanschouwen, en draagt de inscriptie: ‘Hier ligt Picus die men ook Zeus noemde.’ Diodorus, de wijze geleerde, heeft een relaas over deze Picus geschreven.

De Dioscuren

6; 6; 1
Volgens de overlevering overtroffen Castor en Polydeuces, die ook bekend staan als de Dioscuren, alle andere mannen ver in dapperheid en behaalde hun grootste roem tijdens de expeditie van de Argonauten. En zij kwamen velen te hulp die behoefte aan hun steun hadden. En door hun sterke geest en moed als aanvoerders, evenals hun rechtvaardigheid en vroomheid, behaalden zij grote faam bij alle mensen, omdat zij als helpers hun opwachting maakten bij diegenen die onverwachts in de problemen was gekomen. Bovendien werden zij vanwege hun uitzonderlijke moed geacht de zoons van Zeus te zijn, en toen zij niet meer tussen de mensen leefden kregen zijn onsterfelijke eer.

Epopeus en Sisyphus

6; 6; 2
Epopeus, de koning van Sicyon, daagde de goden uit om met hen te strijden en schond hun heiligdommen en altaren.

6; 6; 3
Sisyphus, zo wordt ons verteld, muntte uit in bedriegerij en vindingrijkheid, en door zijn vaardigheden in de voorspelkunst en het onderzoeken van zijn slachtoffers ontdekte hij alles wat er te gebeuren stond en voorspelde dat aan de mensen.

Salmoneus en Tyro

6; 6; 4
Salmoneus was een goddeloze en arrogante man en maakte het tot zijn gewoonte om de goden belachelijk te maken, en hij verklaarde dat zijn prestaties die van Zeus overtroffen. Om de donder van Zeus te imiteren maakte hij gebruik van een machine die hij zelf bouwde en enorm lawaai maakte, daarnaast weigerde hij om deel te nemen aan offers of festivals.

6; 6; 5
Deze Salmoneus had een dochter die Tyro heette, en deze naam kreeg vanwege de witheid en zachtheid van haar lichaam.

6; 7; 1
En Salmoneus, goddeloos en arrogant als hij was, maakte het tot zijn gewoonte om de goden belachelijk te maken en te verklaren dat zijn prestaties boven die van Zeus uitstegen. Bijgevolg maakte hij een enorm kabaal met een machine die hij had gemaakt, en door zo de slagen van de donder na te bootsen verklaarde hij dat hij luider donderde dan Zeus. Door zijn bespotting van de goden weigerde hij om deel te nemen aan offers of festivals ter ere van hen, zoals de andere heersers gewend waren om te doen.

6; 7; 2
Hij kreeg één dochter, Tyro, waarvan hij vond dat deze naam goed paste bij de zachtheid van haar lichaam en de bleekheid van haar huid.

6; 7; 3
Poseidon werd vanwege haar schoonheid verliefd op het meisje, en nadat hij met haar had geslapen werd zij zwanger van Pelias en Neleus. Salmoneus, die niet geloofde dat Poseidon haar maagdelijkheid had genomen, behandelde Tyro slecht. Maar uiteindelijk kreeg hij zijn straf van de godheid voor zijn goddeloosheid, en eindigde zijn leven toen hij door een bliksem van Zeus getroffen werd.

Pelias

6; 7; 4
Van de zoons van Poseidon en Tyro, was Pelias erg jong toen hij uit zijn geboorteland verbannen werd door Mimas, en samen met zijn vrienden in ballingschap ging. Met hun hulp nam hij twee eilanden in beslag, Sciathus en Peparethus. Maar op een later tijdstip, nadat Chiron hem weldaden had verleend en zijn eigen land met hem deelde, vertrok hij van de eilanden die we genoemd hebben, en werd koning over de stad Iolcus. En daar kreeg hij een aantal dochters welke de naam van hun vader aannamen, en Peliaden werden genoemd, waarmee we nu tevreden zijn met wat er is gezegd.

Admetus

6; 8; 0
Admetus was zeer dierbaar aan de goden vanwege zijn buitengewone deugdzaamheid en vroomheid. Zijn oprechtheid bracht hem zo’n eer dat eens, toen Apollo Zeus had beledigd, deze de opdracht kreeg om als knecht aan het hof van Admetus te gaan werken. En zo wordt ons verteld dat Alcestis, de dochter van Pelias, die als enige van zijn dochters geen deel had genomen aan de goddeloosheid tegen hun vader, als vrouw aan Admetus werd gegeven vanwege haar vroomheid. Melampus was een man van uitzonderlijke vroomheid en werd een vriend van Apollo. Bellerophon

6; 9; 0
Bellerophon, die werd verbannen vanwege een moord die hij onbewust had gepleegd, kwam bij Proetus die gastvrijheden uitwisselde met zijn vader. De vrouw van Proetus werd verliefd op Bellerophon vanwege zijn knappe verschijning, maar omdat ze hem niet wist te verleiden beschuldigde zij hem bij haar man dat hij had geprobeerd haar te verkrachten. Proetus was niet bereid om zijn gast te doden, en zond hem in plaats daarvan naar Lycie, met een geschreven boodschap voor koning Iobates, die zijn schoonvader was. Iobates ontving de brief en las dat hij Bellerophon zo snel mogelijk ter dood moest brengen. Maar ook hij wilde hem niet doden, en gaf hem opdracht om de strijd aan te binden met de vuurspuwende Chimaera.

© 2017 Maarten Hendriksz