Namen Dieren Geografie Gebeurtenissen Sterrenbeelden Bronnen

vorige pagina

volgende pagina

De Dode Adonis

Bron:theoi.com

Naar het Nederlands vertaald door Maarten Hendikksz.

Inleiding

De Dode is een anoniem Griekse gedicht uit de Hellenistische periode, en misschien wel gecomponeerd in de 3e of 2e eeuw voor Christus. Het is een Grieks Lyrisch gedicht dat behoort tot de Anacreontische school.

De Dode Adonis

Toen Aphrodite de dode Adonis zag, zijn haren verward en zijn wangen bleek en vaal, gebood ze de Liefdes om haar het zwijn te brengen, en zij vlogen onverwijld weg en doorzochten de bossen totdat zij het norse zwijn gevonden hadden. Zij bonden zowel zijn voor- en achterpoten vast, de een deed een strop om de nek van de gevangene en sleepte hem zo voort, terwijl de ander hem bewerkte met de boog en voortdreef, en het lafhartige beest ging uit extreme angst voor Aphrodite met hen mee. Toen sprak Aphrodite uit de hoogte, ‘Meest verachtelijke van alle dieren, kan het zijn dat u ondanks deze mooie dij, dat u mijn echtgenoot hebt gedood?’ Waarop het beest ‘Ik zweer u, Aphrodite,’ antwoordde, ‘bij uzelf en uw echtgenoot, en bij deze boeien en deze jagers, ik zou uw mooie echtgenoot nooit aangeraakt hebben maar toen ik hem daar mooi als een standbeeld zag, kon ik geen weerstand bieden aan het brandende verlangen om zijn naakte dij een kus te geven. En nu smeek ik u om mij zwaar te straffen; ik smeek u om deze slagtanden af te snijden, ik smeek u om ze te nemen en te straffen, - want waarom zou ik zulke hartstochtelijke tanden bezitten? En als dat niet voldoende voor u is, neem dan ook mijn lippen – want waar haalden die de moed vandaan om te kussen?’ Toen kreeg Aphrodite medelijden en gaf opdracht aan de Liefdes om zijn boeien los te maken; en hij ging niet naar de bossen, maar volgde haar sinds die dag, sterker nog, hij ging naar het vuur en brandde zelf zijn slagtanden weg.

© 2017 Maarten Hendriksz