Namen Dieren Geografie Gebeurtenissen Sterrenbeelden Bronnen

vorige pagina

volgende pagina

Honden van Actaeon

Actaeon ontdekt Artemis

De honden van Actaeon zijn uitstekende jachthonden, die graag met hun baas op jacht gaan om een prooidier te verschalken. Ze zijn door Actaeon vooral goed getraind in het opsporen van herten, om die dieren vervolgens naar hem toe te jagen, zodat hij ze uiteindelijk met een speer af kan maken. Als Actaeon weer eens met zijn dieren op pad is geweest, en hij na een inspannende jacht wat verkoeling zoekt in de schaduwen van het bos, ziet hij plotseling de Godin Artemis. Samen met haar Nimfen nam de Godin een bad in een poel en ziet Actaeon haar onbedoeld volledig naakt in het water staan. Woedend over deze onbeschaamdheid schept Artemis vervolgens wat water in haar handen, smijt dat in het gezicht van Actaeon, en zegt: ‘Nu mag je rondvertellen dat je mij geheel naakt hebt gezien, als je kunt.

Tot zijn ontsteltenis merkt Actaeon dat zijn hoofd met een levensgroot gewei getooid gaat, en hij de nek van een hert heeft gekregen. Ook zijn oren worden puntig terwijl zijn handen en voeten veranderen in hoeven. Wat eerst zijn armen en benen waren worden slanke poten terwijl zijn lichaam wordt overdekt met een gespikkelde vacht. Wanneer Actaeon zijn kop in het water ziet wil hij roepen: ‘Help me toch’, maar helaas, hij heeft geen stem meer en er klinkt slechts een droevig geblaat. Tranen stromen uit zijn ogen want alleen zijn hart en ziel zijn nog als vroeger.

Dan ontdekken zijn honden hem, herkennen hun meester niet, en belust op prooi vliegen zij op het hert af. Met een vliegensvlugge sprong van zijn hoeven snelt Actaeon het bos in, waar hij zo vaak gejaagd heeft, en vlucht weg voor zijn eigen helpers. Hij wil roepen: ‘Ik ben Actaeon! Jullie meester! Kijk dan wie ik ben!’ Maar het is smeken zonder klanken, terwijl de lucht weergalmt van het geblaf. Dan krijgen de honden hem te pakken. De eerste maakt een wond in zijn rug, de volgende zet zijn tanden in de schouder, waarop ook de rest hun tanden in het hert zetten. In zijn nieuwe gedaante herkennen de honden hun voormalige meester niet en vallen ze met hun kaken op het hert aan, en al snel is er geen plek meer over om in te bijten. Kreunend stoot Actaeon geluiden uit, valt voorover op zijn knieën, en richt zijn kop woordeloos op zoals een smekeling zijn handen ten hemel heft. Maar de honden dringen om hem heen, rukken met hun bekken aan hun meester, en scheuren het dier aan stukken.

Nadat het hert is gedood gaan de honden op zoek naar hun meester, maar kunnen hem niet vinden. Treurend gaan ze uiteindelijk naar huis waar Autonoe 4, de moeder van Actaeon, de honden alleen zag thuiskomen. Samen met haar man Aristaeus gaat ze vervolgens op zoek naar Actaeon maar kunnen hem niet vinden. Ze zien wel het verscheurde hert liggen maar herkennen daarin hun zoon niet. Na een dag lang zoeken keren ze uitgeput naar huis terug waar het tweetal in een diepe slaap valt. Dan krijgt Aristaeus een droom waarin zijn zoon verschijnt en Actaeon zijn vader onthulde wat er gebeurd was. Actaeon smeekt zijn vader bovendien om de honden niet te straffen, omdat ze gedaan hadden waarvoor ze door hem voor waren opgeleid. Hoewel er meestal wordt uitgegaan van vijftig jachthonden noemen de diverse schrijvers in hyn mythen bijna tachtig hondennaam die zijn onderverdeeld in mannetjes en vrouwtjes.

Bronnen:

©2016 Maarten Hendriksz