Namen Dieren Geografie Gebeurtenissen Sterrenbeelden Bronnen

vorige pagina

volgende pagina

Psyche

Psyche is de jongste dochter van een koning uit een onbekend land en heeft twee zussen. Die oudste twee zagen er gewoontjes uit, maar Psyche bezat een overtreffende schoonheid waardoor de mensen dachten dat ze de aardse Aphrodite was. De twee oudere zussen van Psyche trouwden op de daarvoor bestemde leeftijd, maar geen enkele vrijer had de moed om naar de hand van Psyche te dingen die er als een Godin uitzag. Omdat Psyche door de mensen vereerd werd als een Godin voelde Aphrodite zich aangetast in haar gevoel van waardigheid en brandde van jaloezie. Dus besloot ze Psyche zwaar te straffen en haar zoon Eros op het meisje af te sturen. Hij moet een brandende liefde bij het meisje veroorzaken voor een man van het allerlaagste allooi en een absolute nul.

Verleiding van de geest

Orakel van Apollo

De beeldschone Psyche

Gehoorzaam aan het bevel van zijn moeder begint Eros aan zijn taak, maar zodra hij Psyche ziet is hij zelf op slag verliefd op haar. De ouders van Psyche hadden intussen het orakel van Apollo geraadpleegd om te achterhalen waarom er geen vrijers voor Psyche kwamen opdagen, en antwoordde het orakel: ‘O koning, zet uw dochter op een hoge rots, getooid als een bruid die ten grave gaat. Hoop niet op een echtgenoot van vlees en bloed, maar verwacht een wreed en woedend slangenmonster. Het vliegt hoog in de lucht rond, en zelfs de Goden doet het van angst beven.’ Door dit bericht werd het huis van de koning in diepe rouw gedompeld. Maar Godvrezens als ze zijn werd Psyche treurend in een rijtuig over de berghellingen gereden, naar de hoogste bergtop in het land en daar alleen achtergelaten.

Gouden paleis

Maar terwijl Psyche bang en bevend bovenop die rots haar tranen de vrije loop liet, stak een milde bries op die werd veroorzaakt door de Windgod Zephyrus 1. Hierdoor bolde de jurk van Psyche op, werd haar lichaam opgetild door de wind, en door de lucht langzaam naar het dal in de diepte gevoerd, waar ze zachtjes landde in een bloemenweide. Psyche valt in een kort slaap en ging, toen ze uitgerust was, op onderzoek uit. In een dicht woud van bomen ontdekt ze een gouden paleis. Vol bewondering gaat ze naar binnen en merkt dat er geen sloten op de deuren zitten, terwijl het is volgestouwd met allerlei heerlijkheden en schatten. Dan klinkt er een geheimzinnige stem in de lucht: ‘Alles is van u! Ga naar de slaapkamer, gebruik het bed om bij te komen van de vermoeienissen, en neem als je wilt een bad. Wij, van wie u nu de stemmen hoort, zijn uw dienaressen, en zullen u goed verzorgen. En bent u eenmaal opgefrist, dan wordt u vorstelijk maal geserveerd.

Nachtelijke echtgenoot

Psyche deed wat haar was aangeboden en genoot die avond van een heerlijke maaltijd, die door onzichtbare bedienden werd opgediend, terwijl er heerlijke muziek in de lucht klonk. Dan besluit ze naar bed te gaan, terwijl de angst voor haar onbekende echtgenoot zich van Psyche meester maakte en ze vreesde voor haar maagdelijkheid. Diep in de nacht hoort ze een zacht gerucht en ontdekt dat haar echtgenoot bij haar in bed gekropen was. Hoewel in het begin angstig, wordt Psyche die nacht vol tederheid tot vrouw gemaakt en valt met een gelukzalig gevoel in een diepe slaap. Zodra Psyche de volgende ochtend wakker wordt is haar echtgenoot echter al weer verdwenen en is ze alleen met de stemmen in de lucht die zich over haar ontfermen. Die avond kwam haar echtgenoot opnieuw in het donker naar Psyche, en herhaalde het liefdesspel zich van de vorige avond, waarna hij weer vertrok voordat het licht werd.

Stem in de nacht

Psyche en haar zussen

Als dit zich enkele malen herhaald heeft zegt de echtgenoot van Psyche plotseling in het donker tegen haar: ‘Mijn allerliefste vrouw, de wrede Lotsgodinnen hebben een dodelijk gevaar voor jou in petto, waar je naar mijn mening heel goed voor moet uitkijken. Je zusters zijn ontzet over de gedachte dat je dood bent, en zijn op zoek naar een spoor van jou. Binnen de kortste keren staan ze bij de rots over je te weeklagen. Als je hun hoort, geef dan geen antwoord. Nee, kijk zelfs hun kant niet op want anders bezorg je mij veel pijn en jezelf een zekere dood!’ Psyche knikte ernstig en zei plechtig toe te doen wat haar man vroeg. Maar hij was die ochtend amper verdwenen of ze deed de hele dag niets anders dan huilen en klagen dat ze in een gouden kooi zat, verstoken van elk menselijk contact, en zelfs haar eigen zussen niet mocht zien. Zo brengt ze de dag jammerend door en gaat die avond huilend naar bed.

Waarschuwing

Het duurde maar even of ook haar onbekende echtgenoot kwam naar bed, omhelsde haar, en vroeg verwijtend: ‘Is dit nu wat je mij beloofde, lieve Psyche? Wat mag ik als echtgenoot van jou verwachten? Wat mag ik hopen? Dag en nacht, en zelfs in bed, blijf jij jezelf kwellen. Toe dan maar, doe als je wilt, en geef gehoor aan je hartenwens, al komt die je duur te staan. Maar bedenk wel hoe ik je heb gewaarschuwd, wanneer je spijt krijgt en het te laat is!’ Zo kreeg de huilende Psyche het van haar man gedaan dat ze haar zusters mocht zien, en met hen mocht spreken. Maar hij waarschuwde haar meerdere keren om zich niet door haar zusters, met hun verderfelijke ideeën, te laten bepraten! Zij mocht niet proberen uit te zoeken hoe haar man eruitzag, anders zou ze door die heiligschennende nieuwsgierigheid nog te pletter storten vanaf de toppen van haar rijkdom en zijn omhelzingen moeten missen.

Hereniging

De volgende ochtend rent Psyche naar de rots, waar haar zussen jammerend stonden te klagen over het noodlot van hun zus. Vanuit de diepte roept ze naar boven: ‘Waarom weeklagen jullie zo ellendig! Jullie rouwen om mij, maar hier ben ik! Stop dus met die rouwkreten, droog jullie tranen, want de vrouw waar jullie om jammeren kun je nu omhelzen!’ Toen riep ze Zephyrus 1, en herinnerde hem aan de woorden van haar echtgenoot. Zonder dralen gaf de Windgod gehoor aan het bevel en vervoerde de zussen onmiddellijk met een uiterst mild briesje naar beneden. Het trio viel huilend van geluk in elkaars armen, zoende ieder gretig, en genoten ervan om elkaar weer te zien. Dan nodigt Psyche haar zussen uit om in haar paleis te komen, en toont ze de grote weelde waarin ze leefde terwijl de zussen nieuwsgierig vroegen van wie al die rijkdommen toch waren. Psyche verzon ter plekke dat hij een jongeman was, een knappe vent, die meestal aan het jagen was. En om te voorkomen dat ze haar stille plan per ongeluk zou verraden overlaadde ze haar zussen met gouden sieraden, en riep aan het eind van de dag Zephyrus 1 op om hen terug te brengen.

Opnieuw waarschuwingen

Die nacht ligt Psyche weer in bed met haar geheimzinnige echtgenoot en zegt hij tegen haar: ‘Zie je nu in welk groot gevaar je verkeert? Die trouweloze teven van zussen zetten alles op alles om jou in de val te laten lopen. Ze zullen je willen overhalen om mijn gezicht te bekijken. Maar ik heb je al verteld dat wanneer je dat eenmaal te zien krijgt, je het daarna nooit meer zal zien. Ga niet met hen in gesprek, en als je dat niet verdraagt, laat mij er dan buiten. Want wij krijgen gezinsuitbreiding, en zal je kinderlijke schoot binnenkort ons kindje dragen. Als jij ons geheim in stilte bewaart, zal het Goddelijk zijn, maar sterfelijk als je het prijsgeeft.’ Dit nieuws deed Psyche gloeien van blijdschap en klapte in haar handen bij het troostrijke idee van een Goddelijk nageslacht. Ze verheugde zich enorm op de roemvolle titel moeder en telde vol spanning de dagen af. In haar onervarenheid en onwetendheid van haar zwangerschap verwonderde zij zich erover dat een dergelijk klein prikje zo’n grote dikke buik kon veroorzaken.

Complot

Psyche ontdekt Eros

Tegen de tijd dat Psyche hoogzwanger was kwamen haar jaloerse en hebberige zussen voor de derde keer, maar onverwachts, het paleis ingelopen, nadat ze roekeloos in de diepte waren gesprongen en door Zephyrus 1 opgevangen. Zodra ze het paleis inkomen, en hun hoogzwangere zus zien, roepen ze verheugd: ‘Psyche, je wordt moeder! Besef je hoeveel goeds je voor ons in die buidel draagt? O, wat een geluksvogels zijn wij, wat een vreugde zal het zijn dat gouden kind groot te brengen! Zeker als hij qua schoonheid op zijn ouders lijkt!' Daarop liet Psyche hen weer genieten van alle geneugten in het paleis, en serveerde haar zussen een overheerlijke maaltijd terwijl die uiterst nieuwsgierig vroegen wie toch haar echtgenoot was. Uiteindelijk komen de zussen achter de waarheid en weten Psyche te overtuigen om die nacht een lamp en een scherp mes mee te namen naar de slaapkamer om haar echtgenoot te vermoorden. Op die manier denken de zussen mee te delen in de rijkdommen van Psyche en beloven om daarna een sterfelijke man voor haar uit te zoeken.

Onthulling

Na hun vertrek blijft Psyche alleen achter in het paleis en wordt verscheurd door allerlei emoties die door haar heen gieren. Ze hield van haar onbekende echtgenoot, maar brandde ook van nieuwsgierigheid om erachter te komen wie hij nu werkelijk was. Uiteindelijk wint de nieuwsgierigheid en besluit ze om die nacht het plan uit te voeren. Als haar echtgenoot, na een heerlijke vrijpartij, in slaap is gevallen sluipt Psyche het bed uit en pakt de lamp om zijn gezicht te bekijken. Terwijl ze een monsterlijke gedaante had verwacht ziet ze echter het allerliefste gezicht dat er bestond, en ontdekt zo dat ze elke nacht het bed had gedeeld met Eros, de zoon van Liefdesgodin Aphrodite. Vol begeerte buigt ze voorover om hem te kussen, waardoor wat hete olie uit de lamp droop en op Eros viel. Hierdoor schrok Eros wakker en ontdekt dat zijn vertrouwen door Psyche was beschaamd. woedend over haar ontrouw springt hij vervolgens uit bed en vloog weg van zijn geliefde Psyche.

Wraak van Aphrodite

Vertrek van Eros

De berouwvolle Psyche weet nog net zijn been te grijpen en hangt bungelend in de lucht. Maar dan moet ze loslaten en valt terug op de grond. Even later strijkt ook Eros neer in een naburige boom, en zegt hevig ontdaan tegen haar: ‘Ach, Psyche. Ik dacht niet aan de geboden van mijn moeder Aphrodite, en haar bevel om jou in vuur en vlam te zetten voor een arme sloeber in een miserabel huwelijk. In plaats daarvan ben ik zelf verliefd op je geworden. Ik, die geweldige boogschutter, heb me met mijn eigen wapen verwond en jou tot mijn vrouw gemaakt, en wat was het gevolg? Jij zag in mij een beest en wilde met een mes mijn kop afhakken, dit hoofd met die ogen die jou zo beminnen! Dit was nu het gevaar waar jij voor moest uitkijken en ik je keer op keer voor hebt gewaarschuwd. Die voortreffelijke zussen van je zal ik op korte termijn de straf bezorgen voor hun verderfelijke adviezen. Jou bestraf ik slechts met mijn vertrek.’ En met die woorden schoot Eros op zijn vleugels de hoogte in.

Wraak Eros

Verslagen kijkt Psyche haar geliefde na, en kwelde zich met bittere jammerklachten. In eerste instantie wil ze zelfmoord plegen maar weet Natuurgod Pan haar te troosten en op andere gedachten te brengen. Hierna gaat Psyche naar het huis van een van haar zussen, en vertelt wat er was voorgevallen. Begerig naar al het goud gaat deze zus de volgende ochtend onmiddellijk naar de hoge rots, en springt in de diepte. Deze keer werd ze echter niet opgevangen door Zephyrus 1 en sprong haar dood tegemoet. Ook de tweede zus van Psyche onderging hetzelfde lot toen ze het relaas van Psyche hoorde, en haar hebzucht niet kon bedwingen. Zo volvoerde Eros zijn wraak op de zussen, terwijl hij herstelde van zijn brandwond. Aphrodite ontdekte echter wat er was gebeurd, en besluit om wraak te nemen op Psyche, die stad en land afzocht naar haar geliefde Eros, maar hem niet kon vinden.

Ontmoeting met Demeter

Terwijl ze dag en nacht door het land doolt, zoekend naar een spoor van Eros, komt ze op een dag bij een tempel van Demeter op een hoge bergtop. Daar lagen sikkels en allerlei oogstgereedschap kriskras op een hoop door elkaar. Psyche, die vond dat geen enkel heiligdom van een God verwaarloosd mocht worden, haalde alle spullen zorgvuldig uit elkaar en legde ze in nette stapeltjes apart. Terwijl ze hiermee bezig was kreeg Demeter haar in de gaten en riep van verre: ‘Ach, arme Psyche! Aphrodite zoekt overal ter wereld verwoed naar een spoor van jou, en is duivels! Zij wil je uitgeleverd zien voor de zwaarste straf en eist wraak. En jij bent hier gewoon voor mijn spullen aan het zorgen en denkt niet aan jeeigen redding?’ Dan valt Psyche jammerend aan de voeten van Demeter en zegt: ‘Sta de ziel van de arme Psyche, uw smekelinge, bij! Laat mij een paar dagen schuilen in uw graanopslag totdat de woede van Aphrodite is bedaard!' Maar Demeter wil Aphrodite niet voor het hoofd stoten en stuurt het huilende meisje weg.

Psyche en Hera

Terneergeslagen trekt Psyche verder en komt, ergens in een vallei bij een schemerig woud, bij een andere tempel. Ze zag kostbare geschenken liggen en ontdekt dat het heiligdom aan Hera is gewijd. Dan knielt Psyche bij het altaar, veegde haar tranen weg, en richt een smekend gebed tot Hera. ‘O zus en vrouw van de grote Zeus, red mij! Ik heb zoveel inspanningen moeten verduren dat ik uitgeput ben. Bevrijd me van mijn angst voor het dreigende gevaar. Want ik weet niet beter of u pleegt uit eigen beweging zwangere vrouwen in nood te hulp te komen!’ Dan manifesteert Hera zich voor Psyche en zegt: ‘Heus, ik zou je graag willen helpen Psyche, maar kan niet ingaan tegen de wil van mijn schoondochter Aphrodite. Ik zou me schamen, en daarnaast is het verboden om andermans voortvluchtige slaven te ontvangen tegen de zin van hun meesters.’ Zo wordt Psyche opnieuw weggestuurd, slaat de wanhoop bij haar toe, en trekt ze weer verder door het land. Uiteindelijk besluit ze om haar straf te ondergaan en naar Aphrodite te gaan.

Psyche bij Aphrodite

Psyche en Aphrodite

Zodra ze het huis van de Godin binnen gaat komt Aphrodite op Psyche af roept met woedende stem: ‘Zo slavin van niets! ‘Begin je eindelijk te beseffen dat je een meesteres hebt, en hoeveel moeite ik heb gehad om jou te vinden! Eindelijk neem je de moeite om je schoonmoeder goedendag te komen zeggen, of kom je op ziekenbezoek bij je man? Maar wees gerust, ik zal je ontvangen zoals een goede schoondochter verdient. Nu zal je op staande voet gestraft worden voor die vreselijke arrogantie!’ Daarop geeft ze aan haar slavinnen Zorg en Droefenis bevel om Psyche te martelen en geven die het meisje er op een verschrikkelijk manier van langs met de zweep en andere martelwerktuigen. Hierna brengen ze Psyche terug bij Aphrodite en barst de Godin in lachen uit. 'Kijk nu toch, ze wil ons medelijden opwekken met dat bolle buikje van haar, en mij tot grootmoeder maken. Maar dit huwelijk is niet geldig, omdat het voltrokken is in een landhuis zonder getuigen, en zal dit kind als bastaard ter wereld komen.

Eerste opdracht

Na die woorden vliegt ze op Psyche af, scheurde haar kleed aan flarden, rukte haar haren uit, en beukte hard op haar hoofd. Vervolgens pakt de Godin wat graan, gerst, gierst, papaverzaad, erwten, linzen en bonen, gooide die op een stapel door elkaar, en zegt: ‘Je bent zo’n aartslelijke meid dat je volgens mij uitsluitend door hard werken minnaars kunt krijgen. Nu zal ik persoonlijk je werklust eens testen. Sorteer deze bonte verzameling zaadjes, haal de korrels keurig een voor een uit elkaar, en leg ze apart. Voor vanavond moet het werk gedaan zijn en mij ter goedkeuring worden aangeboden.’ Zo gaf Aphrodite aan Psyche een onmogelijke opdracht, en vertrok.

Hulp van de mieren

Psyche was verbijsterd en met stomheid geslagen door de uitval van Aphrodite. Ze stak geen hand uit naar die ongeordende berg, omdat er geen beginnen aan was om die te sorteren. Maar dan verschijnt er een miertje, dat begreep hoe moeilijk Psyche het had en hoeveel werk het zou zijn. Het diertje kreeg medelijden met Psyche, vervloekte de wreedheid van haar schoonmoeder, en ronselde zijn soortgenoten om de taak voor het aardige meisje uit te voeren. In grote golven stroomde het zesvoetig volkje toe, sorteerde elk zaadje, soort bij soort, op afzonderlijke stapels en maakte zich daarna ijlings uit de voeten om de woede van de Godin niet over zich af te roepen. Als Aphrodite die avond komt kijken, en zag hoe nauwgezet haar opdracht was uitgevoerd, roept ze woedend tegen Psyche: ‘Dat is niet jouw werk, misselijk kind! Nee, dit is het werk van de man die verliefd op je is geworden.’ Hierna werpt ze Psyche een homp brood toe en gaat laaiend van woede naar bed.

Tweede opdracht

De volgende ochtend roept Aphrodite Psyche weer bij zich en zegt: ‘Zie je dat woud langs de rivier, en dat onbegaanbare struikgewas dat uitziet op een nabije bron? Daar grazen woeste schapen die bekleed zijn met de pure glans van blinkend goud. Van die kostbare wol moet je een pluk bemachtigen, je ziet maar hoe, en dat bij mij brengen. Aldus luidt mijn besluit.’ Gewillig ging Psyche op pad, niet om te gehoorzamen maar om een uitweg uit haar ellende te zoeken en van een rots langs de rivier te springen. Bij het water begint het riet zachtjes te ruisen, en klinkt een boodschap in de lucht. ‘Ach Psyche, wat heb je een ellende te verduren! Je wilt mijn heilige water toch niet bezoedelen met jouw dood. Ga op dit uur van de dag ook niet naar die schapen, zolang ze aan de brandende zon hun woestheid ontlenen, en stervelingen doden. Wacht tot het eind van de middag, en rust zolang uit bij mijn verfrissende water onder een boom. Ga dan, als de avond valt, naar het bos en schudt aan het gebladerte. De gouden wol valt daardoor vanzelf naar beneden dat overal tussen de stammen is blijven hangen'. Psyche deed daarop precies wat haar verteld was en bracht die avond een schoot vol harig goud naar Aphrodite.

Derde opdracht

Psyche plukt de wol uit de struiken

Aphrodite fronst haar wenkbrauwen als Psyche opnieuw in haar opdracht is geslaagd, en zegt met een bittere glimlach: ‘Je minnaar zal je ook deze keer wel weer geholpen hebben, maar nu wil ik wel eens zien of jij met dapperheid en wijsheid bent begiftigd. Zie je daar die hoge bergtop, waar zwart water uit een bron omlaag stroomt en wordt opgevangen in een bassin. Daar voedt het de moerassen van de Styx en de dof borrelende Cocytus in de Onderwereld? Met dat duistere water moet je dit flesje vullen en aan mij geven.’ Na die woorden gaf ze Psyche een uit kristal geslepen vaasje, en voegde er nog enkele zwaardere dreigementen aan toe. Opnieuw slaat de wanhoop bij Psyche toe en gaat op weg naar de bergtop om daar uit wanhoop een eind aan haar leven te maken. Maar als ze bij de top aankomt ziet ze dat de rotsen te glad zijn om te beklimmen, en het meer bewaakt werd door twee grimmige Draken. Dan begint ook het donkere water te spreken: ‘Ga weg! Waar ben je mee bezig en wat doe je hier? '

Adelaar van Zeus

Verstijfd van schrik bleef Psyche onderaan de rots staan en wist niet meer wat ze moest doen. Dan komt ineens de vogel van Zeus, een reusachtige Adelaar, uit de lucht naar beneden en zegt tegen Psyche: ‘Naïef kind, wat doe je hier. Van zulke zaken heb jij geen verstand. Denk je nu echt dat je maar één druppel water kan ontfutselen uit deze bron. Zelfs voor de Goden is dit water vreeswekkend. Je weet toch dat alle Goden hun eed afleggen bij dit duistere water. Kom, geef mij je kruikje maar, dan vul ik dat voor jou.’ En meteen greep de Adelaar het kruikje uit handen van Psyche, vloog tussen de Draken door, en vulde het kruikje met zwart water terwijl hij op zijn enorme vleugels in de lucht balanceerde. Zo werd Psyche opnieuw geholpen in haar taak en bracht ze het water snel naar de wachtende Aphrodite.

Laatste opdracht

Maar de woede van de Godin was niet te temperen en uitte nog zwaardere dreigementen tegen Psyche. ‘Volgens mij,’ zegt ze, ‘ben je soort heks, nu je mijn moeilijke opdrachten zo makkelijk ten uitvoer brengt. Maar je moet me nog één dienst bewijzen. Hier, neem dit doosje en ga daarmee naar de Onderwereld. Geef het daar aan Persephone 1 en vraag vervolgens om, op mijn verzoek, er wat van haar schoonheid in te doen. Maar zorg dat je op tijd terug bent, want ik heb het nodig om mij op te maken voor mijn bezoek aan de andere Goden.’ Toen begreep Psyche dat haar laatste uur had geslagen en ze naar haar dood werd geduwd. Zonder aarzelen vertrok ze vervolgens naar een hoge toren om zich daar vanaf te werpen en zo, door haar dood, naar de Onderwereld af te dalen.

Advies van de toren

Als Psyche klaar straat om te springen begint de toren plotseling met een menselijke stem te spreken. ‘Waarom springen, arm kind, en jezelf van kant maken? Waarom bezwijken onder deze laatste taak? Als je geest eenmaal gescheiden is van je lichaam, dan ga je inderdaad neer de Onderwereld, maar kom je er met geen mogelijkheid meer vandaan. Luister naar mij en ga naar kaap Taenarum. Er is daar een luchtschacht die naar de Onderwereld leidt. Als je het pad afdaalt kom je pal voor het paleis van Hades uit. Maar loop niet zomaar door die duisternis zonder wat bij je te hebben. Neem een in honing gedrenkte gerstekoek mee, en stop in je mond twee muntstukken. Als je een flink eind van dat pad des dood hebt afgelegd, kom je een manke ezel met een lading hout tegen, en een al even manke ezeldrijver. De man zal jou vragen hem even wat takken aan te reiken die van zijn lading zijn afgevallen. Maar zorg dat je geen woord zegt en ga zwijgend aan hem voorbij!

Op weg naar Persephone 1

'Binnen de kortste keren kom je dan bij de rivier der doden, waar Charon de baas is. Hij heft tol, en wil alleen zo reizigers naar de andere oever overzetten. Je moet die slonzige oude man een van de munten geven die je bij je hebt. Maar let erop dat hij hem persoonlijk en eigenhandig uit je mond haalt. Als je de trage stroom oversteekt, strekt een dode man, die in het water drijft zijn halfvergane handen naar je uit en zal je smeken om hem in het bootje te trekken. Maar laat je niet vermurwen: medemenselijkheid is streng verboden! Zodra je de rivier over bent zie je oude weefsters die een doek aan het weven zijn. Zij zullen je vragen een handje te helpen bij dit werk. Ook dat mag je echter met geen vinger aanraken. Dit zijn allemaal hinderlagen van Aphrodite die hoopt dat je minstens één koek uit handen laat vallen waardoor je niet meer terug kunt keren. Er is daar namelijk een enorme hond met een drievoudige kop, die de doden toeblaft. Hij ligt pal voor de deur van de ruimte waar Persephone 1 zit. Snoer hem de mond door één koek te geven waarna je probleemloos bij Persephone 1 komt.'

Doosje met schoonheid

'Zij zal je vriendelijk ontvangen en uitnodigen om te gaan zitten en mee te eten van de welvoorziene maaltijd. Ga echter op de grond zitten en vraag om een korst brood, die je opeet. Maak dan bekend waar je voor gekomen bent, pak op wat je wordt voorgezet en begin aan de terugtocht. De woestheid van de hond moet je wegnemen met de tweede koek, en het muntje dat je bewaard hebt is voor Charon. Als je de rivier over bent, en je eigen sporen opzoekt, kom je weer uit bij de ingang. Maar één ding druk ik je met klem op het hart. Maak vooral het doosje dat je bij je hebt niet open! Kijk er niet in, en denk zelfs niet aan die verborgen schat van Goddelijke schoonheid!’ Zo bracht de toren zijn boodschap over aan Psyche, die geen moment aarzelde en naar Taenarum vertrok. Plichtsgetrouw voert Psyche alle opdrachten van de toren uit en keert uiteindelijk met het gevulde doosje terug in de bovenwereld.

Aphrodite wint

Eros red Psyche

Zodra Psyche het stralende licht weer zag werd ze echter bevangen door een onbezonnen nieuwsgierigheid. ‘Wat doe ik toch dom. Ik vervoer hier goddelijke schoonheid, maar neem nog geen drupje voor mijzelf, waar ik wellicht mijn geliefde Eros mee kan behagen.’ Hierna opent Psyche het doosje, ontdekt dat er geen spoor van schoonheid in zat, maar allee dodelijke sluimer. Die maakt zich onmiddellijk meester van Psyche, en omhulde heel haar lichaam met een dikke mist van de slaap. Ze zakt terplekke in elkaar op het pad, geheel overmand, en was niet meer dan een lijk in ruste, waardoor Aphrodite uiteindelijk toch gewonnen had. Maar Eros, die nog steeds hevig verliefd was op Psyche en intussen van zijn brandwond hersteld was, had gezien wat er gebeurd was. Op zijn vleugels vliegt hij snel naar Psyche toe, wist de sluimer van haar lichaam, wekt haar met een prikje van één van zijn pijlen, en zegt tegen Psyche: Die nieuwsgierigheid van jou was je bijna fataal geworden! Vooruit, breng dit doosje nu snel naar mijn moeder, en laat de rest aan mij over.

Huwelijk

Terwijl Psyche naar Aphrodite gaat om het doosje te brengen, smeekt Eros bij Zeus om de woede van Aphrodite weg te nemen en hem Psyche als vrouw te schenken. De Oppergod, die Eros niets kan weigeren, knikt, roept Aphrodite bij zich en zegt tegen haar: ‘Dochter, kijk maar niet zo sip en vrees niet voor je status naar aanleiding van dit huwelijk met een stervelinge. Ik maak er een gelijkwaardig huwelijk van, een wettige verbintenis.’ Vervolgens laat hij Hermes Psyche ophalen en gaf haar een beker ambrozijn met de woorden: ‘Drink dit Psyche, en je zult onsterfelijk zijn. Eros zal de band met jou nooit verbreken en jullie huwelijk zal blijven voortduren tot in de eeuwen der eeuwen.’ Kort daarna werd de bruiloft gevierd, in aanwezigheid van alle Goden en sloot Aphrodite vrede met Psyche. Zo trad Psyche officieel in het huwelijk met Eros en kregen ze kort daarna een dochtertje dat ze Genoegen noemden.

Stambomen:

- - Hephaistus Aphrodite
Psyche Eros
Genoegen

Bronnen:

©2016 Maarten Hendriksz