Namen Dieren Geografie Gebeurtenissen Sterrenbeelden Bronnen

vorige pagina

volgende pagina

Pyramus

Thisbe fluistert door een spleet in de muur naar Pyramus

Pyramus, een zoon van onbekende ouders, is een knappe jongeman die in de stad Babylon in Cilicië woonde. Naast hem woonde een knap meisje met de naam Thisbe, waar Pyramus na verloop van tijd hevig verliefd op werd. Ook Thisbe koesterde warme gevoelens voor haar buurjongen en was van plan om met hem te trouwen. Maar hun beide vaders weigerden een huwelijk waardoor de hartstocht naar elkaar alleen maar toenam. Al snel ontdekte het verliefde stel een spleet in de muur die hun woningen scheidde, en spraken daardoor veelvuldig met elkaar zonder dat hun ouders het merkten. Zo zeiden ze elkaar elke avond welterusten en bedekten de muur met hun kussen.

Maar op een dag zijn ze hun verlangen niet de baas en maken een plan om die nacht stilletjes hun huizen uit te sluipen om elkaar buiten de muren van de stad te ontmoeten. Ze spreken af bij het graf van Ninus 1, in de schaduw van een moerbeiboom met witte vruchten, en tellen de uren totdat de zon ondergaat. Uiteindelijk slapen de ouders van Pyramus en sluipt hij stilletjes het huis uit, en gaat op weg naar de ontmoetingsplek. Maar als hij daar aankomt, ziet Pyramus in het zand voetsporen van een leeuwin en slaat de schrik hem om het hart.

Als hij iets verder ook nog de met bloed bevlekte sluier van Thisbe ontdekt roept hij wanhopig: ‘Eén nacht jaagt twee gelieven in de dood, en van die twee had juist zij verdiend heel lang te leven! Ik ben de schuldige! Ik stortte jou in het ongeluk, omdat ik je in het donker naar een plek zo vol gevaren liet komen en hier zelf niet eerder kwam! Ai, leeuwen, ruk mij nu ook maar aan stukken, en vreet van mijn zondige vlees met jullie wrede kaken. Kom maar te voorschijn uit de grotten van de rotsen! Maar nee, het is laf de dood te roepen.’ Dan pakt hij de sluier op en loopt naar de schaduw van de moerbeiboom.

Daar vergiet hij vele tranen op het kledingstuk, kust het talloze malen en zegt uiteindelijk: ‘Drink nu dan ook mijn bloed!’ Vervolgens pakt hij zijn zwaard, steekt het diep in zijn buik, en valt stervend op de grond. Het bloed spoot hoog naar buiten en zakte langzaam tussen de wortels van de boom in de grond. De wortels namen dit op en stuurden het bloed naar de vruchten die vervolgens van kleur veranderden en een donkerrode kleur kregen.

Als Pyramus bijna zijn laatste adem uitblaast verschijnt plotseling een levende Thisbe voor zijn verzwakkende ogen. Als zij de liefde van haar leven stervend op de grond aantreft komen er vreselijke jammerklachten van haar lippen, en roept: ‘O Pyramus! Welk onheil nam jou van mij weg? Pyramus, geef antwoord, het is jouw Thisbe die je roept!’ Maar Pyramus heeft de kracht niet meer om te antwoordden, sloeg nog eenmaal zijn ogen op om naar zijn lief te kijken, en sloot ze toen voor altijd.

Dan is Thisbe ten einde raad, wil nu hij dood is ook niet meer leven, en stort zich vervolgens op het zwaard van Pyramus om naast hem te sterven. Haar tranen werden uit medelijden door de Goden veranderd in een stromende rivier, waarin de twee eeuwig voortleefden.

Stamboom:

- - - -
Pyramus Thisbe
-

Bronnen:

©2016 Maarten Hendriksz